Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Księżniczka Liwia i zaczarowany Kamyczek

Dawno, dawno temu żyła księżniczka o imieniu Liwia. Uwielbiała się stroić i wyglądać pięknie. Miała najwspanialsze sukienki, błyszczące kolczyki i złotą koronę, ale najbardziej ze wszystkiego kochała swoje kolorowe koraliki, które nosiła na szyi.

Pewnego ranka bawiła się w ogrodzie. Biegała między krzewami, śmiała się i podskakiwała — aż nagle… sznurek z koralikami pękł.

Liwia zauważyła to dopiero przy obiedzie.

— Moje koraliki! — rozpłakała się. — To prezent od mamy!

Król natychmiast rozkazał służącym przeszukać cały ogród.

Ale nikt nie znalazł ani jednego koralika.

— Czemu nie szukacie dalej?! — zdenerwował się król.

— Wasza Wysokość… — odpowiedzieli służący — pojawił się tam krecik. I nas przegonił!

— Kamyczek?! — zdziwił się król. — Jak taki mały zwierzak mógł was przepędzić?

— On wcale nie jest mały… i bardzo zły! Rzuca ziemią i straszy, że nas pogryzie!

Król posłał więc ogrodnika. Ten jednak wrócił jeszcze szybciej.

— Panie Królu! — jęczał. — Kamyczek niósł niebieski koralik do swojej nory! Gdy próbowałem go zatrzymać… przegryzł mi grabie!

Król zamyślił się głęboko.

— To musi być zaczarowane stworzenie…

Po chwili ogłosił:

— Szukamy śmiałka, który poradzi sobie z tym krecikiem i odzyska koraliki!

Wkrótce na zamek przybyło trzech młodzieńców.

Pierwszy wystąpił naprzód.

— Jestem rycerz Ostrovid! Zwabię kreta marchewką i rozprawię się z nim!

Poszedł do ogrodu… ale już nie wrócił.

Znaleziono go zakopanego w kretowisku po samą szyję, z marchewką wystającą z nosa.

Drugi młodzieniec powiedział:

— Jestem Radomir! Mam magiczne szkiełko, które wszystko powiększa!

Król obejrzał je i mruknął:

— U nas nazywamy to… okularami.

Radomir ruszył do ogrodu.

I również… nie wrócił.

Znaleziono go zakopanego w ziemi, a szkiełko tkwiło mu w ustach.

Trzeci młodzieniec uśmiechnął się spokojnie.

— Jestem Mirosław. Ja wszystko załatwiam po dobroci. Przytulę krecika i pokażę mu miłość.

Poszedł do ogrodu.

I też nie wrócił.

Znaleziono go kawałek dalej… w gnoju, z pogryzionym nosem.

Najwidoczniej krecik nie miał ochoty na przytulanie.

Król był zrozpaczony.

Ale jeszcze bardziej smutna była księżniczka.

Poszła do ogrodu, usiadła i zaczęła śpiewać:

„Koraliki, moje koraliki,
rozsypały się między krzaki.
Kto mi je znajdzie w tej dolinie,
tego poślubię w szczęśliwej godzinie.”

Nagle… coś się poruszyło.

Przy jej stopach pojawił się pierwszy koralik.

Potem drugi.

I trzeci.

Z ziemi wychylił się krecik… i jeden po drugim przynosił wszystkie koraliki.

Liwia zebrała je, nawlekła na sznurek i założyła na szyję.

— Obiecałam — powiedziała. — I dotrzymam słowa.

Następnego dnia ogłoszono wielkie wesele.

— Nie możesz poślubić kreta! — oburzył się król.

— Muszę — odpowiedziała Liwia. — Bo obietnice są ważne.

W dniu ślubu księżniczka stanęła przy ołtarzu.

Obok niej… stał krecik.

Gdy tylko pocałowała go w nosek, wokół niego rozbłysła srebrna mgiełka.

I nagle…

zamiast krecika pojawił się piękny młody książę.

— Dziękuję ci, Liwio — powiedział. — Jestem książę Konrad. Zła wróżka zamieniła mnie w kreta. Tylko prawdziwa dobroć mogła mnie uwolnić.

I tak Liwia i Konrad zostali królem i królową.

A ludzie, z uśmiechem, nazywali go czasem… Królem Kamyczkiem.

Jemu to wcale nie przeszkadzało.

Bo był dobrym i mądrym władcą.

A oni oboje żyli długo i szczęśliwie

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.