Był sobie raz smoczek o imieniu Pyrtek, który od najmłodszych lat miał jedno, bardzo nietypowe marzenie. Nie chciał zbierać złota, nie marzył o straszeniu rycerzy ani o lataniu nad górami i zionieniu ogniem dla zabawy. Smoczek chciał zostać… strażakiem.
Gdy tylko usłyszał syrenę wozu strażackiego, jego serce zaczynało bić szybciej. Wyobrażał sobie, jak jedzie czerwonym wozem, jak zakłada hełm, rozwija węże i pomaga ludziom. Najbardziej podobało mu się to, że strażacy byli lubiani. Ludzie machali im z okien, dziękowali, a czasem częstowali pysznymi bułeczkami albo babeczkami z lukrem.
Pewnego wieczoru smoczek zebrał się na odwagę i powiedział mamie o swoim marzeniu. Mama aż podskoczyła ze strachu, a ogon jej się zaplątał.
– Strażakiem?! – zawołała. – Przecież smoki rozniecają ogień, a nie go gaszą! Co ludzie powiedzą?
Smoczek spuścił głowę, ale tylko na chwilę.
– Mamo – powiedział cicho – ja nie chcę nikogo straszyć. Chcę pomagać.
Mama westchnęła. Bardzo się martwiła, ale widząc determinację synka, nie zabroniła mu próbować. Pogłaskała go po łbie i dodała:
– Jeśli to naprawdę twoje marzenie… spróbuj. Tylko uważaj.
Następnego dnia smoczek poszedł do straży pożarnej. Gdy tylko wszedł do budynku, strażacy zamarli. Jeden upuścił kubek z herbatą, drugi potknął się o wąż, a trzeci schował się za drzwiami.
Naczelnik spojrzał na smoczka wielkimi oczami. Najpierw się przestraszył, potem zmrużył oczy, a w końcu… roześmiał się głośno.
– Smok strażakiem? – zaśmiał się. – Tego jeszcze nie było!
Ale smoczek stał prosto, z podniesioną głową.
– Proszę pana – powiedział – chcę się uczyć i pomagać ludziom. Naprawdę.
Naczelnik podrapał się po brodzie.
– Dobrze – powiedział w końcu. – Jeśli chcesz zostać strażakiem, musisz zdać egzaminy. Tak jak wszyscy.
Myślał, że smoczek szybko się podda. Ale bardzo się pomylił.
Smoczek uczył się całymi dniami. Czytał książki o pożarach, ćwiczył zwijanie węży, uczył się, jak działa drabina i jak nosić ciężki sprzęt. Najtrudniejsze było dla niego to, by nie zionąć ogniem, gdy się stresował. Ćwiczył więc głębokie oddychanie i liczenie w myślach do dziesięciu.
Egzaminy zdał najlepiej ze wszystkich. Zdobył maksymalną liczbę punktów.
Naczelnik nie miał wyjścia – przyjął smoczka do pracy.
Wieść szybko rozeszła się po mieście. Ludzie najpierw nie wierzyli, potem się śmiali, a potem… bali.
– Smok strażakiem? To się nie może udać! – szeptali.
Smoczek słyszał te słowa, ale się nie poddawał. Codziennie pomagał, gdzie tylko mógł. Gasił małe pożary, ratował koty z drzew, pomagał starszym ludziom. Zawsze był uprzejmy i cierpliwy.
Pewnego dnia wydarzyło się coś strasznego. W mieście zapłonęła szkoła. Ogień rozprzestrzeniał się szybko, a dym był gęsty i czarny. Strażacy ewakuowali dzieci, ale nagle okazało się, że jedna mała dziewczynka została w środku.
Wszyscy się zawahali. Ogień był zbyt silny.
Wtedy smoczek zrobił krok do przodu.
– Ja pójdę – powiedział spokojnie.
Naczelnik spojrzał na niego poważnie i skinął głową.
Smoczek wszedł do środka. Dzięki swojej smoczej odporności przeszedł przez dym i płomienie. Znalazł dziewczynkę skuloną pod ławką, wziął ją delikatnie na ręce i wyniósł na zewnątrz.
Gdy tylko się pojawił, ludzie zaczęli klaskać. Dziewczynka przytuliła smoczka, a jej mama płakała ze wzruszenia.
Od tego dnia nikt już nie wątpił. Smoczek stał się bohaterem miasta.
Ludzie dziękowali mu, uśmiechali się do niego i przynosili słodkości. Były bułeczki, ciasteczka, a nawet wielka blacha babeczek z kolorowym lukrem.
A wiecie, z czego smoczek cieszył się najbardziej?
Z tego, że spełnił swoje marzenie.
No… i z babeczek. Prawie wszystkie sam zjadł.
A potem wrócił do domu, przytulił mamę i zasnął szczęśliwy, wiedząc, że jeśli ktoś jest wytrwały i dobry, może zostać kim tylko zechce.






Napisz kilka słów