Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Król, który najbardziej lubił piec

Dawno, dawno temu, za siedmioma wzgórzami, znajdowało się niewielkie, spokojne królestwo. Rządził nim król Teodor, który był zupełnie inny niż wszyscy władcy, o jakich opowiadano w książkach.

Nie przepadał za turniejami rycerskimi. Nie marzył o dalekich wyprawach ani o polowaniach w królewskich lasach.

Za to miał jedną wielką pasję.

Uwielbiał piec.

Od samego rana z pałacowej kuchni unosił się zapach świeżego chleba, pachnących bułeczek, jabłkowych placków i maślanych ciasteczek. Król znał dziesiątki przepisów, a kucharze z całego kraju przyjeżdżali, aby uczyć się od niego nowych wypieków.

– Odrobina cynamonu… szczypta wanilii… i koniecznie dużo cierpliwości! – powtarzał z uśmiechem.

Królowa Emilia nieraz zaglądała do kuchni i żartowała:

– Wasza Wysokość, może dziś zamiast piekarnika odwiedzisz salę tronową?

Król tylko się uśmiechał.

– Zaraz, zaraz… tylko wyjmę ciasto z pieca.

Tak mijały kolejne dni.

Pewnego ranka do pałacu przybył posłaniec z sąsiedniego kraju.

Przyniósł elegancki list ozdobiony złotą pieczęcią.

Zapraszano króla Teodora na Wielki Festiwal Wypieków, podczas którego najlepsi cukiernicy i piekarze mieli wymieniać się swoimi sekretami.

Król aż klasnął w dłonie z radości.

– Muszę tam pojechać!

Królowa jednak zmarszczyła czoło.

– Słyszałam, że król Wiktor, który organizuje festiwal, nie zawsze postępuje uczciwie. Lepiej zachowaj ostrożność.

Ale Teodor był tak podekscytowany, że nie zwrócił na to większej uwagi.

– Przecież jadę tylko po nowe przepisy.

Następnego dnia wyruszył w drogę.

Po kilku godzinach jego kareta została zatrzymana przez grupę uzbrojonych strażników.

– Wasza Wysokość, prosimy przesiąść się do naszego powozu – powiedział jeden z nich.

– Ale ja jadę na Festiwal Wypieków! – zawołał król.

– Doskonale się składa – odparł strażnik. – My również jedziemy w tym samym kierunku.

Król uwierzył ich słowom.

Niestety, zamiast na festiwal trafił do kamiennej wieży w zamku króla Wiktora.

Dopiero wtedy zrozumiał, że został oszukany.

Bardzo martwił się o królową, młodego księcia i wszystkich mieszkańców swojego królestwa.

Na szczęście wiadomość o porwaniu szybko dotarła do pałacu.

Książę Michał nie zwlekał ani chwili.

Zebrał wiernych rycerzy, opracował sprytny plan i już po dwóch dniach uwolnił ojca.

Kiedy wrócili do domu, król długo rozmyślał.

– Kocham pieczenie bardziej niż rządzenie – przyznał pewnego wieczoru. – A ty udowodniłeś, że potrafisz troszczyć się o nasze królestwo mądrze i odważnie.

Kilka dni później podczas uroczystości na zamkowym dziedzińcu przekazał synowi koronę.

Sam zaś wrócił tam, gdzie czuł się najszczęśliwszy – do pałacowej kuchni.

Od świtu piekł pachnące chleby, chrupiące bułeczki i słodkie ciasta. Często zapraszał mieszkańców na wspólne pieczenie, a dzieci pomagały mu ozdabiać ciasteczka kolorowym lukrem.

Nowy król mądrze rządził krajem, a jego ojciec sprawiał, że w całym królestwie zawsze pachniało świeżymi wypiekami.

I choć nie każdy król musi być najlepszym piekarzem, a nie każdy piekarz królem, wszyscy zgodnie przyznawali, że człowiek jest najszczęśliwszy wtedy, gdy robi to, co naprawdę kocha.

I dlatego w tym królestwie nie brakowało ani dobrych rządów, ani pysznych ciast.

A mieszkańcy żyli długo, spokojnie i… bardzo słodko.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.