Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Król, który chciał mieć włosy

Dawno, dawno temu żył król o imieniu Seweryn, który miał piękną córkę. Marzył o tym, by wydać ją za mądrego i bogatego księcia.

Ale król miał pewien sekret…

Był zupełnie łysy.

Na jego głowie nie rosły nawet trzy włoski.

I właśnie to bardzo go martwiło.

Korona ciągle zsuwała mu się z głowy, a dworzanie czasem chichotali po kątach.

Król obrażał się wtedy i poprawiał koronę z poważną miną.

W końcu postanowił:

— Moją córkę poślubi tylko ten, kto sprawi, że odzyskam włosy!

Wieść szybko rozeszła się po całym królestwie.

Przybywali książęta i uczeni.

Jeden przyniósł pachnącą miksturę.

Drugi złoty grzebień.

Trzeci maść z pokrzyw i cebuli.

Król próbował wszystkiego.

Smarował głowę.

Płukał ją w dziwnych wywarach.

Nawet spał w czapce z mchu.

Ale nic nie pomagało.

Na głowie nadal błyszczała wielka łysina.

Księżniczka była coraz smutniejsza.

— Tatusiu, może to wcale nie jest takie ważne? — pytała.

Ale król tylko wzdychał.

— Ważne! Bardzo ważne!

Pewnego dnia do zamku przybył młody chłopak.

Nie wyglądał jak książę.

Miał podarte ubranie, zakurzone buty i mały tobołek na plecach.

Strażnicy chcieli go od razu wygonić, ale chłopak powiedział:

— Nie ogłoszono przecież, że trzeba być księciem. Wystarczy pomóc królowi odzyskać włosy.

Król zaciekawił się.

— Masz magiczne lekarstwo? — zapytał.

— Coś jeszcze lepszego — uśmiechnął się chłopak. — Za chwilę Wasza Wysokość będzie miała piękne włosy.

Wszyscy zebrali się przed komnatą i czekali.

Po kilku minutach drzwi się otworzyły.

Król wyszedł… z długimi włosami aż do pasa!

Dworzanie aż otworzyli buzie ze zdumienia.

— Mam włosy! — krzyknął szczęśliwy król.

Ale wtedy księżniczka zauważyła coś dziwnego.

— Tatusiu… one chyba trochę się przesuwają…

I nagle…

puff!

Długie włosy zsunęły się królowi z głowy.

To była peruka!

W sali zapadła cisza.

A potem…

król zaczął się śmiać.

Śmiał się tak mocno, że aż korona spadła mu na nos.

— A więc rozwiązanie było takie proste! — powiedział.

Spojrzał na młodzieńca z uznaniem.

— Nie jesteś bogaty, ale jesteś bardzo pomysłowy.

Księżniczka uśmiechnęła się.

Bo młodzieniec był nie tylko sprytny, ale też miły i wesoły.

I tak został królewskim narzeczonym.

A król?

Od tamtej pory dumnie nosił swoją perukę.

Czasem krzywo.

Czasem tyłem do przodu.

Ale już nigdy nie przejmował się łysiną.

Bo zrozumiał, że najważniejsze nie jest to, co ma się na głowie…

tylko to, co ma się w sercu

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.