Jaś był małym chłopcem, który ze wszystkich rzeczy na świecie najbardziej nie lubił warzyw.
Naprawdę najbardziej.
Gdy tylko widział marchewkę, robił minę, jakby zobaczył potwora w kaloszach.
A brokuły?
— Fuj! Wyglądają jak małe zielone drzewka dla owadów! — narzekał.
Najchętniej jadłby tylko naleśniki, makaron, frytki i oczywiście słodycze.
Gdyby mógł, śniadanie, obiad i kolację popijałby kakao i zagryzał czekoladą.
Pewnej soboty mama podała obiad.
Na talerzu był ryż, mięso… i niestety WARZYWA.
Marchewka leżała obok brokuła.
Brokuł wyglądał trochę tak, jakby miał zieloną fryzurę po wybuchu pioruna.
Jaś zmrużył oczy.
— Oho. Oni znowu tu są.
Mama usiadła obok.
— Warzywa są zdrowe, Jasiu.
— Ale marchewka się na mnie patrzy! — jęknął chłopiec.
Tata roześmiał się.
— Ona chyba chce, żebyś ją zjadł.
— No właśnie! To podejrzane!
Jaś zjadł ryż i mięso.
Warzyw nawet nie dotknął.
— Fuj! — mruknął.
Mama pokręciła głową.
— Na jedzenie nie mówi się „fuj”.
— To powiem „bleee”.
— To też nie.
Wieczorem mama długo myślała.
Wiedziała, że Jaś potrzebuje witamin.
Ale jak przekonać chłopca do warzyw?
I wtedy…
wpadła na genialny pomysł.
Następnego dnia w całym domu pachniało obiadem.
Na stole pojawiła się piękna zielona zupa krem i wielki talerz spaghetti z czerwonym sosem.
Jaś usiadł ostrożnie.
— Czemu ta zupa jest zielona? — zapytał podejrzliwie.
— Bo jest… magiczna — odpowiedziała mama tajemniczo.
Jaś nabrał odrobinkę na łyżkę.
Spróbował.
I nagle…
otworzył szeroko oczy.
— OOOO! To jest pyszne!
Zjadł jedną łyżkę.
Potem drugą.
Potem trzecią.
A potem tak szybko siorbał zupę, że prawie wciągnął makaron nosem.
Tata aż klasnął w ręce.
— Ale apetyt!
Jaś dumnie wyprostował plecy.
— Bo ja jestem zawodowym zjadaczem zupy.
Potem zabrał się za spaghetti.
Mlasnął raz.
Potem drugi.
I po chwili talerz był pusty.
Mama uśmiechnęła się sprytnie.
— Wiesz, co właśnie zjadłeś?
— Najlepszy obiad świata!
— I brokuły.
Jaś zamarł.
— CO?!
— A w sosie były pomidory.
— Nieeeeee…
Tata wybuchnął śmiechem.
— Wygląda na to, że warzywa cię przechytrzyły!
Jaś spojrzał na pusty talerz.
Potem na mamę.
Potem znowu na talerz.
— To chyba były ninja-warzywa…
Od tamtej pory mama czasem chowała warzywa w zupach, sosach i kotlecikach.
A Jaś powoli odkrywał, że warzywa wcale nie są takie straszne.
No… może poza brukselką.
Bo według Jasia brukselka nadal wyglądała trochę jak obrażona mini-kapusta
A kiedy wyrósł trochę większy, sam mówił:
— Dobra, dobra… warzywa jednak są całkiem okej.
Tylko niech mnie brokuł tak nie obserwuje przy obiedzie
I pamiętaj — nawet superbohater potrzebuje witamin







Napisz kilka słów