Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Wydra Pola i paczka, która pachniała piernikiem

W grudniu do portu Nad Srebrną Falą przychodzi paczka pierników od cioci wydry Poli, a Pola postanawia zjeść je sama. Kiedy zapach rozchodzi się po całym porcie, musi zdecydować, co zrobić z dwunastoma piernikami.


W porcie Nad Srebrną Falą grudzień zaczynał się zawsze tak samo. Rybacy wieszali na masztach lampki, mewy kłóciły się o najlepsze miejsca na latarni, a do biura wydry Poli przychodziło trzy razy więcej paczek niż zwykle. Pola roznosiła je w wózku z płóciennym daszkiem i znała każdy adres na pamięć, łącznie z tym, który pies przy bosmanacie uważał za swój.

Tego ranka na samym dnie wózka leżała paczka zaadresowana do niej, od cioci Heli z Dolnej Zatoki. Pola od razu wiedziała, co jest w środku, bo paczka pachniała miodem, goździkami i czymś lekko przypalonym. Ciocia Hela piekła pierniki co roku i co roku przypalała jedną blachę, twierdząc, że to dla smaku.

Pola schowała paczkę pod ladą i postanowiła, że tym razem zje wszystkie sama, wieczorem, po ostatnim kursie, przy własnej lampce. Policzyła je przez papier: dwanaście. Dwanaście pierników to dużo, ale nie aż tyle, żeby dzielić się z całym portem, a cały port na pewno by przyszedł, gdyby się dowiedział.

Tylko że port już się dowiadywał. Krab Kajetan zatrzymał się przy ladzie i zaczął węszyć czułkami. Pan Pelikan zajrzał przez okno i zapytał, czy ktoś tu nie piecze. Mała foka Iska, która przypływała po pocztę dla babci, stała w drzwiach z zamkniętymi oczami i wdychała powietrze, jakby słuchała muzyki.

– To tylko klej do znaczków – powiedziała Pola i natychmiast się zarumieniła, bo klej do znaczków pachnie co najwyżej mokrym papierem.

Iska nic nie odpowiedziała, tylko odebrała list dla babci. Wychodząc, wspomniała, że babcia w tym roku nie upiecze pierników, bo boli ją płetwa, i że w domu jest przez to jakoś dziwnie cicho.

Pola długo patrzyła na zamknięte drzwi. Potem wyjęła paczkę spod lady i rozwiązała sznurek. Między piernikami leżała karteczka pisana krzywym pismem cioci: „Dla Ciebie i dla tych, którzy akurat będą obok”. Ciocia Hela najwyraźniej znała Polę lepiej, niż Pola znała samą siebie.

Wieczorem przy ladzie zrobiło się ciasno. Kajetan dostał piernik w kształcie gwiazdy i trzymał go w szczypcach tak ostrożnie, jakby był ze szkła. Pan Pelikan dostał dwa, bo ma dłuższy dziób. Dla Iski i jej babci Pola zapakowała cztery, w tym jeden przypalony, dla smaku, a cztery zaniosła rybakom, którzy wieszali lampki do późna. Sobie zostawiła ostatni, z lukrowanym okienkiem.

Zjadła go powoli, kiedy wszyscy już poszli. Smakował tak jak co roku, a może odrobinę lepiej. Za oknem lampki na masztach kołysały się nad wodą, a w biurze jeszcze długo pachniało goździkami.


Morał

Najlepiej smakuje to, czym podzielimy się z kimś, kto akurat jest obok.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.