Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Miśka Śnieżka i siedem kociaków

Biała niedźwiedzica Miśka Śnieżka chroni się przed burzą w chatce siedmiu kociaków i niechcący psuje im połowę domu. Baśń o przyjaźni, kłótni i o tym, że naprawianie własnych błędów zbliża bardziej niż przeprosiny.


Miśka Śnieżka była białą niedźwiedzicą, tak dużą, że w lesie nazywano ją Śnieżką, a tak łagodną, że nikt jej się nie bał. Któregoś jesiennego popołudnia zaskoczyła ją burza. Śnieżka szukała schronienia, aż w gęstwinie zobaczyła malutką chatkę z okrągłym oknem.

W środku nikogo nie było. Stało tam siedem miseczek, siedem krzesełek i siedem łóżeczek wielkości rękawiczki. Śnieżka próbowała usiąść na krzesełku, ale trzasnęło. Chciała się położyć, ale łóżeczko złożyło się jak koperta. W końcu skuliła się na podłodze i zasnęła, z łapą na dywaniku.

Obudziło ją oburzone miauczenie. Wokół stało siedem kociaków.

– Kto połamał moje krzesełko?! – zawołał najstarszy, Mruczysław.

– I wylizał mój miód! – dodał Pączek.

Kociaki naradzały się długo. Chrapcio chciał niedźwiedzicę wyprosić, Figielek uważał, że jest zabawna, a Mgiełka twierdziła, że w burzę nie wyrzuca się nikogo, nawet kogoś tak dużego. Pokłóciły się tak głośno, że prawie zapomniały o gościu.

Śnieżka wstała ostrożnie, żeby niczego więcej nie strącić.

– Popsułam. To naprawię.

Nazajutrz przyniosła z lasu prostą gałąź i z pomocą Figielka zrobiła nowe nogi do krzesełka. Zdjęła z najwyższej półki słoik, po który kociaki nigdy nie mogły sięgnąć, i podzieliła miód na siedem miseczek. Przyniosła drewno na całą zimę, jednym kursem. Kociaki patrzyły na nią coraz życzliwiej, a Chrapcio udawał, że wcale nie patrzy.

Tylko najmłodszy, brązowy Pączek, wciąż trzymał się z daleka. Śnieżka zauważyła, że każdego wieczoru zerka na okno i sprawdza, czy lampa się pali. Bał się ciemności, choć nie chciał się do tego przyznać.

Kiedy w środku nocy wiatr zgasił lampę, w chatce zrobiło się czarno. Pączek pisnął. Śnieżka nie zapaliła od razu światła. Najpierw usiadła obok niego, tak blisko, że czuł jej ciepłe futro, i położyła mu łapę na głowie.

– Jestem tu. Duża i biała. Widać mnie nawet po ciemku.

Pączek przyjrzał się i rzeczywiście ją widział. Śnieżka zapaliła lampę dopiero wtedy, gdy przestał się trząść.

Rano kociaki zbiły z desek ósme krzesło. Było krzywe i stanowczo za duże, ale Śnieżka siadała na nim bardzo ostrożnie.


Morał

Przyjaźń rośnie, kiedy ktoś zostaje, żeby naprawić to, co zepsuł.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.