Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Rolnik i Królewna

Dawno, dawno temu, w dolinie otoczonej zielonymi wzgórzami, żył sobie młody rolnik o imieniu Jaśko. Miał małe gospodarstwo, kilka krów, konia o imieniu Gniady i ukochanego psa Burka, który zawsze towarzyszył mu w pracy. Każdego ranka Jaśko wstawał, zanim kogut zapiał, i z uśmiechem doglądał swojego pola.

Choć jego życie było proste, Jaśko lubił swoją pracę. Lubił zapach świeżo skoszonego siana, dźwięk strumyka za domem i szum drzew, które opowiadały mu swoje leśne historie. Czasem jednak, gdy patrzył na zachód słońca, czuł, że brakuje mu czegoś… albo raczej kogoś.
Spotkanie w lesie

Pewnego dnia, gdy zbliżała się wiosna, Jaśko pojechał wozem do lasu po drewno. Nagle usłyszał wołanie o pomoc. Głos był delikatny jak dźwięk dzwoneczków, ale pełen strachu.

— Pomocy! — wołała jakaś dziewczyna.

Jaśko zeskoczył z wozu i pobiegł w stronę głosu. W gęstych krzakach zobaczył młodą kobietę w długiej, błękitnej sukni. Jej pantofelek utknął w błocie, a obok wierzgający koń próbował się uwolnić z zaplątanych lejc.

— Spokojnie, zaraz pani pomogę! — powiedział Jaśko.

Zręcznie uspokoił konia, uwolnił lejce i podał dziewczynie rękę. Gdy ta spojrzała na niego, Jaśko zamarł. Miała oczy jak dwa niebieskie jeziora i włosy złote jak zboże w lipcu.

— Dziękuję ci, dobry człowieku — powiedziała. — Jestem Królewna Eliza. Wracałam z polowania i zbłądziłam.

Jaśko tylko się uśmiechnął. Nie mógł uwierzyć, że rozmawia z prawdziwą królewną. Pomógł jej wsiąść na konia, a potem odprowadził ją aż do bram zamku.
Królewskie odwiedziny

Kilka dni później do gospodarstwa Jaśka przyjechał królewski posłaniec.

— Królewna Eliza pragnie podziękować ci osobiście za uratowanie jej z opresji — powiedział z powagą.

Jaśko aż przetarł oczy ze zdumienia. Ubrał więc swoją najlepszą koszulę, przeczesał włosy i pojechał do zamku.

Eliza przyjęła go w ogrodzie pełnym róż i lilii. Rozmawiali długo — o polach, zwierzętach, o wietrze, który pachnie sianem, i o tym, jak pięknie wygląda świat, kiedy pracuje się z sercem.

Z każdym dniem Eliza i Jaśko spotykali się coraz częściej. Ona pokazywała mu królewskie ogrody, a on opowiadał jej o swoich ulubionych zwierzętach. Kiedyś nawet pozwoliła mu nauczyć ją doić krowę — śmiała się wtedy tak głośno, że echo niosło jej śmiech aż do lasu.
Królewskie zasady

Ale nie wszystkim w zamku to się podobało. Doradca królewski, stary Sir Baltazar, marszczył brwi za każdym razem, gdy widział Elizę z Jaśkiem.

— Wasza Wysokość — mówił do króla — królewna nie może zakochać się w zwykłym rolniku! To nie przystoi!

Król też się martwił. Chciał dla córki szczęścia, ale wiedział, że królewny zwykle wychodzą za książąt. Dlatego postanowił wystawić Jaśka na próbę.

— Jeśli naprawdę kochasz moją córkę — powiedział pewnego dnia — musisz udowodnić, że jesteś godzien jej ręki. Przynieś mi złote ziarno, które rośnie tylko na szczycie Góry Mgieł. Kto je zasadzi, ten sprawi, że jego serce połączy się na zawsze z sercem ukochanej.
Wyprawa na Górę Mgieł

Jaśko wyruszył o świcie. Droga była długa i trudna. Przez lasy, rzeki i skaliste ścieżki prowadziła go tylko gwiazda na niebie. Na szczycie góry spotkał starą kobietę w pelerynie z liści.

— Witaj, Jaśko — powiedziała. — Wiem, po co tu przyszedłeś. Złote ziarno dostaje tylko ten, kto ma czyste serce.

Kobieta poprosiła go, by pomógł jej zebrać drewno i napoił jej spragnionego osiołka. Jaśko zrobił to bez wahania. Wtedy staruszka uśmiechnęła się i w dłoni pojawiło się maleńkie, świecące ziarenko.

— Zasiej je razem z Elizą. Jeśli ją naprawdę kochasz, wyrośnie złoty kwiat.
Cud w ogrodzie

Gdy Jaśko wrócił, król, królewna i cały dwór czekali w ogrodzie. Jaśko i Eliza uklękli razem i włożyli ziarno do ziemi.

Przez chwilę nic się nie działo. Potem ziemia zadrżała, a z niej wyrósł cudowny kwiat o złotych płatkach, które błyszczały jak słońce.

— To znak! — zawołał król ze wzruszeniem. — Prawdziwa miłość jest cenniejsza niż wszystkie korony świata.
I żyli długo i szczęśliwie

Wkrótce potem w zamku odbyło się wesele. Jaśko został królewskim ogrodnikiem, a później… królem u boku swojej ukochanej Elizy.

Ale nigdy nie zapomniał o swoim gospodarstwie. Co tydzień odwiedzał wieś, pomagał ludziom orać pola i przypominał wszystkim, że najpiękniejsze rzeczy na świecie wyrastają z małego, dobrego serca — tak jak złoty kwiat z Góry Mgieł.

A kiedy zachodziło słońce, król Jaśko i królowa Eliza siadali razem na tarasie i patrzyli, jak niebo mieni się barwami, trzymając się za ręce — tak jak wtedy, gdy spotkali się po raz pierwszy w lesie.

Koniec

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.