Rozalkę boli ucho, a najbardziej boi się lampki, którą lekarka zagląda do środka, więc tata proponuje, żeby najpierw sama zbadała jego i kota. Pomaga przygotować dziecko do wizyty u lekarza i pokazuje, że pytanie „co pani zrobi?” jest w porządku.
Rozalka mówiła tyle, że tata twierdził, iż w piekarni nie potrzeba radia. Opowiadała, kto przeszedł przez rynek, co niosła sąsiadka i jaki kształt miała chmura nad zamkową wieżą. Tego ranka jednak siedziała cicho na stołeczku przy piecu i trzymała się za ucho.
Tata od razu zrozumiał, że coś jest nie tak. Ucho bolało od wczoraj. Po południu mieli pójść do pani Marty, lekarki spod zamku.
– Ona będzie mi świecić do środka. Widziałam. Ma taką lampkę z dziobem.
Tata nie zaczął jej przekonywać. Zdjął z haka latarkę, której używał wieczorem w spiżarni, i podał ją córce.
– To może najpierw ty zbadasz nas.
Pierwszy w kolejce był kot. Rozalka zaświeciła mu w ucho, a kot zmrużył oczy i nie zrobił nic więcej. Potem tata przykucnął i nadstawił swoje ucho, całe w mące. Rozalka zajrzała do środka i oznajmiła, że widzi tam dwie bułki i jeden rogalik. Tata obiecał, że wieczorem je wyjmie.
Na koniec Rozalka przyłożyła latarkę do własnego rękawa. Na czerwonym płaszczu pojawiło się jasne, okrągłe światełko. Nie parzyło i nie bolało. Było po prostu światłem.
W gabinecie pani Marty pachniało rumiankiem. Rozalka usiadła na wysokim krześle i zanim lekarka zdążyła cokolwiek powiedzieć, zapytała:
– Mogę najpierw potrzymać lampkę?
Pani Marta podała ją bez słowa. Rozalka obróciła lampkę w palcach, poświeciła sobie na rękaw i zobaczyła to samo okrągłe światełko co rano. Oddała ją i odgarnęła włosy.
Badanie trwało krócej niż liczenie do dwudziestu. Ucho było zaczerwienione, ale nic groźnego. Pani Marta wytłumaczyła tacie, jakie krople kupić, a Rozalce przykleiła na rękaw małą srebrną gwiazdkę. Powiedziała, że dostają ją pacjenci, którzy zadają dobre pytania.
W drodze powrotnej Rozalka znowu mówiła bez przerwy: o lampce, o krześle, które samo się podnosiło, i o tym, że lekarka nosi kolczyki w kształcie kropli. W piekarni przysiadła na ławce obok taty i oparła się o jego ramię. Za oknem zapalały się latarnie na rynku. Kot podszedł bliżej, a Rozalka bardzo poważnie zajrzała mu w ucho przez zwinięte w rurkę palce.
– Zdrowe. Następny proszę.
Morał
Zapytać, co się wydarzy, to też odwaga.






Napisz kilka słów