Żubr Dobromir i mewa Jagna przygotowują drogowskaz dla gości, ale marzycielski żubr zapomina o swojej części pracy. Opowieść pomaga porozmawiać o kłótniach między przyjaciółmi i o tym, jak odzyskuje się zaufanie drobnymi czynami.
Żubr Dobromir przytrzymywał kopytem deskę, a mewa Jagna przywiązywała do niej sznurek. Budowali drogowskaz na małej wyspie, gdzie między wrzosami stało zaledwie pięć domków. Po południu miała przypłynąć łódź z sąsiedniej wyspy. Goście pierwszy raz odwiedzali ich plażę i trzeba było pokazać im drogę do przystani.
Jagna przygotowała białą chorągiewkę z niebieską strzałką. Dobromir obiecał przynieść długi kij z szopy i wykopać dołek. Ruszył ochoczo, lecz zaraz przystanął przy brzegu. Zobaczył obłok podobny do wieloryba w kapeluszu. Potem znalazł muszlę z dziurką. Pomyślał, że gdyby zawiesić takie muszle na chorągiewce, wiatr grałby gościom na powitanie.
Kiedy wrócił, niósł trzy muszle i ani jednego kija. Jagna czekała obok zwiniętej tkaniny. Na jej dziobie wisiał kawałeczek sznurka, którego nawet nie zauważała.
— Miałeś przynieść kij, nie pół plaży.
Dobromir od razu zaczął opowiadać o muzyce wiatru. Pokazał, jak muszle będą wisiały jedna pod drugą. Jagna odłożyła sznurek tak gwałtownie, że biały zwój podskoczył na piasku.
— Zawsze mam czekać, aż skończysz marzyć?
Żubr przycisnął muszle do piersi. Chciał przecież zrobić coś pięknego. Mruknął, że zwyczajna strzałka jest nudna, i odwrócił się do morza. Jagna zabrała chorągiewkę pod skrzydło. Poszła do szopy sama, a jej ślady wyglądały jak rząd małych, rozgniewanych widełek.
Dobromir usiadł przy kamieniu. Próbował nawlekać muszle na źdźbło trawy, ale źdźbło pękało. Za zatoką pokazał się czerwony żagiel. Łódź była jeszcze daleko, lecz płynęła prosto ku wyspie. Żubr zerknął w stronę przystani. Bez chorągiewki goście mogli wybrać kamienistą plażę, na której nie dało się wygodnie wysiąść.
Tymczasem Jagna ciągnęła kij z szopy. Był mocny, prosty i trzy razy dłuższy od niej. Gdy ciągnęła za jeden koniec, drugi zamiatał piasek. Na zakręcie kij zrzucił Dobromirowi z głowy jego własny cień, przynajmniej tak to wyglądało. Żubr prawie się uśmiechnął, ale zobaczył, że przyjaciółka ciężko oddycha.
Podszedł i podniósł drugi koniec. Jagna nie puściła swojego. Przez chwilę stali bez ruchu, jak dwa końce bardzo niezręcznego mostu.
— Zostawiłem ci całą robotę. Przepraszam — powiedział Dobromir.
— Chciałam, żebyśmy zrobili to razem — odparła Jagna.
Żubr skinął głową. Nie opowiadał już o wielorybie w kapeluszu. Zaniósł kij tam, gdzie wcześniej zaznaczyli miejsce kamykami, i zaczął kopać. Pierwszy dołek wyszedł za płytki. Kij przechylił się i połaskotał go w ucho. Tym razem oboje parsknęli, chociaż Jagna zaraz wróciła do wiązania tkaniny.
Dobromir pogłębił dołek, a potem przytrzymał kij, gdy mewa ubijała wokół niego piasek małymi stopami. Strzałka rozwinęła się na wietrze. Wskazywała drewniany pomost, nie kamienie. Czerwony żagiel był już wyraźnie widoczny, a przy nim siedziała koza w słomkowym kapeluszu.
Jagna spojrzała na muszle leżące obok deski.
— Jedną możemy zawiesić. Tylko tak, żeby nie zasłaniała strzałki.
— Najpierw sprawdzimy, czy wszystko dobrze widać z wody.
Obeszli zatoczkę i stanęli przy niskiej skale. Chorągiewka była widoczna nawet stamtąd. Dopiero potem wrócili po muszlę. Dobromir trzymał ją nieruchomo, a Jagna przewlekła sznurek przez dziurkę. Muszla postukiwała cicho o kij: puk, puk, jak ktoś uprzejmie proszący o wejście.
Gdy łódź przybiła do pomostu, oboje pomogli przytrzymać linę. Później Dobromir zebrał pozostałe muszle i zaniósł je do szopy. Ułożył je na półce, a obok zostawił miejsce na sznurki Jagny. Na drzwiach zawiesił dwie pętle: niską dla jej dzioba i wysoką dla swojego rogu.
Morał
Przeprosiny nabierają znaczenia, gdy idzie za nimi dotrzymana obietnica.






Napisz kilka słów