Dawno, dawno temu w wielkim zamku mieszkała księżniczka Aurelia.
Miała piękny ogród, własnego konia, bibliotekę pełną książek, farby do malowania i skrzypce, na których mogła uczyć się grać.
Ale nic z tego jej nie interesowało.
– Aurelio, może pójdziemy do ogrodu? – proponował król.
– Nie chce mi się.
– To może pojeździsz konno?
– Za dużo ruszania.
– Poczytasz?
– Trzeba przewracać strony.
– Pomalujesz?
– Trzeba trzymać pędzel.
Król łapał się za głowę.
Aurelia najchętniej leżała na miękkich poduszkach i czekała, aż ktoś przyniesie jej wszystko, czego zapragnie.
Każdy jej dzień wyglądał prawie tak samo.
Rano księżniczka wstawała.
– Śniadanie!
Po śniadaniu przeciągała się.
– Ale się zmęczyłam. Muszę odpocząć.
Po odpoczynku wołała:
– Może jakaś przekąska?
Potem znów leżała aż do obiadu.
Po obiedzie mówiła:
– Teraz naprawdę potrzebuję odpoczynku.
A wieczorem pytała:
– Kiedy kolacja?
Kucharze biegali od rana do wieczora.
Pokojówki sprzątały.
Ogrodnicy pracowali.
Stajenni zajmowali się końmi.
A księżniczka tylko wydawała polecenia.
– Przynieście!
– Podajcie!
– Zróbcie!
– Zabierzcie!
Pewnego dnia kucharz Fabian westchnął:
– Chciałbym choć raz usłyszeć od księżniczki słowo „proszę”.
Pomocnik kucharza pokiwał głową.
– Albo „dziękuję”.
– Albo: „Może wam pomóc?” – dodał Fabian.
Obaj spojrzeli na siebie.
I wybuchnęli śmiechem.
Tego ostatniego naprawdę nie potrafili sobie wyobrazić.
Król jednak się nie śmiał.
Martwił się o córkę.
Nie dlatego, jak wyglądała.
Martwił się, ponieważ Aurelia nie miała przyjaciół, niczego nie chciała się nauczyć i nie potrafiła zrobić prawie niczego samodzielnie.
Pewnego dnia król powiedział:
– Córeczko, pojedziesz na jakiś czas w góry.
Aurelia aż usiadła.
– W góry?!
– Tak.
– A moje łóżko?
– Zostaje tutaj.
– Moje poduszki?!
– Też.
– A kucharz Fabian?!
Kucharz wychylił głowę zza drzwi.
– Zdecydowanie zostaję.
W górach mieszkała pani Regina, starsza kobieta, która była dawną przyjaciółką króla.
Jej domek stał między lasem a wielką łąką.
Aurelia rozejrzała się po niewielkim pokoju.
– Gdzie jest służba?
– Nie ma – odpowiedziała Regina.
– A kto przyniesie mi wodę?
Regina wskazała dzban.
– Ty.
Aurelia zamrugała.
– Ja?!
– Studnia jest przed domem.
– A kto zrobi śniadanie?
– My.
– Czyli ty?
– Czyli my.
Księżniczka była oburzona.
– Jestem księżniczką!
Regina uśmiechnęła się.
– To bardzo miło. A teraz księżniczka może obrać dwa jajka.
Pierwszego dnia Aurelia nie chciała robić niczego.
Siedziała przy stole z założonymi rękami.
Ale po pewnym czasie zaczęła się nudzić.
Tak bardzo, że policzyła wszystkie deski w suficie.
Potem wszystkie kubki.
A potem nawet kropki na fartuchu Reginy.
– Sto trzydzieści siedem – oznajmiła.
– Czego?
– Kropek.
Regina podała jej koszyk.
– Skoro masz tyle energii na liczenie kropek, pomożesz mi zebrać jabłka.
Aurelia jęknęła.
Ale poszła.
