Na zielonej łące pełnej stokrotek, maków i dmuchawców żyły dwa wielkie byki.
Jeden nazywał się Łaciatek.
Drugi — Kosmacz.
Oba były ogromne.
Oba miały wielkie rogi.
I oba były przekonane, że to właśnie one powinny rządzić całą łąką.
Dlatego niemal codziennie urządzały zawody w przepychaniu się.
BUM!
TRACH!
TUP! TUP!
Ziemia aż drżała pod ich kopytami.
Wiewiórki siedziały na drzewach i kibicowały.
— Dawaj, Łaciatek!
— Nie, Kosmacz wygra!
Zajączki podskakiwały z emocji.
Tylko owce spokojnie skubały trawę.
— Meee…
— A może by tak mniej walczyć, a więcej jeść?
Ale nikt ich nie słuchał.
Niedaleko łąki znajdował się staw.
Mieszkały tam żabki.
Jedna z nich, zielona żabka o imieniu Plamka, wskoczyła na kamień.
— Patrzcie! Byki się znowu biją!
— Ooo! — zachwyciły się młode żabki.
— To będzie widowisko!
Plamka zaczęła nawet udawać spikera sportowego.
— Uwaga! Łaciatek naciera z lewej strony!
— Kosmacz odpowiada z prawej!
— Rogi w górę!
— Ogony w dół!
Żabki śmiały się tak bardzo, że jedna omal nie wpadła do wody.
Tylko starsza żabka Kasia nie wyglądała na rozbawioną.
— To wcale nie jest takie zabawne.
— Dlaczego? — zapytała Plamka.
— Bo ktoś może na tym ucierpieć.
— Ale przecież walczą tam, daleko!
— Właśnie.
— Więc co nam grozi?
Kasia westchnęła.
— A jeśli przegrany byk postanowi schować się tutaj?
Plamka wybuchnęła śmiechem.
— W naszym stawie?!
— Tak.
— To już prędzej owce nauczą się latać!
Tymczasem na łące walka trwała dalej.
BUM!
TRACH!
BĘC!
W końcu Łaciatek przegrał.
Miał guza na czole.
Drugiego na boku.
I chyba jeszcze trzeciego na honorze.
— Oj… — jęknął.
— Potrzebuję zimnej kąpieli.
Rozejrzał się.
I zobaczył staw.
— Idealnie!
I ruszył prosto w jego stronę.
— O nie… — szepnęła Kasia.
— O tak… — odpowiedziała Plamka, która właśnie przestała się śmiać.
CHLUP!
Byk wskoczył do stawu.
Woda prysnęła na wszystkie strony.
Małe żabki wylądowały w sitowiu.
Jedna rybka ze zdziwienia zrobiła aż trzy bąbelki.
Potem Łaciatek zaczął się taplać.
CHLAP!
CHLUP!
PLUSK!
Woda zrobiła się mętna.
Trzciny się kołysały.
A kilka żabich domków zostało całkiem zniszczonych.
— Mówiłam — westchnęła Kasia.
— Miałaś rację — przyznała Plamka.
— I nawet owce nie nauczyły się latać.
Wieczorem żabki wspólnie naprawiały swoje domki.
A Plamka już nikogo nie wyśmiewała.
Zamiast tego powiedziała:
— Czasem coś wygląda na bardzo odległy problem.
— Ale jeśli nie pomyślimy o skutkach, może nagle znaleźć się tuż obok nas.
Kasia uśmiechnęła się.
— Właśnie dlatego warto słuchać mądrych rad.
A Łaciatek?
Gdy poczuł się lepiej, przeprosił żabki za cały bałagan.
Nawet pomógł im przynieść kilka dużych kamieni do odbudowy domków.
Bo choć był wielki i silny, zrozumiał, że trzeba uważać, żeby przez własne kłopoty nie sprawiać problemów innym.
I od tamtej pory na łące było trochę mniej walk…
a trochę więcej spokoju.






Napisz kilka słów