Lila wyrusza do Paprociowego Źródełka z ważną tabliczką, lecz z zazdrości o talent sójki Artek nie chce korzystać z jej mapy. Bajka dla dzieci łagodnie dotyka zazdrości i pokazuje, że cudze umiejętności mogą stać się dobrą wskazówką, a nie powodem do rywalizacji.
W leśnej pracowni, urządzonej w wydrążonym pniu po starej sośnie, sójka Artek rozłożyła nową mapę. Zaznaczyła na niej Paprociowe Źródełko, ukryte za pagórkiem pełnym leszczyn. Wszyscy pochwalili jej staranne kreski, a Lila aż przestąpiła z kopytka na kopytko. Ona także umiała znaleźć drogę. I to bez żadnej mapy, dziękuję bardzo.
Do źródełka trzeba było zanieść małą tabliczkę z prośbą: „Nie zrywaj paproci”. Leśne zwierzęta chciały ją ustawić przy ścieżce przed wizytą grupy młodych zajączków. Lila zgłosiła się natychmiast. Artek podała jej mapę, ale sarna tylko zerknęła na zielone linie.
— Wrócę, zanim atrament wyschnie — oznajmiła.
Ruszyła śmiało między brzozami, wybierając skrót. Najpierw ścieżkę zasypały suche bukowe łupinki, które trzaskały pod kopytkami jak maleńkie pudełka. Potem Lila trafiła na plątaninę jeżynowych pędów. Nie były groźne, tylko uparcie łapały ją za ogon i tabliczkę. Sarna ominęła je szerokim łukiem, lecz wtedy przestała widzieć znajomy pagórek.
Na piasku dostrzegła rządek drobnych, błyszczących śladów. „To pewnie znaki Artka” — pomyślała, choć zaraz przypomniała sobie, że sójki nie chodzą po ziemi w lakierowanych bucikach. Ślady prowadziły do wielkiego liścia łopianu, a pod nim siedział ślimak ze skorupką w beżowe prążki.
— Czy widziałeś Paprociowe Źródełko? — spytała Lila.
— Widziałem mokry kamień i bardzo dużo czasu — odparł ślimak.
To wyjaśniało wszystko i nic, jak to czasem ze ślimakami bywa. Lila już miała ruszyć dalej na oślep, gdy zauważyła na spodzie paproci rząd brązowych kropeczek. Przypomniała sobie słowa starego zielnika: paprocie nie mają kwiatów ani nasion, lecz rozsiewają zarodniki właśnie z takich kropek. A skoro rosły tu gęsto, musiała być blisko wilgotna ziemia.
Zamiast szukać skrótu, Lila zaczęła iść wzdłuż coraz bujniejszych paproci. Za leszczynowym pagórkiem usłyszała ciche bulgotanie. Źródełko wypływało spod płaskiego kamienia, obok którego Artek zostawiła na gałązce niebieską wstążkę — znak dla tych, którzy jednak wolą sprawdzić mapę.
Lila ustawiła tabliczkę przy ścieżce i dopiero wtedy przyjrzała się mapie. Na jej rogu dopisała: „Paprocie wskazują wilgotną drogę, ale mapa oszczędza krążenia wokół łopianu”. Kiedy wracała, wcale nie spieszyła się z oddaniem Artkowi racji. Po prostu niosła ją ze sobą lekko, jak listek zaczepiony o futro na szyi.
Morał
Czyjś talent nie odbiera naszego — czasem pomaga zobaczyć drogę wyraźniej.






Napisz kilka słów