Dawno, dawno temu, gdy na świecie żyły jeszcze czarownice, skrzaty, smoki i krasnoludy, wysoko w górach ukryta była mała dolina.
Mieszkało tam bardzo dużo krasnoludów.
Krasnoludy najbardziej na świecie kochały złoto.
Kopały je codziennie, śpiewając przy tym głośne piosenki:
— Kop, kop, kop! Złoto hop, hop, hop!
Ich skarby błyszczały tak mocno, że aż gwiazdy na niebie mówiły:
— Ej! Trochę ciszej z tym blaskiem!
Ciekawski Dori
Wśród krasnoludów był jeden bardzo mały, ale bardzo ciekawski krasnoludek.
Nazywał się Dori.
Pewnego dnia pomyślał:
— A co jest na samym końcu doliny? Tam, gdzie nikt nie chodzi?
Starsze krasnoludy mówiły:
— Lepiej tam nie iść! Tam jest coś dziwnego!
Ale Dori był ciekawski jak wiewiórka w spiżarni.
Wziął kilof i poszedł.
Tajemniczy tunel
Gdy uderzył kilofem w skałę…
BAM!
Skała zadrżała.
TRRRR!
I nagle… otworzył się złoty tunel!
— Ojejku… — szepnął Dori.
Tunel błyszczał tak bardzo, że Dori musiał mrużyć oczy.
Wszedł ostrożnie i dotarł do wielkiej sali pełnej złota i klejnotów.
Ale wtedy…
Chrrrr… chrrrr…
— Kto tak chrapie? — pomyślał Dori.
Smoczyca, która potrzebowała pomocy
Pośrodku sali spała wielka zielona smoczyca.
Była ogromna… ale wyglądała na smutną.
Dori zauważył, że jedno jej skrzydło było zranione.
— Ojej… musi ją bardzo boleć — powiedział cicho.
Choć się bał, wyciągnął magiczny proszek z ziół, który zawsze nosił przy sobie.
Delikatnie posypał nim skrzydło smoczycy.
Rana zaczęła się goić…
A smoczyca otworzyła oczy!
— Ojej… — pisnął Dori i zamarł.
Ale smok nie zionął ogniem.
Zamiast tego… uśmiechnął się.
Nowa przyjaźń
— To ty mi pomogłeś? — zapytała smoczyca miękkim głosem.
— Tak… bo widziałem, że cię boli — odpowiedział Dori.
Smoczyca westchnęła.
— Wszyscy się mnie boją… a ja tylko pilnuję swojego domu i złota.
— Moi krasnoludy też się boją — przyznał Dori. — Ale ja wiem, że jesteś dobra.
Smoczyca wzruszyła się.
— Za twoją odwagę chcę dać ci trochę złota.
Dori jednak pokręcił głową.
— Nie chcę złota. To twój dom. Chcę tylko, żebyśmy byli przyjaciółmi.
Klejnot przyjaźni
Smoczyca uśmiechnęła się szeroko i wzięła niebieski klejnot.
Przełamała go na pół.
— Jedna połowa dla ciebie, druga dla mnie.
— Będziemy pamiętać, że dobroć jest ważniejsza niż skarby.
Od tego dnia Dori i smoczyca byli przyjaciółmi.
Smoczyca chroniła dolinę, a krasnoludy żyły spokojnie.
A złoto?
Złoto wciąż tam było…
Ale najcenniejszym skarbem okazała się przyjaźń.
Morał
Dobroć i odwaga są cenniejsze niż złoto, a prawdziwi przyjaciele potrafią pokonać nawet strach.






Napisz kilka słów