Księżniczka Tosia i Hanka przygotowują stół na wiejskie święto, choć zza płotu kuszą muzyka i wyścigi. Bajka dotyka samodzielności oraz trudności z dotrzymaniem obietnicy, kiedy bardzo chce się już pobiec na zabawę.
Księżniczka Tosia obiecała swojej przyjaciółce Hance, że przygotują długi stół na święto w wiosce. Przyszła więc na plac z koszykiem drewnianych łyżek. Koronę zostawiła w zamku, bo przy schylaniu ciągle zsuwała jej się na nos.
Za płotem muzykanci próbowali skoczną melodię. Dzieci biegały z kolorowymi wstążkami, a ktoś właśnie przyniósł obręcze do toczenia.
Tosia postawiła koszyk i natychmiast wyjrzała przez szparę między deskami.
— Może najpierw tylko jeden wyścig? — zapytała.
Hanka trzymała zwinięty obrus. Jego drugi koniec leżał w kurzu.
— Sama nie rozłożę tego prosto.
Tosia zerknęła na obręcze, potem na przyjaciółkę. Podniosła zakurzony róg i otrzepała go ostrożnie.
— No dobrze. Najpierw stół.
Rozciągnęły obrus, ale wtedy wiatr dmuchnął między domami. Materiał wydął się jak żagiel, wyrwał dziewczynkom z rąk i poszybował za studnię.
Pobiegły za nim. Za studnią obrusu nie było. Tylko spod krzaka porzeczek wystawał biały skrawek, który poruszał się podejrzanie.
— Tam! — szepnęła Tosia.
Zajrzały pod gałęzie. Obrus zaczepił się o płot, a pod nim siedziała kura. Wyglądała, jakby właśnie została królową pościeli.
Hanka parsknęła śmiechem. Tosia przykucnęła i uniosła materiał, żeby kura mogła wyjść. Kura wyszła powoli, bardzo niezadowolona z końca uroczystości.
Róg obrusu trzymał się mocno na drzazdze. Tosia już chciała zawołać kogoś dorosłego, lecz najpierw przyjrzała się zaczepowi. Poprosiła Hankę, żeby poluzowała materiał, i ostrożnie zdjęła go z drewna.
Wróciły na plac, niosąc obrus między sobą jak wielką naleśnikową płachtę. Tym razem przycisnęły rogi czterema gładkimi kamykami spod studni. Potem ustawiły miski, rozłożyły łyżki i przyniosły ławki po jednej, każdą trzymając z dwóch stron.
Za płotem rozległy się okrzyki. Tosia przestała na chwilę układać łyżki. Zostały jeszcze trzy miski. Ustawiła je równo, a Hanka przetarła ostatnią ławkę.
— Teraz możemy? — zapytała Tosia.
— Teraz razem — odpowiedziała Hanka.
Zdążyły na kolejny wyścig. Obręcz Tosi potoczyła się krzywo i zaparkowała w kapuście, ale obie i tak śmiały się aż do kolacji.
Wieczorem usiadły obok siebie przy przygotowanym stole. Tosia oparła zmęczone nogi na szczebelku ławki. Podzieliła bułeczkę na pół i podała Hance większy kawałek. Pod stołem kura znalazła okruszek i tym razem nie miała żadnych zastrzeżeń.
Morał
Dotrzymana obietnica sprawia, że późniejsza zabawa cieszy obie przyjaciółki.






Napisz kilka słów