Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Chłopiec i koń Borys

Dawno, dawno temu żył sobie biedny chłopiec. Nie miał domu ani rodziny. Wędrował od wioski do wioski, jadł to, czym poczęstowali go dobrzy ludzie, a nocami spał w stodołach albo pod wielkimi drzewami.

Mimo że życie nie było łatwe, chłopiec starał się pomagać wszystkim, których spotkał.

Pewnego dnia zobaczył na polu starszego gospodarza. Starzec próbował zmusić swojego konia do ciągnięcia ciężkiego wozu z drewnem.

– No ruszaj się, leniuchu! – wołał.

Koń tylko westchnął, ziewnął i nawet nie drgnął.

– Może ja pomogę? – zaproponował chłopiec.

– Jeśli zaniesiesz to drewno do mojego domu, dostaniesz cały worek pieniędzy! – obiecał starzec.

Chłopiec ucieszył się i zabrał do pracy.

Dźwigał drewno przez wiele godzin. Bolały go ręce, nogi i plecy, ale nie narzekał.

Kiedy skończył, uśmiechnął się i powiedział:

– Gotowe.

– Doskonale! – odparł starzec.

– A teraz… mój worek pieniędzy?

Starzec zawstydzony podrapał się po głowie.

– No… właściwie to nie mam ani jednej monety.

– Jak to?! – zdziwił się chłopiec.

– Ale mogę ci dać mojego konia.

Chłopiec spojrzał na zwierzę.

Koń właśnie próbował zjeść kapelusz gospodarza.

– Tego konia?

– Tego. Może tobie się przyda. A jak nie, to go sprzedasz.

Chłopiec westchnął.

Lepszy koń niż nic.

Ruszyli razem w drogę.

Po chwili chłopiec postanowił pierwszy raz na niego wsiąść.

Ledwo usiadł…

BACH!

Leżał już na trawie.

– Ała…

Spróbował drugi raz.

BĘC!

Znów spadł.

Za trzecim razem koń zrobił malutki kroczek do przodu…

…i kichnął tak mocno, że chłopiec wylądował w krzakach malin.

– Auć!

Cały był czerwony od malin i wyglądał jak wielki dżem.

– Głupi koniu! – zawołał.

– Zaraz cię sprzedam!

– Nie sprzedawaj mnie! – odezwał się ktoś.

Chłopiec rozejrzał się.

Nikogo.

– Chyba uderzyłem się za mocno…

– Nie, nie. To ja.

Twój koń.

Mam na imię Borys.

Chłopiec aż usiadł z wrażenia.

– Ty… mówisz?

– Oczywiście.

Przecież trudno byłoby mi opowiadać dowcipy, gdybym nie mówił.

– Opowiadasz dowcipy?

– Jasne!

Dlaczego koń nie chodzi do kina?

– Nie wiem.

– Bo zawsze zajmuje dwa miejsca!

Borys zaśmiał się tak głośno, że aż sam się rozśmieszył.

Od tej chwili zostali przyjaciółmi.

Okazało się jednak, że Borys miał swoje zasady.

– Mogę na ciebie wsiąść? – zapytał chłopiec.

– Możesz.

– Naprawdę?

– Tak… ale dopiero wtedy, gdy ładnie poprosisz.

– Borysie, czy byłbyś tak uprzejmy…

– No, teraz brzmi lepiej.

Od tamtej pory razem przemierzali świat.

Borys opowiadał dowcipy.

Śpiewał piosenki.

Czasem nawet udawał, że chrapie tak głośno, iż wszystkie kury uciekały z podwórka.

Ludzie śmiali się do łez.

A kiedy dowiadywali się, że koń potrafi mówić, zapraszali chłopca i Borysa na obiad, dawali im nocleg, a czasem nawet trochę pieniędzy na dalszą drogę.

Pewnego wieczoru chłopiec pogłaskał Borysa po szyi.

– Wiesz… na początku myślałem, że jesteś najgorszą zapłatą na świecie.

Borys uśmiechnął się szeroko.

– A teraz?

– Teraz wiem, że jesteś najlepszym przyjacielem, jakiego mogłem spotkać.

Koń dumnie parsknął.

– Wiedziałem to od początku.

Po prostu musiałeś trochę dłużej na to wpaść.

I obaj wybuchnęli śmiechem.

Bo czasem największym skarbem nie są pieniądze, ale wierny przyjaciel, który potrafi rozśmieszyć nas nawet wtedy, gdy dzień wcale nie był łatwy.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.