Ulewa przekreśla wyczekiwaną wyprawę smoka Mirtka i młynarki Jagody z własnoręcznie zrobionym latawcem. Opowieść dotyka smutku po zmianie planów i trudności z poproszeniem kogoś, żeby został.
Smok Mirtek przywiązywał trzecią wstążkę do ogona latawca, kiedy deszcz zabębnił o dach szopy. Na podwórku piekarza zrobiły się kałuże. Za płotem zniknęło wzgórze, na które miał dziś pójść z młynarką Jagodą.
Od tygodnia szykowali wielki lot. Mirtek nosił listewki, Jagoda kleiła papier, a piekarz oddał sznurek, którym zwykle wiązał worki. Mały smok pomagał wszystkim we wsi, lecz rzadko sam o coś prosił. Na tę wyprawę czekał tak bardzo, że nawet wyszorował łapy.
Jagoda weszła do szopy, strząsając wodę z chustki.
— Dziś nie pójdziemy. Ścieżka przy strumieniu jest zalana.
Mirtek położył wstążkę na ziemi.
— To już możesz wracać — szepnął, chociaż wcale tego nie chciał.
Jagoda nie ruszyła do drzwi. Usiadła na skrzynce.
— A ty chcesz, żebym poszła?
Smok skubał koniec sznurka. Raz otworzył pyszczek, drugi raz odchrząknął, a za trzecim powiedział:
— Nie. Zostań trochę.
Posiedzieli, słuchając deszczu. Potem Mirtek podniósł latawiec, żeby odłożyć go na półkę. Ogon zahaczył mu o róg, a gdy smok się obrócił, wszystkie wstążki zatańczyły przed nosem Jagody.
— Chyba złapałem samego siebie.
Parsknął pierwszy. Jagoda śmiała się tak, że skrzynka pod nią zaskrzypiała.
Wspólnie rozplątali wstążki i obejrzeli papier, czy nigdzie nie pękł. Deszcz wciąż padał, ale Mirtek nie zerkał już co chwilę ku drzwiom.
— Polecimy, kiedy ścieżka obeschnie. Teraz pokażę ci, gdzie mieszkają jaskółki.
Podał Jagodzie łapę i poprowadził ją pod suche belki stodoły.
Morał
Odwołana wyprawa mniej smuci, gdy nie trzeba zostać z tym samemu.






Napisz kilka słów