Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Jak smoczek chciał zostać strażakiem

Był sobie raz smoczek o imieniu Pyrtek, który od najmłodszych lat miał jedno, bardzo nietypowe marzenie. Nie chciał zbierać złota, nie marzył o straszeniu rycerzy ani o lataniu nad górami i zionieniu ogniem dla zabawy. Smoczek chciał zostać… strażakiem.

Gdy tylko usłyszał syrenę wozu strażackiego, jego serce zaczynało bić szybciej. Wyobrażał sobie, jak jedzie czerwonym wozem, jak zakłada hełm, rozwija węże i pomaga ludziom. Najbardziej podobało mu się to, że strażacy byli lubiani. Ludzie machali im z okien, dziękowali, a czasem częstowali pysznymi bułeczkami albo babeczkami z lukrem.

Pewnego wieczoru smoczek zebrał się na odwagę i powiedział mamie o swoim marzeniu. Mama aż podskoczyła ze strachu, a ogon jej się zaplątał.

– Strażakiem?! – zawołała. – Przecież smoki rozniecają ogień, a nie go gaszą! Co ludzie powiedzą?

Smoczek spuścił głowę, ale tylko na chwilę.
– Mamo – powiedział cicho – ja nie chcę nikogo straszyć. Chcę pomagać.

Mama westchnęła. Bardzo się martwiła, ale widząc determinację synka, nie zabroniła mu próbować. Pogłaskała go po łbie i dodała:
– Jeśli to naprawdę twoje marzenie… spróbuj. Tylko uważaj.

Następnego dnia smoczek poszedł do straży pożarnej. Gdy tylko wszedł do budynku, strażacy zamarli. Jeden upuścił kubek z herbatą, drugi potknął się o wąż, a trzeci schował się za drzwiami.

Naczelnik spojrzał na smoczka wielkimi oczami. Najpierw się przestraszył, potem zmrużył oczy, a w końcu… roześmiał się głośno.
– Smok strażakiem? – zaśmiał się. – Tego jeszcze nie było!

Ale smoczek stał prosto, z podniesioną głową.
– Proszę pana – powiedział – chcę się uczyć i pomagać ludziom. Naprawdę.

Naczelnik podrapał się po brodzie.
– Dobrze – powiedział w końcu. – Jeśli chcesz zostać strażakiem, musisz zdać egzaminy. Tak jak wszyscy.

Myślał, że smoczek szybko się podda. Ale bardzo się pomylił.

Smoczek uczył się całymi dniami. Czytał książki o pożarach, ćwiczył zwijanie węży, uczył się, jak działa drabina i jak nosić ciężki sprzęt. Najtrudniejsze było dla niego to, by nie zionąć ogniem, gdy się stresował. Ćwiczył więc głębokie oddychanie i liczenie w myślach do dziesięciu.

Egzaminy zdał najlepiej ze wszystkich. Zdobył maksymalną liczbę punktów.

Naczelnik nie miał wyjścia – przyjął smoczka do pracy.

Wieść szybko rozeszła się po mieście. Ludzie najpierw nie wierzyli, potem się śmiali, a potem… bali.
– Smok strażakiem? To się nie może udać! – szeptali.

Smoczek słyszał te słowa, ale się nie poddawał. Codziennie pomagał, gdzie tylko mógł. Gasił małe pożary, ratował koty z drzew, pomagał starszym ludziom. Zawsze był uprzejmy i cierpliwy.

Pewnego dnia wydarzyło się coś strasznego. W mieście zapłonęła szkoła. Ogień rozprzestrzeniał się szybko, a dym był gęsty i czarny. Strażacy ewakuowali dzieci, ale nagle okazało się, że jedna mała dziewczynka została w środku.

Wszyscy się zawahali. Ogień był zbyt silny.

Wtedy smoczek zrobił krok do przodu.
– Ja pójdę – powiedział spokojnie.

Naczelnik spojrzał na niego poważnie i skinął głową.

Smoczek wszedł do środka. Dzięki swojej smoczej odporności przeszedł przez dym i płomienie. Znalazł dziewczynkę skuloną pod ławką, wziął ją delikatnie na ręce i wyniósł na zewnątrz.

Gdy tylko się pojawił, ludzie zaczęli klaskać. Dziewczynka przytuliła smoczka, a jej mama płakała ze wzruszenia.

Od tego dnia nikt już nie wątpił. Smoczek stał się bohaterem miasta.

Ludzie dziękowali mu, uśmiechali się do niego i przynosili słodkości. Były bułeczki, ciasteczka, a nawet wielka blacha babeczek z kolorowym lukrem.

A wiecie, z czego smoczek cieszył się najbardziej?
Z tego, że spełnił swoje marzenie.
No… i z babeczek. Prawie wszystkie sam zjadł.

A potem wrócił do domu, przytulił mamę i zasnął szczęśliwy, wiedząc, że jeśli ktoś jest wytrwały i dobry, może zostać kim tylko zechce.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.