Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Kot Migdał zostawia miejsce na pomyłkę

Róża ćwiczy czytanie przed klasą, a kot Migdał zostaje jej cierpliwym słuchaczem. Bajka pomaga porozmawiać o szkolnych obawach i pomyłkach podczas czytania na głos.


Róża wróciła ze szkoły, postawiła tornister pod stołem i wsunęła książkę pod poduszkę. Kot Migdał właśnie tam spał. Książka miała twarde rogi, więc otworzył jedno oko, a potem drugie. Tak niewygodnej poduszki jeszcze mu nie proponowano.

— Jutro mam czytać przed całą klasą — powiedziała Róża. — A dziś zamiast „makaron” przeczytałam „marakon”.

Migdał usiadł. Nie wiedział, co to marakon, ale brzmiało jak coś, co warto sprawdzić w kuchni. Róża jednak wcale się nie uśmiechała. Skubała nitkę przy rękawie.

Kot wysunął książkę łapą i ułożył ją przed dziewczynką.

— Możesz najpierw przeczytać mnie.

Róża otworzyła książkę na opowiadaniu o piekarzu. Zaczęła szybko, żeby trudne zdania mieć już za sobą. Przy trzecim zatrzymała się, pomyliła dwa słowa i zamknęła okładkę. Migdał nie zdążył nawet dowiedzieć się, dokąd piekarz niósł koszyk.

— Poczekaj — poprosił. — Ja naprawdę chcę wiedzieć, co było dalej.

Dziewczynka spojrzała na niego podejrzliwie, ale kot nie żartował. Przesunął spodeczek z okruszkami, zrobił miejsce na książkę i położył łapy pod brodą.

Tym razem Róża czytała wolniej. Gdy trafiła na długie słowo, podzieliła je na kawałki, tak jak pokazywała pani. Migdał czekał. Nie podpowiadał i nie zaglądał na następną stronę, choć koszyk piekarza ogromnie go interesował.

Wtedy zdarzyło się coś niezwykłego. Gdy kot zamruczał, na brzegu kartki pojawiła się maleńka, złota iskierka. Drżała w rytm mruczenia, zupełnie jak okruszek słońca. Róża dotknęła brzegu strony. Iskierka nie parzyła.

— Jutro ciebie tam nie będzie — szepnęła.

Migdał przestał mruczeć i światełko zgasło. Dziewczynka przez chwilę patrzyła na zwykłą już kartkę. Potem otworzyła książkę ponownie i doczytała opowiadanie do końca.

Nazajutrz przed lekcją podeszła do pani.

— Mogę czytać trochę wolniej?

Pani przysunęła jej krzesło do stolika. Kiedy przyszła kolej Róży, dziewczynka oparła stopy o podłogę. Raz się pomyliła. Poprawiła słowo i czytała dalej. Kolega z pierwszej ławki zaczekał z przewróceniem strony.

Po południu Róża usiadła obok Migdała z książką, już nie pod poduszką, tylko na kolanach. Kot wysłuchał nowego rozdziału, a potem położył głowę na jej ręce. Tego wieczoru nie było złotej iskierki. Było ciche mruczenie i dość czasu na każde słowo.


Morał

Przy cierpliwym słuchaczu łatwiej spróbować jeszcze raz.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.