Był sobie mały niebieski pociąg o imieniu Turkotek.
Mieszkał na dworcu kolejowym „Bursztynowy Peron”, gdzie wszystkie pociągi umiały mówić, gwizdać i czasem nawet się kłócić o to, kto ma najbardziej błyszczące koła.
Turkotek był najmłodszy i najbardziej nieśmiały ze wszystkich.
Bał się prawie wszystkiego.
Bał się ciemnych tuneli.
Bał się głośnych gwizdków.
A najbardziej bał się… że sobie z czymś nie poradzi.
Pewnego zimowego ranka wielka czerwona lokomotywa Ognik, która była dyrektorem stacji, podjechała do niego powoli.
— Turkotku — powiedział poważnym głosem — dziś jest twój wielki dzień.
Mały pociąg aż zatrząsł kołami.
— M-m-mój?
— Tak. Zawieziesz drewno do wioski za lasem. Ludzie potrzebują go do ogrzania domów.
Turkotek zrobił takie „pip-piiip”, które bardziej przypominało przestraszone kichnięcie niż trąbienie.
— A co jeśli się zgubię?
— A co jeśli utknę?
— A co jeśli moja trąbka przestanie działać?!
Ognik roześmiał się tak mocno, że aż zadudniły tory.
— Synku, jedziesz prosto. Miniesz las, potem czerwoną budkę i już będziesz na miejscu.
— Ale ja się boję…
— Każdy czasem się boi — powiedział łagodnie Ognik. — Odwaga nie polega na tym, że się nie boisz. Odwaga to jazda dalej… mimo strachu.
Do wagonów załadowano drewno.
Turkotek westchnął głęboko.
— No dobrze… dam radę… chyba…
I ruszył.
Czuku-czuku… czuku-czuku…
Śnieg skrzył się na drzewach jak cukier puder.
Las wyglądał magicznie.
Turkotek aż zwolnił, żeby wszystko dokładnie obejrzeć.
— Ooo… jakie piękne drzewa… — zachwycił się.
Nagle spod śniegu wyskoczył zajączek.
— Buuu! — krzyknął żartobliwie.
— PIIIIIP! — zapiszczał Turkotek tak głośno, że aż śnieg spadł z gałęzi.
Zajączek przewrócił się ze śmiechu.
— Ale z ciebie strachulec!
— T-t-trochę… — przyznał pociąg.
Po chwili dotarł do wzgórza.
Tory były śliskie od lodu.
Koła zaczęły buksować.
— O nie… o nie… o nieeee…
Pociąg powoli zsuwał się do tyłu.
Drewno zaskrzypiało w wagonach.
Turkotek przypomniał sobie słowa Ognika.
„Jedź dalej mimo strachu.”
— Dam radę! — zawołał.
Sapnął.
Zadudnił kołami.
I ruszył z całej siły.
Czuku! Czuku! CZUKU!
Aż nagle…
udało się!
Wjechał na szczyt wzgórza.
Tuż za nim zobaczył czerwoną budkę.
A dalej — małą stację i wioskę.
— Jestem! — zatrąbił radośnie.
Na peronie czekali ludzie.
— Przyjechał!
— Jest drewno!
— Hurra dla Turkotka!
Ludzie machali mu i dziękowali.
Mały niebieski pociąg aż zrobił się cieplutki w środku z radości.
W drodze powrotnej jechał już dużo pewniej.
Nawet zagwizdał wesołą melodyjkę.
— Chyba naprawdę jestem odważny… — pomyślał.
Od tamtej pory Turkotek coraz chętniej wyruszał w nowe podróże.
Bo zrozumiał coś bardzo ważnego:
że odwaga nie oznacza braku strachu.
Tylko to, że próbujemy mimo niego
Niech Turkotek zawiezie Cię dziś do krainy spokojnych snów






Napisz kilka słów