Podczas przygotowań do przedstawienia Teodor dostaje sznurek od kurtyny, a jego kuzynka farby i pochwały. Opowieść pomaga porozmawiać o zazdrości i o tym, jak powiedzieć bliskim, że też chce się uczestniczyć w czymś ciekawym.
Teodor przytrzymywał łapą czerwone płótno, a drugą wyciągał spod niego pędzel. Na podwórku za targiem szykowano przedstawienie. Pomiędzy dwiema lipami stanęła mała scena, przed nią rzędy krzeseł, a pod krzesłami leżało wszystko, czego akurat ktoś szukał.
Kuzynka Teodora, żółwica Dagna, malowała na desce ogromny księżyc. Miała żółtą plamkę na nosie i wyglądała na bardzo zajętą. Teodor podsunął jej słoik z wodą, zanim zdążyła o niego poprosić. Lubili razem pracować. W domu często rysowali mapy wymyślonych wysp, przy czym Dagna zwykle domalowywała port, a Teodor koniecznie więzienie dla piratów.
Borsuczyca Seweryna, która przygotowywała przedstawienie, klasnęła w łapy.
— Dagno, jaki piękny księżyc! Namalujesz jeszcze zamek?
Dagna wyprostowała szyję. Teodor też się wyprostował, bo bardzo chciał malować zamkowe okna. Jednak Seweryna podała mu koniec sznurka od kurtyny.
— A ty przypilnujesz, żeby płótno się nie przesuwało.
Teodor popatrzył na sznurek. Potem na farby. Sznurek nie zapowiadał się na szczególnie ciekawą znajomość. Usiadł na niskiej skrzynce i owinął go wokół łapy, podczas gdy Dagna otrzymała szeroki pędzel, miskę błękitnej farby i kolejną pochwałę.
Po chwili kuzynka zapytała, czy poda jej cienki pędzelek. Teodor wskazał pudełko brodą. Kiedy zachichotała, bo wieża zamku wyszła krzywa jak marchewka, nawet się nie obejrzał. Za to bardzo uważnie skubał drzazgę w skrzynce. Drzazga naprawdę nie zasługiwała na tyle uwagi.
Dagna odłożyła pędzel i podeszła bliżej.
— Zrobiłam ci coś?
Teodor zacisnął łapę na sznurku. Nie chciał mówić, bo zaraz mogło wyjść na jaw, że wolałby, żeby zamek Dagny był trochę brzydszy. A przecież rano życzył jej samych dobrych rzeczy. Przez moment liczył deski sceny. Było ich jedenaście, ale od liczenia nic się nie zmieniło.
— Ja też chciałem malować. A dostałem tylko trzymanie — mruknął.
Dagna usiadła obok. Powiedziała, że myślała, iż właśnie to wybrał. Teodor pokręcił głową. Przez chwilę oboje patrzyli na czerwone płótno, które falowało lekko na wietrze. Potem Dagna zawołała Sewerynę, a Teodor opowiedział jej to samo, już odrobinę głośniej.
Borsuczyca przykucnęła przy skrzynce. Przyznała, że rozdzieliła zadania w pośpiechu, nie pytając. Kurtynę mogła przywiązać do kołka. Zrobiła dwa mocne węzły, pociągnęła sznur na próbę i podała Teodorowi płaski pędzel.
— Zamek potrzebuje drzwi. Chcesz je namalować?
Chciał. Jeszcze jak. Tylko kiedy podszedł do deski, okazało się, że Dagna zaplanowała drzwi pośrodku, a on widział je pod prawą wieżą. Już otwierał usta, żeby powiedzieć, że tak będzie lepiej, lecz spojrzał na kuzynkę. Przesunął palcem nad deską i pokazał swój pomysł. Dagna pokazała swój. W końcu zrobili główne wrota pośrodku oraz małe boczne wejście dla ogrodnika.
Teodor namalował przy nim konewkę. Wyszła podobna do kaczki, więc dodał dziób i dwie nogi. Dagna zaniosła się śmiechem, a on tym razem śmiał się razem z nią. Potem zamalował kleks pod oknem, który sam wcześniej zrobił, i nie próbował udawać, że to ozdobny krzak.
Przed wieczornym występem zasiedli w drugim rzędzie. Seweryna podziękowała wszystkim pomocnikom, a potem szczególnie pochwaliła księżyc Dagny. Teodor przez chwilę przyglądał się swoim pazurkom. Wciąż trochę go ukłuło, ale zaraz szturchnął kuzynkę łokciem i wskazał jej żółty ślad na nosie. Starła go rękawem.
Kiedy podniosła się kurtyna, na scenę wyszedł król w koronie zsuwającej się na ucho. Teodor przesunął krzesło bliżej Dagny. Razem czekali, aż aktor grający ogrodnika zapuka do małych, bocznych drzwi.
Morał
Łatwiej cieszyć się cudzym sukcesem, kiedy można powiedzieć, czego samemu się pragnie.






Napisz kilka słów