Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Najpierw trzeba znaleźć furtkę

Mały smok Gniewko poznaje nową wieś, pomagając sąsiadce zanieść wodę do szkolnego ogródka. Historia dotyka niepewności po przeprowadzce i pokazuje, jak wspólne zajęcie pomaga oswoić nowe miejsce.


Kiedy mały smok Gniewko przeprowadził się z mamą do wsi Leszczyny, postawił swój stołek tuż przy drzwiach. Nie chciał zanosić go dalej. W poprzednim domu siedział na nim przed śniadaniem, patrząc na góry. Tutaj za oknem widział płot, grządkę pietruszki i cudze kalesony suszące się na sznurku.

— To nie jest widok dla smoka — mruknął.

Mama nie przestawiła stołka. Rozpakowała garnki, a Gniewko wyszedł przed dom. Miał zielone łuski, żółte uszy i ogon, który przy każdym niezadowolonym kroku zamiatał kurz. Zamierzał obejść wieś, lecz tylko kawałek. Tak na wszelki wypadek, gdyby jutro wracali w góry.

Przy sąsiedniej furtce dziewczynka w czerwonych kaloszach próbowała podnieść dwie konewki. Jedna była prawie tak duża jak ona. Gniewko chwycił ją, zanim dziewczynka zdążyła poprosić.

— Jestem Hanka. Zaniesiemy wodę do szkolnego ogródka?

Gniewko skinął głową. W górach codziennie pomagał sąsiadom: nosił drewno, zbierał jabłka, raz nawet wyciągnął kozę z komina. Umiał też ogrzewać zmarznięte dłonie ciepłą mgiełką z nozdrzy, co ćwiczył z mamą. Nie zamierzał tutaj uchodzić za smoka, który umie tylko siedzieć na stołku.

Ruszyli drogą między domami. Hanka wskazywała piekarnię, studnię i stodołę z bocianim gniazdem. Gniewko szedł szybko, żeby nie zauważyła, jak uważnie wszystkiego słucha. Na rozstaju zatrzymał się dopiero wtedy, gdy dziewczynka skręciła w wąską ścieżkę.

— Tędy będzie krócej — oznajmił, wskazując szeroką drogę.

Nie wiedział tego. Szerokie drogi po prostu wyglądały mu na pewniejsze. Hanka pokręciła głową, ale smok już maszerował. Dziewczynka pobiegła za nim, chlapiąc wodą na własne kalosze.

Za zakrętem droga kończyła się przy łące. Wysoka trawa była mokra, a w niskim miejscu leżało błoto. Gniewko zrobił trzy uparte kroki. Przy czwartym jego noga ugrzęzła po kostkę. Konewkę zdążył postawić na suchym kamieniu.

Hanka podała mu trzonek swojej konewki. Pociągnęła, smok szarpnął nogą i błoto puściło z takim mlaśnięciem, jakby zjadło wielką kluskę. Gniewko usiadł na trawie. Przez chwilę oboje patrzyli na jego brązową stopę. Potem Hanka parsknęła śmiechem, a jemu drgnęły kąciki pyska.

— Za płotem jest nasza furtka — powiedziała. — Chodź, skrócimy sobie drogę.

Gniewko dosłyszał tylko „skrócimy”.

— Nie trzeba mi niczego skracać! I tak jestem najmniejszy w rodzinie.

Hanka zamrugała, a potem wyjaśniła, że chodzi o krótszą drogę, nie krótszego smoka. Tym razem Gniewko roześmiał się tak głośno, że wróbel na płocie przekrzywił głowę. Smok podniósł konewkę i poczekał, aż dziewczynka ruszy pierwsza.

Szli teraz wzdłuż żywopłotu. Hanka zatrzymała go przed małym jeżem, który właśnie przecinał ścieżkę. Poczekali, aż zniknie pod liśćmi. Dalej pokazała mu leszczynę z kilkoma ząbkowanymi liśćmi obgryzionymi przez gąsienice. Gniewko odnalazł jedną pod spodem liścia. Była zielona jak on, ale znacznie mniej zabłocona.

W szkolnym ogródku ziemia pod pomidorami zrobiła się sucha i twarda. Gniewko chciał polać liście, lecz Hanka skierowała dzióbek swojej konewki ku korzeniom. Zrobił tak samo. Potem wspólnie przenieśli doniczki pod daszek, bo na niebie zbierały się chmury.

Pierwsze krople spadły, kiedy kończyli. Hance zmarzły mokre dłonie. Gniewko odetchnął ostrożnie, a z jego nozdrzy wypłynęła złota, ciepła mgiełka. Ogrzała palce dziewczynki, nie przypalając ani jednego paznokcia. To akurat ćwiczył od dawna.

Wracając, smok sam rozpoznał studnię i piekarnię. Przy swoim domu postawił pustą konewkę pod płotem. Jutro mieli znów podlewać, jeśli deszcz okaże się za mały.

Wieczorem przeniósł stołek pod okno. Widać stamtąd było furtkę Hanki. Góry nadal chciał zobaczyć, ale rano zamierzał najpierw sprawdzić pomidory.


Morał

Nowe miejsce staje się bliższe, gdy pojawia się w nim ktoś, z kim chcemy spotkać się jutro.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.