Róża ćwiczy czytanie przed klasą, a kot Migdał zostaje jej cierpliwym słuchaczem. Bajka pomaga porozmawiać o szkolnych obawach i pomyłkach podczas czytania na głos.
Róża wróciła ze szkoły, postawiła tornister pod stołem i wsunęła książkę pod poduszkę. Kot Migdał właśnie tam spał. Książka miała twarde rogi, więc otworzył jedno oko, a potem drugie. Tak niewygodnej poduszki jeszcze mu nie proponowano.
— Jutro mam czytać przed całą klasą — powiedziała Róża. — A dziś zamiast „makaron” przeczytałam „marakon”.
Migdał usiadł. Nie wiedział, co to marakon, ale brzmiało jak coś, co warto sprawdzić w kuchni. Róża jednak wcale się nie uśmiechała. Skubała nitkę przy rękawie.
Kot wysunął książkę łapą i ułożył ją przed dziewczynką.
— Możesz najpierw przeczytać mnie.
Róża otworzyła książkę na opowiadaniu o piekarzu. Zaczęła szybko, żeby trudne zdania mieć już za sobą. Przy trzecim zatrzymała się, pomyliła dwa słowa i zamknęła okładkę. Migdał nie zdążył nawet dowiedzieć się, dokąd piekarz niósł koszyk.
— Poczekaj — poprosił. — Ja naprawdę chcę wiedzieć, co było dalej.
Dziewczynka spojrzała na niego podejrzliwie, ale kot nie żartował. Przesunął spodeczek z okruszkami, zrobił miejsce na książkę i położył łapy pod brodą.
Tym razem Róża czytała wolniej. Gdy trafiła na długie słowo, podzieliła je na kawałki, tak jak pokazywała pani. Migdał czekał. Nie podpowiadał i nie zaglądał na następną stronę, choć koszyk piekarza ogromnie go interesował.
Wtedy zdarzyło się coś niezwykłego. Gdy kot zamruczał, na brzegu kartki pojawiła się maleńka, złota iskierka. Drżała w rytm mruczenia, zupełnie jak okruszek słońca. Róża dotknęła brzegu strony. Iskierka nie parzyła.
— Jutro ciebie tam nie będzie — szepnęła.
Migdał przestał mruczeć i światełko zgasło. Dziewczynka przez chwilę patrzyła na zwykłą już kartkę. Potem otworzyła książkę ponownie i doczytała opowiadanie do końca.
Nazajutrz przed lekcją podeszła do pani.
— Mogę czytać trochę wolniej?
Pani przysunęła jej krzesło do stolika. Kiedy przyszła kolej Róży, dziewczynka oparła stopy o podłogę. Raz się pomyliła. Poprawiła słowo i czytała dalej. Kolega z pierwszej ławki zaczekał z przewróceniem strony.
Po południu Róża usiadła obok Migdała z książką, już nie pod poduszką, tylko na kolanach. Kot wysłuchał nowego rozdziału, a potem położył głowę na jej ręce. Tego wieczoru nie było złotej iskierki. Było ciche mruczenie i dość czasu na każde słowo.
Morał
Przy cierpliwym słuchaczu łatwiej spróbować jeszcze raz.







Napisz kilka słów