Gdzieś w głębokim, zielonym lesie, pod rozłożystym klonem o liściach czerwonych jak zachód słońca, mieszkał mały niedźwiadek Mruczek. Jego nora była przytulna – wyłożona mchem i suchymi liśćmi. Przez większą część roku Mruczek lubił drzemać, zwłaszcza zimą, gdy świat przykrywał biały puch. Ale gdy nadchodziła wiosna, budził się razem z całym lasem… i wtedy czuł coś, czego nie dało się zaspać.
Samotność.
Zwierzątka w lesie trochę się go bały. W końcu był niedźwiedziem – nawet jeśli małym i miękkim jak pluszak. Z przebiegłą łasiczką nie chciał się zaprzyjaźniać, bo ta zawsze zerkała łakomie na jego miód. Sarny uciekały, gdy tylko trzasnęła gałązka pod jego łapką. Dlatego Mruczek najczęściej spacerował sam.
Pewnej wiosny obudził się po długim śnie zimowym. Przetarł zaspane oczka i przeciągnął się tak mocno, że aż liście zadrżały nad jego norą.
– Och… jak pięknie pachnie wiosna – mruknął.
W brzuchu zaburczało mu głośno. Znalazł kilka jagód i odrobinę miodu, ale to wciąż było za mało. Postanowił więc wybrać się na spacer.
Łąka była pełna żółtych mleczy, a powietrze pachniało kwiatami drzew. Mruczek szedł dalej, aż dotarł do sąsiedniego lasu. I wtedy zobaczył coś niezwykłego.
Na drzewo wspinał się… inny niedźwiedź!
Mruczek aż przetarł oczy.
– Cześć! – zawołał nieśmiało. – Skąd się tu wziąłeś?
Mały niedźwiadek na drzewie spojrzał w dół i szeroko się uśmiechnął.
– Mieszkam z rodziną za wzgórzem. Nazywam się Toto. A ty?
– Ja jestem Mruczek. Mieszkam za tamtą łąką… – zawahał się chwilę. – Nigdy nie widziałem tu innego niedźwiedzia. Myślisz, że… moglibyśmy być przyjaciółmi?
Toto zeskoczył z drzewa tak szybko, że aż liście posypały się na ziemię.
– Jasne! Ja też nie mam tu wielu kolegów! Chodź, pokażę ci mój dom!
I tak ruszyli razem, rozmawiając o miodzie, o śnie zimowym i o tym, kto potrafi szybciej wdrapać się na drzewo.
Za wzgórzem znajdowała się większa nora. Z wnętrza wyszedł potężny niedźwiedź – tata Totego.
– Tato, to mój nowy kolega Mruczek! – zawołał Toto. – Możemy się pobawić?
Duży niedźwiedź uśmiechnął się ciepło.
– Oczywiście. Las jest duży – przyjaźni nigdy za wiele.
Misie pobiegły na łąkę.
– W co się bawimy? – zapytał Mruczek.
Toto zamyślił się, po czym oczy mu zabłysły.
– Pobawmy się w strażników lasu! Będziemy pilnować, żeby nikomu nie działa się krzywda!
– To świetny pomysł! – ucieszył się Mruczek.
I tak powstała… Leśna Drużyna.
Zając i marchewka
Wędrując leśną ścieżką, zauważyli zająca, który skradał się przez trawę.
– Zającu, co tam chowasz? – zapytał surowo Toto.
Zając podskoczył.
– Nic, nic! Tylko… marchewkę z pola.
Mruczek zmrużył oczy.
– A czyje jest to pole?
Zając zawstydził się.
– Rolnika z wioski… Ale byłem bardzo głodny.
Misie spojrzały po sobie.
– Następnym razem zapytaj – powiedział łagodniej Mruczek. – Kradzież to nie rozwiązanie.
Zając skinął głową i pobiegł w stronę wioski oddać marchewkę.
Lisica i orzechy
Chwilę później spotkali lisicę.
– Skąd idziesz? – zapytał Toto.
– Ze spaceru… – uśmiechnęła się zbyt szeroko.
Z jej torby wysypało się kilka orzechów.
– To orzechy wiewiórki! – zauważył Mruczek.
Lisica spuściła wzrok.
– Nie miałam co jeść…
Mruczek poczuł złość, ale przypomniał sobie, jak sam bywał głodny.
– Oddaj je – powiedział stanowczo. – A jeśli będziesz potrzebować pomocy, poproś. Las to wspólnota.
Lisica skinęła głową i pobiegła oddać łup.
Toto spojrzał na przyjaciela.
– Dobrze to rozwiązałeś.
Mruczek poczuł w sercu coś nowego – dumę.
Mały ptaszek
Nagle usłyszeli cichy płacz.
Na ziemi siedział mały ptaszek.
– Wypadłem z gniazda – zapiszczał. – Nie umiem wrócić.
Toto uklęknął.
– Nie martw się. Leśna Drużyna pomoże!
Mruczek ostrożnie wziął pisklę na łapki, a Toto wspiął się na dąb. Włożył ptaszka z powrotem do gniazda, gdzie czekała zmartwiona mama.
– Dziękujemy! – zaćwierkała.
Misie spojrzały na siebie i uśmiechnęły się szeroko.
Wieczorne myśli
Gdy słońce zaczęło chować się za drzewa, Toto powiedział:
– Już wieczór. Jutro znów będziemy pilnować lasu.
– Tak – przytaknął Mruczek.
Wracając do swojej nory, Mruczek nie czuł już samotności. Myślał o przygodach, o śmiechu Totego, o wdzięcznym ptaszku.
Zrozumiał coś bardzo ważnego.
Przyjaźń to największy skarb – większy nawet niż miód.
Od tamtego dnia Toto i Mruczek byli najlepszymi przyjaciółmi. A Leśna Drużyna dbała o to, by w lesie panowała zgoda, sprawiedliwość i pomocna łapa zawsze była w pobliżu.
A Mruczek?
Już nigdy nie czuł się samotny






Napisz kilka słów