Pewnego mroźnego, zimowego ranka tata Amelii wpadł na pomysł.
– Dziś pójdziemy na łyżwy! – powiedział z uśmiechem.
Amelia aż podskoczyła… a potem trochę spoważniała.
Na Boże Narodzenie dostała swoje wymarzone łyżwy. Były piękne, białe i lśniące. Ale… nigdy wcześniej nie jeździła po lodzie.
– Trochę się boję… – przyznała cicho.
– To normalne – odpowiedział tata. – Nauczymy się razem.
Amelia dopiła gorące kakao, ubrała się ciepło i ruszyli do parku. Jezioro było zamarznięte, a na lodzie jeździło już wiele dzieci i dorosłych. Niektórzy śmiali się, inni ślizgali szybko jak wiatr.
Amelia spojrzała na swoje łyżwy.
– A co, jeśli się przewrócę? – zapytała.
– Wtedy wstaniesz – powiedział tata spokojnie. – Każdy, kto się uczy, czasem upada.
Pierwsze kroki
Tata pomógł jej założyć łyżwy i chwycił ją za rękę.
– Tylko mnie nie puszczaj! – poprosiła Amelia.
– Nie puszczę – uśmiechnął się tata.
Weszli na lód.
Amelia zrobiła pierwszy krok… potem drugi. Ślizgała się trochę niepewnie, jak mały pingwin.
– Ojej! – zaśmiała się nerwowo.
– Bardzo dobrze – powiedział tata. – Już się uczysz.
Z każdym krokiem było trochę łatwiej. Tata prowadził ją powoli, a ona zaczynała łapać równowagę.
Upadek
– Tatusiu, patrz! Już mi wychodzi! – zawołała radośnie Amelia.
I nagle…
plum!
Upadła na lód.
– Au… – jęknęła i oczy zaszkliły się łzami. – Nigdy nie będę jeździć tak dobrze jak ty…
Tata pomógł jej wstać i otrzepał śnieg z kurtki.
– Wiesz, ile razy ja upadłem, zanim się nauczyłem? – zapytał.
Amelia pokręciła głową.
– Bardzo dużo. I właśnie dlatego teraz umiem.
Spojrzał na nią ciepło.
– Spróbujemy jeszcze raz?
Odwaga
Amelia wzięła głęboki oddech.
– Spróbujmy.
Złapała tatę za rękę i ruszyła znowu. Tym razem wolniej, spokojniej. Nie spieszyła się.
Krok… ślizg… krok…
I nagle poczuła coś nowego.
– Tatusiu… ja jadę!
Tata puścił jej rękę na chwilę.
Amelia jechała sama. Jeszcze trochę niepewnie, ale… sama!
– Udało się! – zawołała.
Zaśmiała się głośno, aż echo poniosło się po jeziorze.
Najważniejsza lekcja
Tego dnia Amelia jeszcze kilka razy upadła. Ale już się nie złościła.
Wstawała. Otrzepywała się. I jechała dalej.
Bo zrozumiała coś bardzo ważnego:
Strach znika, kiedy próbujemy jeszcze raz.
A pod koniec dnia ślizgała się po lodzie prawie tak lekko jak płatek śniegu.
I była z siebie bardzo dumna






Napisz kilka słów