Dawno, dawno temu, w dolinie otoczonej zielonymi wzgórzami, żył sobie młody rolnik o imieniu Jaśko. Miał małe gospodarstwo, kilka krów, konia o imieniu Gniady i ukochanego psa Burka, który zawsze towarzyszył mu w pracy. Każdego ranka Jaśko wstawał, zanim kogut zapiał, i z uśmiechem doglądał swojego pola.
Choć jego życie było proste, Jaśko lubił swoją pracę. Lubił zapach świeżo skoszonego siana, dźwięk strumyka za domem i szum drzew, które opowiadały mu swoje leśne historie. Czasem jednak, gdy patrzył na zachód słońca, czuł, że brakuje mu czegoś… albo raczej kogoś.
Spotkanie w lesie
Pewnego dnia, gdy zbliżała się wiosna, Jaśko pojechał wozem do lasu po drewno. Nagle usłyszał wołanie o pomoc. Głos był delikatny jak dźwięk dzwoneczków, ale pełen strachu.
— Pomocy! — wołała jakaś dziewczyna.
Jaśko zeskoczył z wozu i pobiegł w stronę głosu. W gęstych krzakach zobaczył młodą kobietę w długiej, błękitnej sukni. Jej pantofelek utknął w błocie, a obok wierzgający koń próbował się uwolnić z zaplątanych lejc.
— Spokojnie, zaraz pani pomogę! — powiedział Jaśko.
Zręcznie uspokoił konia, uwolnił lejce i podał dziewczynie rękę. Gdy ta spojrzała na niego, Jaśko zamarł. Miała oczy jak dwa niebieskie jeziora i włosy złote jak zboże w lipcu.
— Dziękuję ci, dobry człowieku — powiedziała. — Jestem Królewna Eliza. Wracałam z polowania i zbłądziłam.
Jaśko tylko się uśmiechnął. Nie mógł uwierzyć, że rozmawia z prawdziwą królewną. Pomógł jej wsiąść na konia, a potem odprowadził ją aż do bram zamku.
Królewskie odwiedziny
Kilka dni później do gospodarstwa Jaśka przyjechał królewski posłaniec.
— Królewna Eliza pragnie podziękować ci osobiście za uratowanie jej z opresji — powiedział z powagą.
Jaśko aż przetarł oczy ze zdumienia. Ubrał więc swoją najlepszą koszulę, przeczesał włosy i pojechał do zamku.
Eliza przyjęła go w ogrodzie pełnym róż i lilii. Rozmawiali długo — o polach, zwierzętach, o wietrze, który pachnie sianem, i o tym, jak pięknie wygląda świat, kiedy pracuje się z sercem.
Z każdym dniem Eliza i Jaśko spotykali się coraz częściej. Ona pokazywała mu królewskie ogrody, a on opowiadał jej o swoich ulubionych zwierzętach. Kiedyś nawet pozwoliła mu nauczyć ją doić krowę — śmiała się wtedy tak głośno, że echo niosło jej śmiech aż do lasu.
Królewskie zasady
Ale nie wszystkim w zamku to się podobało. Doradca królewski, stary Sir Baltazar, marszczył brwi za każdym razem, gdy widział Elizę z Jaśkiem.
— Wasza Wysokość — mówił do króla — królewna nie może zakochać się w zwykłym rolniku! To nie przystoi!
Król też się martwił. Chciał dla córki szczęścia, ale wiedział, że królewny zwykle wychodzą za książąt. Dlatego postanowił wystawić Jaśka na próbę.
— Jeśli naprawdę kochasz moją córkę — powiedział pewnego dnia — musisz udowodnić, że jesteś godzien jej ręki. Przynieś mi złote ziarno, które rośnie tylko na szczycie Góry Mgieł. Kto je zasadzi, ten sprawi, że jego serce połączy się na zawsze z sercem ukochanej.
Wyprawa na Górę Mgieł
Jaśko wyruszył o świcie. Droga była długa i trudna. Przez lasy, rzeki i skaliste ścieżki prowadziła go tylko gwiazda na niebie. Na szczycie góry spotkał starą kobietę w pelerynie z liści.
— Witaj, Jaśko — powiedziała. — Wiem, po co tu przyszedłeś. Złote ziarno dostaje tylko ten, kto ma czyste serce.
Kobieta poprosiła go, by pomógł jej zebrać drewno i napoił jej spragnionego osiołka. Jaśko zrobił to bez wahania. Wtedy staruszka uśmiechnęła się i w dłoni pojawiło się maleńkie, świecące ziarenko.
— Zasiej je razem z Elizą. Jeśli ją naprawdę kochasz, wyrośnie złoty kwiat.
Cud w ogrodzie
Gdy Jaśko wrócił, król, królewna i cały dwór czekali w ogrodzie. Jaśko i Eliza uklękli razem i włożyli ziarno do ziemi.
Przez chwilę nic się nie działo. Potem ziemia zadrżała, a z niej wyrósł cudowny kwiat o złotych płatkach, które błyszczały jak słońce.
— To znak! — zawołał król ze wzruszeniem. — Prawdziwa miłość jest cenniejsza niż wszystkie korony świata.
I żyli długo i szczęśliwie
Wkrótce potem w zamku odbyło się wesele. Jaśko został królewskim ogrodnikiem, a później… królem u boku swojej ukochanej Elizy.
Ale nigdy nie zapomniał o swoim gospodarstwie. Co tydzień odwiedzał wieś, pomagał ludziom orać pola i przypominał wszystkim, że najpiękniejsze rzeczy na świecie wyrastają z małego, dobrego serca — tak jak złoty kwiat z Góry Mgieł.
A kiedy zachodziło słońce, król Jaśko i królowa Eliza siadali razem na tarasie i patrzyli, jak niebo mieni się barwami, trzymając się za ręce — tak jak wtedy, gdy spotkali się po raz pierwszy w lesie.
Koniec






Napisz kilka słów