Była sobie dziewczynka o imieniu Zosia.
Ze wszystkich sportów na świecie najbardziej kochała siatkówkę.
Kochała ją bardziej niż lody truskawkowe.
A to już było coś naprawdę wyjątkowego.
Zosia mogła odbijać piłkę godzinami.
Odbijała ją w ogrodzie.
Odbijała ją na boisku.
Odbijała ją nawet w domu, chociaż mama ciągle powtarzała:
— Tylko nie przy lampie!
I zwykle dokładnie wtedy piłka leciała niebezpiecznie blisko lampy.
Pewnego dnia w szkole pani wychowania fizycznego ogłosiła ważną wiadomość.
— Za miesiąc odbędzie się szkolny turniej siatkówki!
Dzieci zaczęły klaskać i skakać z radości.
Zosia również.
Ale zaraz potem poczuła mały kamyczek w brzuchu.
Bo bardzo chciała zagrać.
Tylko trochę się bała.
Były w klasie dziewczynki, które grały już od kilku lat.
Były wyższe.
Silniejsze.
I potrafiły bardzo mocno serwować.
Zosia zaczęła się zastanawiać.
— A co jeśli nie jestem wystarczająco dobra?
— A co jeśli zepsuję mecz?
— A co jeśli wszyscy będą lepsi ode mnie?
Wieczorem siedziała smutna przy kolacji.
— Co się stało? — zapytał tata.
Zosia opowiedziała o turnieju.
Tata wysłuchał jej uważnie.
Potem się uśmiechnął.
— A dlaczego właściwie lubisz siatkówkę?
— Bo jest super!
— To znaczy?
— Bo można grać razem.
Bo piłka lata wysoko.
Bo trzeba sobie pomagać.
Bo każdy punkt daje radość.
I dlatego, że kiedy odbiję piłkę idealnie, czuję się jak mistrzyni świata!
— No właśnie — powiedział tata. — To brzmi tak, jakbyś już wygrała najważniejszą rzecz.
— Jaką?
— Miłość do tego, co robisz.
Następnego dnia Zosia zapisała się do drużyny.
Mimo że nadal trochę się bała.
Przez kolejne tygodnie trenowała bardzo pilnie.
Nie wszystko wychodziło idealnie.
Czasem piłka trafiała ją w nos.
Czasem w czoło.
A raz odbiła ją tak dziwnie, że piłka przeleciała przez otwarte okno sali gimnastycznej.
Na szczęście wylądowała w krzaku, a nie na głowie pana woźnego.
W końcu nadszedł dzień turnieju.
Sala była pełna dzieci.
Wszyscy kibicowali.
Zosi tak mocno biło serce, że była pewna, iż słyszy je cała drużyna.
Mecz był wyrównany.
Raz wygrywała jedna drużyna.
Raz druga.
W ostatniej akcji piłka poleciała wysoko nad siatkę.
Prosto w stronę Zosi.
Dziewczynka przez chwilę chciała się schować.
Przecież mogła nie trafić.
Mogła popełnić błąd.
Mogła wszystko zepsuć.
Ale wtedy przypomniała sobie coś ważnego.
Odważni ludzie nie są tymi, którzy się nie boją.
Odważni to ci, którzy próbują mimo strachu.
Zosia wyskoczyła.
Odbiła piłkę najmocniej jak potrafiła.
Piłka przeleciała nad siatką.
I…
Punkt!
Cała drużyna rzuciła się ją przytulać.
Dziewczynki śmiały się i skakały z radości.
Tego dnia Zosia nie zdobyła medalu dla najlepszej zawodniczki.
Nie została też mistrzynią świata.
Ale wracała do domu z ogromnym uśmiechem.
Bo zrozumiała coś bardzo ważnego.
Największe zwycięstwo to nie puchar.
Ani medal.
Ani nawet wygrany mecz.
Największe zwycięstwo to odważyć się spróbować.






Napisz kilka słów