W grudniu do portu Nad Srebrną Falą przychodzi paczka pierników od cioci wydry Poli, a Pola postanawia zjeść je sama. Kiedy zapach rozchodzi się po całym porcie, musi zdecydować, co zrobić z dwunastoma piernikami.
W porcie Nad Srebrną Falą grudzień zaczynał się zawsze tak samo. Rybacy wieszali na masztach lampki, mewy kłóciły się o najlepsze miejsca na latarni, a do biura wydry Poli przychodziło trzy razy więcej paczek niż zwykle. Pola roznosiła je w wózku z płóciennym daszkiem i znała każdy adres na pamięć, łącznie z tym, który pies przy bosmanacie uważał za swój.
Tego ranka na samym dnie wózka leżała paczka zaadresowana do niej, od cioci Heli z Dolnej Zatoki. Pola od razu wiedziała, co jest w środku, bo paczka pachniała miodem, goździkami i czymś lekko przypalonym. Ciocia Hela piekła pierniki co roku i co roku przypalała jedną blachę, twierdząc, że to dla smaku.
Pola schowała paczkę pod ladą i postanowiła, że tym razem zje wszystkie sama, wieczorem, po ostatnim kursie, przy własnej lampce. Policzyła je przez papier: dwanaście. Dwanaście pierników to dużo, ale nie aż tyle, żeby dzielić się z całym portem, a cały port na pewno by przyszedł, gdyby się dowiedział.
Tylko że port już się dowiadywał. Krab Kajetan zatrzymał się przy ladzie i zaczął węszyć czułkami. Pan Pelikan zajrzał przez okno i zapytał, czy ktoś tu nie piecze. Mała foka Iska, która przypływała po pocztę dla babci, stała w drzwiach z zamkniętymi oczami i wdychała powietrze, jakby słuchała muzyki.
– To tylko klej do znaczków – powiedziała Pola i natychmiast się zarumieniła, bo klej do znaczków pachnie co najwyżej mokrym papierem.
Iska nic nie odpowiedziała, tylko odebrała list dla babci. Wychodząc, wspomniała, że babcia w tym roku nie upiecze pierników, bo boli ją płetwa, i że w domu jest przez to jakoś dziwnie cicho.
Pola długo patrzyła na zamknięte drzwi. Potem wyjęła paczkę spod lady i rozwiązała sznurek. Między piernikami leżała karteczka pisana krzywym pismem cioci: „Dla Ciebie i dla tych, którzy akurat będą obok”. Ciocia Hela najwyraźniej znała Polę lepiej, niż Pola znała samą siebie.
Wieczorem przy ladzie zrobiło się ciasno. Kajetan dostał piernik w kształcie gwiazdy i trzymał go w szczypcach tak ostrożnie, jakby był ze szkła. Pan Pelikan dostał dwa, bo ma dłuższy dziób. Dla Iski i jej babci Pola zapakowała cztery, w tym jeden przypalony, dla smaku, a cztery zaniosła rybakom, którzy wieszali lampki do późna. Sobie zostawiła ostatni, z lukrowanym okienkiem.
Zjadła go powoli, kiedy wszyscy już poszli. Smakował tak jak co roku, a może odrobinę lepiej. Za oknem lampki na masztach kołysały się nad wodą, a w biurze jeszcze długo pachniało goździkami.
Morał
Najlepiej smakuje to, czym podzielimy się z kimś, kto akurat jest obok.










Napisz kilka słów