Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Turkotek i zimowa wyprawa

Był sobie mały niebieski pociąg o imieniu Turkotek.

Mieszkał na dworcu kolejowym „Bursztynowy Peron”, gdzie wszystkie pociągi umiały mówić, gwizdać i czasem nawet się kłócić o to, kto ma najbardziej błyszczące koła.

Turkotek był najmłodszy i najbardziej nieśmiały ze wszystkich.

Bał się prawie wszystkiego.

Bał się ciemnych tuneli.

Bał się głośnych gwizdków.

A najbardziej bał się… że sobie z czymś nie poradzi.

Pewnego zimowego ranka wielka czerwona lokomotywa Ognik, która była dyrektorem stacji, podjechała do niego powoli.

— Turkotku — powiedział poważnym głosem — dziś jest twój wielki dzień.

Mały pociąg aż zatrząsł kołami.

— M-m-mój?

— Tak. Zawieziesz drewno do wioski za lasem. Ludzie potrzebują go do ogrzania domów.

Turkotek zrobił takie „pip-piiip”, które bardziej przypominało przestraszone kichnięcie niż trąbienie.

— A co jeśli się zgubię?
— A co jeśli utknę?
— A co jeśli moja trąbka przestanie działać?!

Ognik roześmiał się tak mocno, że aż zadudniły tory.

— Synku, jedziesz prosto. Miniesz las, potem czerwoną budkę i już będziesz na miejscu.

— Ale ja się boję…

— Każdy czasem się boi — powiedział łagodnie Ognik. — Odwaga nie polega na tym, że się nie boisz. Odwaga to jazda dalej… mimo strachu.

Do wagonów załadowano drewno.

Turkotek westchnął głęboko.

— No dobrze… dam radę… chyba…

I ruszył.

Czuku-czuku… czuku-czuku…

Śnieg skrzył się na drzewach jak cukier puder.

Las wyglądał magicznie.

Turkotek aż zwolnił, żeby wszystko dokładnie obejrzeć.

— Ooo… jakie piękne drzewa… — zachwycił się.

Nagle spod śniegu wyskoczył zajączek.

— Buuu! — krzyknął żartobliwie.

— PIIIIIP! — zapiszczał Turkotek tak głośno, że aż śnieg spadł z gałęzi.

Zajączek przewrócił się ze śmiechu.

— Ale z ciebie strachulec!

— T-t-trochę… — przyznał pociąg.

Po chwili dotarł do wzgórza.

Tory były śliskie od lodu.

Koła zaczęły buksować.

— O nie… o nie… o nieeee…

Pociąg powoli zsuwał się do tyłu.

Drewno zaskrzypiało w wagonach.

Turkotek przypomniał sobie słowa Ognika.

„Jedź dalej mimo strachu.”

— Dam radę! — zawołał.

Sapnął.

Zadudnił kołami.

I ruszył z całej siły.

Czuku! Czuku! CZUKU!

Aż nagle…

udało się!

Wjechał na szczyt wzgórza.

Tuż za nim zobaczył czerwoną budkę.

A dalej — małą stację i wioskę.

— Jestem! — zatrąbił radośnie.

Na peronie czekali ludzie.

— Przyjechał!
— Jest drewno!
— Hurra dla Turkotka!

Ludzie machali mu i dziękowali.

Mały niebieski pociąg aż zrobił się cieplutki w środku z radości.

W drodze powrotnej jechał już dużo pewniej.

Nawet zagwizdał wesołą melodyjkę.

— Chyba naprawdę jestem odważny… — pomyślał.

Od tamtej pory Turkotek coraz chętniej wyruszał w nowe podróże.

Bo zrozumiał coś bardzo ważnego:

że odwaga nie oznacza braku strachu.

Tylko to, że próbujemy mimo niego

Niech Turkotek zawiezie Cię dziś do krainy spokojnych snów

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.