Była sobie dziewczynka o imieniu Zuzia.
Mieszkała w małym miasteczku i miała dużo powodów do radości.
Miała kochających rodziców.
Wesołego pieska o imieniu Fafik.
I czerwony rower, na którym uwielbiała jeździć.
Przez długi czas wydawało jej się, że ma wszystko, czego potrzebuje.
Aż pewnego dnia…
do sąsiedniego domu wprowadziła się nowa dziewczynka.
Miała na imię Lena.
Następnego popołudnia Lena wyjechała przed dom na rowerze.
Ale to nie był zwykły rower.
Był błękitny.
Miał koszyczek z przodu.
Kolorowe wstążki na kierownicy.
I dzwonek, który wydawał dźwięk:
Dzyń-dzyń!
Zuzia patrzyła przez płot.
I nagle poczuła coś dziwnego.
Jeszcze wczoraj uwielbiała swój czerwony rower.
Ale teraz wydawał jej się jakiś…
zwyczajny.
— Ale Lena ma piękny rower — mruknęła.
— Twój też jest bardzo ładny — odpowiedziała mama.
— Ale nie ma koszyczka.
— To prawda.
— I nie ma wstążek.
— To też prawda.
— I nie ma takiego dzwonka.
Mama uśmiechnęła się lekko.
— Zuziu, czy naprawdę przestał ci się podobać twój rower?
Dziewczynka nie odpowiedziała.
Przez kilka następnych dni Zuzia ciągle patrzyła na rower Leny.
Kiedy Lena dostała nowy kask, Zuzia chciała taki sam.
Kiedy Lena miała kolorową bidon, Zuzia też chciała.
Kiedy Lena dostała świecące lampki na koła…
Zuzia była już naprawdę smutna.
Wieczorem siedziała naburmuszona.
Nie miała ochoty się bawić.
Nie miała ochoty jeździć na rowerze.
Nie miała nawet ochoty na ulubione naleśniki.
Zauważył to dziadek.
— Co się dzieje, Zuziu?
Dziewczynka opowiedziała mu o rowerze Leny.
I o koszyczku.
I o wstążkach.
I o dzwonku.
I o lampkach.
I jeszcze raz o lampkach.
Dziadek wysłuchał cierpliwie.
Potem zapytał:
— A pamiętasz dzień, gdy dostałaś swój rower?
— Tak.
— Cieszyłaś się?
— Bardzo.
— Jak bardzo?
— Bardzo, bardzo.
— A co się zmieniło?
Zuzia zamyśliła się.
— Chyba nic.
— Właśnie.
Dziadek pokiwał głową.
— Czasami zazdrość działa jak brudna szyba.
— Jak to?
— Kiedy patrzymy przez nią na to, co mają inni, przestajemy widzieć to, co sami już mamy.
Następnego dnia Zuzia długo o tym myślała.
Potem wyszła przed dom.
Usiadła na swoim rowerze.
I nagle przypomniała sobie wszystkie wspólne wycieczki.
Jazdę z tatą do lasu.
Wyścigi z mamą.
Piknik nad rzeczką.
I naukę jazdy bez bocznych kółek.
Wtedy usłyszała:
— Cześć!
To była Lena.
— Masz bardzo ładny rower — powiedziała.
Zuzia zdziwiła się.
— Naprawdę?
— Jasne! Jest szybki.
Mój jest cięższy.
Obie dziewczynki spojrzały na siebie.
A potem wybuchnęły śmiechem.
Bo każda myślała, że ta druga ma coś lepszego.
Po chwili Lena zapytała:
— Chcesz się przejechać moim rowerem?
— Mogę?
— Pewnie!
— To ty też możesz moim.
I tak przez całe popołudnie jeździły razem.
A wieczorem Zuzia zrozumiała coś bardzo ważnego.
Zazdrość nie sprawia, że mamy więcej.
Sprawia tylko, że mniej cieszymy się z tego, co już mamy.
A kiedy zamiast zazdrości wybierzemy życzliwość, często zyskujemy coś dużo cenniejszego.
Nową przyjaciółkę.
I pamiętaj — zawsze znajdzie się ktoś, kto ma coś innego lub nowego. Ale to nie znaczy, że to, co masz ty, jest mniej wyjątkowe.





Napisz kilka słów