Lena i Olek potrzebują tego samego parasola, a Kotka Pchełka pomaga im połączyć dwa różne plany w jeden jesienny spacer. Historia pokazuje dziecięcy spór o wspólną rzecz i szukanie rozwiązania, w którym każdy trochę ustępuje.
W sobotę Lena postawiła przy drzwiach pudełko kredek, a Olek koszyk kasztanów dla babci. Oboje sięgnęli po czerwony parasol z drewnianą rączką. Był to jedyny parasol w domu, który nie miał złamanej szprychy ani dziurki dokładnie nad nosem.
— Ja pierwsza go wzięłam — powiedziała Lena.
— Ale ja już założyłem buty — odparł Olek.
Kotka Pchełka siedziała na wycieraczce. Przyglądała się rodzeństwu, przesuwając ogon to w lewo, to w prawo. Za drzwiami padał drobny jesienny deszcz, a wiatr przynosił na ganek żółte liście. Jeden przylepił się Olkowi do podeszwy. Chłopiec zrobił krok i liść poszedł razem z nim, jak wyjątkowo posłuszny pies.
Lena chciała narysować wielki klon przy stawie. Wczoraj zauważyła, że połowa jego korony jest złota, a połowa jeszcze zielona. Olek obiecał babci kasztany do ozdobienia parapetu. Babcia mieszkała za stawem, lecz chłopiec zamierzał pobiec krótszą drogą między domami.
Żadne nie puszczało parasola. Rączka skrzypnęła.
Pchełka wstała. Nie chciała moknąć, ale jeszcze mniej podobała jej się perspektywa siedzenia całe przedpołudnie między dwiema obrażonymi parami butów. Wsunęła więc łeb pod zwisający materiał. Potem weszła dalej. Parasol przewrócił się na bok, a kotka zaplątała się w pasek do zapinania.
— Zamierzałam sprawdzić, czy jest miejsce — oznajmiła, wycofując się tyłem.
Na jej głowie tkwił żółty liść. Lena parsknęła, Olek też, a Pchełka najpierw potrząsnęła uszami, potem obejrzała liść i zachichotała razem z nimi. Wyglądała przecież jak kapusta, która właśnie czegoś bardzo ważnego dopilnowała.
Śmiech skończył się szybciej niż spór. Lena nadal trzymała rączkę, Olek nadal twierdził, że kasztany są ciężkie. Wtedy Pchełka przypomniała, że babcia mieszka tuż za klonem. Mogli pójść razem, zatrzymać się na rysowanie, a potem zanieść koszyk. Lena musiałaby ograniczyć rysunek do jednej kartki. Olek musiałby zrezygnować ze skrótu.
— Dobrze, ale przy rysowaniu ty trzymasz — zaproponowała Lena.
— A potem ty, bo ja niosę koszyk — zgodził się Olek.
Dopiero teraz puścili parasol i rozłożyli go porządnie. Pchełka zajęła miejsce pomiędzy ich nogami. Wyszli wolniej, niż Olek planował, i ciaśniej, niż Lena sobie wyobrażała. Przy furtce musieli przejść bokiem. Kotka miała minę kogoś, kto od dawna zalecał wszystkim chodzenie na czterech łapach.
Pod klonem Olek uniósł parasol nad siostrą i jej kartką. Sam wychylił się za daleko, więc Lena przysunęła się do niego. Na ławce rozłożyła kredki. Pchełka przytrzymywała róg papieru łapą, bardzo dumna ze stanowiska, które nie wymagało mokrego ogona.
Wtedy jedna kropla uderzyła w czerwony materiał i zadźwięczała jak maleńki dzwonek. Następna odpowiedziała jej cichszym tonem. Wkrótce nad ich głowami grała delikatna melodia. Olek zajrzał pod parasol, ale nie znalazł ani jednego dzwoneczka. Lena uniosła brwi. Pchełka tylko nastawiła uszu.
Nikt nie pobiegł szukać wyjaśnienia. Lena dorysowała zieloną gałąź, Olek pokazał jej złoty liść z brązową plamką. Potem zamienili się przy rączce i ruszyli do babci. Deszczowa melodia towarzyszyła im aż do jej ganku.
Babcia przyjęła kasztany i postawiła na stole kubki ciepłego mleka. Lena położyła obok rysunek. Olek podsunął jej koszyk, żeby wybrała kasztany na parapet. Postanowili wrócić razem, tą samą drogą, bez pośpiechu.
Pchełka tymczasem zasnęła w kapciu babci. Zmieścił się w nim tylko przód kotki, ale najwyraźniej uznała, że od reszty nie będzie już dzisiaj zbyt wiele wymagać.
Morał
Wspólna rzecz może posłużyć obojgu, kiedy każde zrobi miejsce dla planów drugiego.










Napisz kilka słów