W pewnym mieście błąkał się mały piesek.
Był mopsem — malutkim, pulchniutkim i bardzo uroczym. Miał krótkie łapki, okrągłe oczka i śmieszny pyszczek.
Ale nie miał domu.
Ani swojej miseczki.
Ani nawet imienia.
Włóczył się samotnie po ulicach i często burczało mu w brzuszku z głodu.
Pewnego dnia padał zimny deszcz.
Mopsik był mokry i trząsł się z zimna.
Nagle zobaczył elegancką panią w dużym kapeluszu.
Pobiegł za nią z nadzieją.
Może pozwoli mu schować się przed deszczem?
Pani zauważyła go dopiero przy drzwiach domu.
— A ty kto? — skrzywiła się.
Dotknęła go palcem i od razu odskoczyła.
— Fuj! Jesteś mokry i brudny!
Piesek zamachał ogonkiem.
Myślał, że pani się z nim pobawi albo da mu coś do jedzenia.
Ale kobieta tylko pokręciła głową.
— Idź sobie. Nie chcę cię. Jesteś brzydki.
Mopsik posmutniał.
Opuścił uszka i pobiegł dalej.
Tuż obok innego domu stała mama z małą dziewczynką o imieniu Emilka.
Usłyszały wszystko.
A po chwili zobaczyły małego mokrego pieska.
— Ojej! Jaki słodki piesek! — zawołała Emilka i delikatnie go przytuliła.
— Chyba nie ma domu — powiedziała mama.
Piesek spojrzał na nią zdziwiony.
Naprawdę uważała go za ładnego?
— Wcale nie jesteś brzydki — szepnęła Emilka, głaszcząc go po główce. — Jesteś śliczny.
Mama uśmiechnęła się.
— I bardzo zmęczony.
— Możemy go zatrzymać? Proszę!
Mama chwilę pomyślała.
— Jeśli nikt go nie szuka… może zostać z nami.
— Hurra! — ucieszyła się Emilka. — I będzie miał na imię… Feluś!
Od tego dnia mopsik miał już wszystko, o czym marzył.
Własną miseczkę.
Miękkie legowisko.
Ciepły domek.
I ludzi, którzy go kochali.
A kiedy wieczorami zasypiał obok Emilki, czasem cichutko pochrapywał.
Ale nikomu to nie przeszkadzało.
Bo dla swojej rodziny był najpiękniejszym pieskiem na świecie
I pamiętaj — prawdziwe piękno widać sercem






Napisz kilka słów