Następnego dnia przyniosła wodę ze studni.
Trochę wylała sobie na buty.
– Zaatakowała mnie woda! – zawołała.
Regina roześmiała się.
– Jutro pójdzie ci lepiej.
I rzeczywiście.
Poszło.
Potem Aurelia nauczyła się zbierać warzywa.
Karmiła kury.
Układała drewno.
Pomagała przygotowywać posiłki.
Pewnego dnia upiekła swój pierwszy bochenek chleba.
Był trochę krzywy.
Właściwie bardzo krzywy.
Regina przyjrzała mu się.
– Wygląda jak ziemniak.
– To chleb!
– W takim razie bardzo odważny chleb.
Aurelia zaczęła się śmiać.
A kiedy spróbowały kromki jeszcze ciepłego pieczywa, księżniczka powiedziała:
– Nigdy nie jadłam czegoś tak dobrego.
– Bo zrobiłaś to sama – odpowiedziała Regina.
Aurelia zastanowiła się nad jej słowami.
Może rzeczywiście dlatego smakowało trochę inaczej?
Mijały tygodnie.
Aurelia odkrywała rzeczy, których wcześniej nawet nie chciała spróbować.
Chodziła po górach.
Nauczyła się rozpoznawać ślady zwierząt.
Sadzała warzywa.
Pływała w strumieniu.
Pomagała sąsiadom.
A wieczorem padała zmęczona na łóżko i zasypiała, zanim zdążyła policzyć choćby trzy deski w suficie.
Najbardziej zaskakujące było jednak to, że była… szczęśliwa.
Nie potrzebowała już dwudziestu poduszek ani kogoś, kto przez cały dzień spełniałby jej zachcianki.
Potrafiła wiele rzeczy zrobić sama.
I była z tego dumna.
Kiedy po wielu miesiącach wróciła do zamku, król wybiegł jej na spotkanie.
– Aurelio!
– Tato!
Uściskali się mocno.
Kucharz Fabian również przyszedł się przywitać.
– Wasza Wysokość! Co podać na kolację?
Aurelia pomyślała.
Dawniej powiedziałaby:
„Wszystko!”
Tym razem jednak odpowiedziała:
– A może ja wam pomogę?
Fabian upuścił drewnianą łyżkę.
Klap!
– Czy księżniczka właśnie powiedziała…
– Tak – roześmiała się Aurelia. – Pomogę.
– Cuda się zdarzają – szepnął kucharz.
Od tego dnia w zamku wiele się zmieniło.
Aurelia nadal lubiła odpoczywać i jeść smaczne rzeczy.
Ale wiedziała już, że w życiu potrzebny jest czas zarówno na odpoczynek, jak i na działanie.
Jeździła konno.
Pracowała w ogrodzie.
Nauczyła się gotować.
Czytała książki.
A kiedy w królewskiej kuchni zostawało jedzenie, pomagała przygotowywać posiłki dla mieszkańców królestwa, którzy potrzebowali wsparcia.
Najczęściej sama zanosiła im kosze.
Pewnego dnia król zapytał:
– Aurelio, czego nauczyłaś się w górach?
Księżniczka chwilę pomyślała.
– Że kiedy wszyscy robią wszystko za ciebie, może się wydawać, że masz łatwe życie. Ale wtedy omija cię mnóstwo ciekawych rzeczy.
Król się uśmiechnął.
– A coś jeszcze?
– Tak.
Aurelia podała mu swój najnowszy bochenek chleba.
– Nauczyłam się piec.
Król spojrzał na niego.
– Dlaczego wygląda jak but?
– Tato!
I oboje wybuchnęli śmiechem.
Bo Aurelia zrozumiała coś bardzo ważnego:
odpoczynek jest potrzebny, ale radość często pojawia się wtedy, gdy próbujemy nowych rzeczy, uczymy się, pomagamy innym i odkrywamy, ile sami potrafimy.






Napisz kilka słów