Tymek i jego babcia pieką z sąsiadką bułki dla młynarza, lecz poprawianie cudzych pomysłów kończy się kłótnią. Historia pomaga porozmawiać o godzeniu się i zostawianiu przyjacielowi miejsca na własne pomysły.
We wsi przy starym młynie mieszkał Tymek, który lubił mieć wszystko równiutko. Buty ustawiał noskami do progu, kredki od najkrótszej do najdłuższej, a okruszki zgarniał, zanim jeszcze skończył jeść. Babcia Rozalia była podobna. Nawet ścierki wisiały u niej tak prosto, jakby czekały na uroczystą fotografię.
Pewnego ranka zaprosili Jagę z sąsiedztwa do pieczenia bułek. Mieli potem zanieść koszyk młynarzowi, który skręcił nogę. Babcia przygotowała ciasto, Tymek podzielił je na kawałki, a Jaga ulepiła pierwszy: długi, krzywy, z ogonkiem.
— To wydra — oznajmiła.
— To miała być bułka — odpowiedział Tymek i zwinął ogonek.
Jaga wyprostowała go z powrotem. Tymek znów zwinął. Za trzecim razem Jaga odsunęła stolnicę tak gwałtownie, że miseczka mąki podskoczyła. Biały obłoczek usiadł babci na nosie. Nos wyglądał bardzo dostojnie, choć zupełnie nie według planu.
— Sam sobie piecz te kółka — powiedziała Jaga.
Wyszła na ławkę przed domem. Tymek został z wydrą bez ogona i czymś nieprzyjemnym pod żebrami.
Najpierw zaniósł koleżance idealnie okrągłą bułeczkę z surowego ciasta. Jaga nawet jej nie dotknęła. Potem ustawił obok niej swoje ulubione foremki. Przesunęła się tylko na drugi koniec ławki.
Za trzecim razem usiadł w progu z pustymi rękami. Babcia przysiadła obok. Przez chwilę słuchali skrzypienia starego młyna.
— Zabrałeś jej wydrę — powiedziała cicho babcia. — Mnie też trudno zostawić krzywy brzeg pieroga. Ale to nie był mój brzeg.
Tymek potarł kolano. Potem podszedł do ławki.
— Poprawiałem, chociaż nie prosiłaś. Ulepisz jeszcze jedną? Nie ruszę ogona.
Jaga spojrzała na niego spod grzywki, po czym wstała. W kuchni podzielili stolnicę: z lewej powstawały równe bułki Tymka, z prawej wydry Jagi. Babcia przesunęła jedną krzywą wydrę na środek blachy i cofnęła rękę, zanim zdążyła ją poprawić.
Kiedy wsunęli blachę do pieca, rozsypana mąka zamigotała srebrno. Tylko na moment. Babcia uśmiechnęła się: mąka ze starego młyna czasem tak robiła, gdy ogrzał ją piec.
Młynarz wybrał właśnie krzywą wydrę. Zjadł najpierw ogon, żeby nie uciekła. Wieczorem Tymek i Jaga podzielili ostatnią bułkę na dwa nierówne kawałki. Tymek już miał je porównać, lecz podał większy koleżance. Potem siedzieli na ławce, aż w oknach młyna zapaliło się światło.
Morał
Łatwiej robić coś razem, kiedy nie wszystko musi być po naszemu.






Napisz kilka słów