Lisek Rufin postanawia sam rozwiesić rodzinne pranie, lecz najpierw musi wyjaśnić zabawną pomyłkę z żabkami. Opowieść dotyka pragnienia samodzielności i obawy, że prośba o pomoc odbierze satysfakcję z własnej pracy.
Lisek Rufin wyciągnął kosz z praniem na ganek tak energicznie, że jedna skarpetka wylądowała mu na uchu. W leśnej osadzie wiatr poruszał furtkami ogródków. Mama rozwieszała zwykle pranie przed obiadem, ale dzisiaj Rufin zastąpił jej drogę.
— Ja rozwieszę. Całkiem sam.
Mama postawiła kosz pod sznurem między jabłoniami.
— Dobrze. Żabki są przy schodkach. A ja będę pielić marchew.
Rufin znalazł przy schodkach dwie drewniane żabki młodszej siostry. Przyniósł je pod jabłonie i posadził na brzegu prześcieradła. Żabki przewróciły się na grzbiety, a prześcieradło zsunęło się na trawę.
— Niezbyt jesteście pomocne — mruknął.
Siostra wychyliła się zza furtki.
— Bo to są żabki do kąpieli. Na lądzie odpoczywają.
Rufin obejrzał ich pomalowane brzuchy. Potem zerknął na mamę. Bardzo chciał skończyć bez pytania, lecz prześcieradło już zbierało źdźbła trawy.
Zaniósł więc jedną żabkę do grządki.
— Pokażesz mi te właściwe?
Mama wskazała woreczek klamerek wiszący przy schodkach. Rufin wrócił z nim pod drzewa. Teraz jednak odkrył drugi kłopot: sznur wisiał za wysoko. Zamiast ciągnąć mokrą tkaninę nad głową, przyniósł mamie koniec linki. Poprosił, żeby pomogła mu przewiązać go niżej.
Potem pracował już sam. Strzepywał trawę, rozkładał rogi, zaciskał klamerki. Jedna koszula wisiała krzywo, jakby chciała zajrzeć do sąsiadów.
Kiedy kosz opustoszał, Rufin obszedł sznur i poprawił koszulę. Drewniane żabki oddał siostrze, a woreczek klamerek zawiesił niżej, w zasięgu własnej łapy.
Morał
Nawet samodzielny gospodarz może o coś zapytać i dalej gospodarzyć po swojemu.






Napisz kilka słów