Był sobie raz gospodarz, który miał dwie córki – starszą Marzennę i młodszą Ewę.
Marzenna była niezwykle piękna. Miała długie jasne włosy i oczy jak błękitne niebo. Ojciec był z niej bardzo dumny – może nawet za bardzo. Kupował jej najpiękniejsze suknie z całego świata. W jej skrzyni było ich tyle, że trudno było je policzyć. Jedwabne, koronkowe, haftowane złotą nicią.
Ewa natomiast chodziła w jednej, wytartej sukience. Ojciec uważał, że skoro nie jest tak urodziwa jak siostra, powinna przynajmniej ciężko pracować. I tak całymi dniami pomagała w polu, w kuchni i przy zwierzętach.
Pewnego dnia w gospodarstwie panował wielki ruch. Miał przyjechać narzeczony Marzenny – syn bogatego gospodarza z sąsiedniej wsi.
Marzenna przez cały tydzień nie mogła zdecydować, którą z siedemdziesięciu sukien włożyć. Przymierzała jedną po drugiej, przeglądała się w lustrze i wzdychała.
Tymczasem Ewa została wysłana na pole, by grabić siano. Słońce prażyło niemiłosiernie. Było gorąco, a dziewczyna czuła się bardzo samotna. Łzy napłynęły jej do oczu.
– Nie mam ani pięknych sukien, ani narzeczonego, ani nawet czyjejś czułości… – pomyślała smutno.
Wtedy usłyszała tętent kopyt.
Na polu zatrzymał się młody mężczyzna na koniu. Był wyraźnie zmęczony.
– Proszę… czy mogłabyś podać mi trochę wody? – zapytał.
Ewa spojrzała na swoją małą butelkę. Wiedziała, że do wieczora będzie bardzo spragniona, a strumień był daleko. Mimo to podała mu wodę bez wahania.
– Dziękuję – powiedział chłopak z wdzięcznością i odjechał. Ale jeszcze kilka razy obejrzał się za dziewczyną pracującą w słońcu.
Gdy wieczorem Ewa wróciła do domu, zobaczyła przed bramą konia. Gość jeszcze nie odjechał.
Chciała przemknąć niezauważona do swojej komórki, lecz w tej chwili młodzieniec ją zobaczył.
Zamarła ze zdziwienia.
To był ten sam chłopak, któremu podała wodę.
A jeszcze większe było jej zdumienie, gdy dowiedziała się, że to narzeczony Marzenny.
Młodzieniec podszedł do niej i powiedział spokojnie:
– Dziś poznałem dwie siostry. Jedna ma wiele pięknych sukien. Druga ma piękne serce. Wybieram tę drugą.
I poprosił Ewę o rękę.
Marzenna była oburzona, ojciec zdumiony. Ale młodzieniec nie zmienił zdania. Dla niego najważniejsze było to, że Ewa potrafiła podzielić się ostatnią kroplą wody.
Ewa odeszła z nim i żyła szczęśliwie.
A Marzenna? Długo jeszcze miała swoje suknie. Ale w końcu zrozumiała, że najpiękniejszą ozdobą człowieka nie jest strój, lecz dobroć.
Bo suknie mogą zachwycić oczy.
Ale tylko serce potrafi poruszyć serce






Napisz kilka słów