Dawno, dawno temu żyła księżniczka o imieniu Liwia. Uwielbiała się stroić i wyglądać pięknie. Miała najwspanialsze sukienki, błyszczące kolczyki i złotą koronę, ale najbardziej ze wszystkiego kochała swoje kolorowe koraliki, które nosiła na szyi.
Pewnego ranka bawiła się w ogrodzie. Biegała między krzewami, śmiała się i podskakiwała — aż nagle… sznurek z koralikami pękł.
Liwia zauważyła to dopiero przy obiedzie.
— Moje koraliki! — rozpłakała się. — To prezent od mamy!
Król natychmiast rozkazał służącym przeszukać cały ogród.
Ale nikt nie znalazł ani jednego koralika.
— Czemu nie szukacie dalej?! — zdenerwował się król.
— Wasza Wysokość… — odpowiedzieli służący — pojawił się tam krecik. I nas przegonił!
— Kamyczek?! — zdziwił się król. — Jak taki mały zwierzak mógł was przepędzić?
— On wcale nie jest mały… i bardzo zły! Rzuca ziemią i straszy, że nas pogryzie!
Król posłał więc ogrodnika. Ten jednak wrócił jeszcze szybciej.
— Panie Królu! — jęczał. — Kamyczek niósł niebieski koralik do swojej nory! Gdy próbowałem go zatrzymać… przegryzł mi grabie!
Król zamyślił się głęboko.
— To musi być zaczarowane stworzenie…
Po chwili ogłosił:
— Szukamy śmiałka, który poradzi sobie z tym krecikiem i odzyska koraliki!
Wkrótce na zamek przybyło trzech młodzieńców.
Pierwszy wystąpił naprzód.
— Jestem rycerz Ostrovid! Zwabię kreta marchewką i rozprawię się z nim!
Poszedł do ogrodu… ale już nie wrócił.
Znaleziono go zakopanego w kretowisku po samą szyję, z marchewką wystającą z nosa.
Drugi młodzieniec powiedział:
— Jestem Radomir! Mam magiczne szkiełko, które wszystko powiększa!
Król obejrzał je i mruknął:
— U nas nazywamy to… okularami.
Radomir ruszył do ogrodu.
I również… nie wrócił.
Znaleziono go zakopanego w ziemi, a szkiełko tkwiło mu w ustach.
Trzeci młodzieniec uśmiechnął się spokojnie.
— Jestem Mirosław. Ja wszystko załatwiam po dobroci. Przytulę krecika i pokażę mu miłość.
Poszedł do ogrodu.
I też nie wrócił.
Znaleziono go kawałek dalej… w gnoju, z pogryzionym nosem.
Najwidoczniej krecik nie miał ochoty na przytulanie.
Król był zrozpaczony.
Ale jeszcze bardziej smutna była księżniczka.
Poszła do ogrodu, usiadła i zaczęła śpiewać:
„Koraliki, moje koraliki,
rozsypały się między krzaki.
Kto mi je znajdzie w tej dolinie,
tego poślubię w szczęśliwej godzinie.”
Nagle… coś się poruszyło.
Przy jej stopach pojawił się pierwszy koralik.
Potem drugi.
I trzeci.
Z ziemi wychylił się krecik… i jeden po drugim przynosił wszystkie koraliki.
Liwia zebrała je, nawlekła na sznurek i założyła na szyję.
— Obiecałam — powiedziała. — I dotrzymam słowa.
Następnego dnia ogłoszono wielkie wesele.
— Nie możesz poślubić kreta! — oburzył się król.
— Muszę — odpowiedziała Liwia. — Bo obietnice są ważne.
W dniu ślubu księżniczka stanęła przy ołtarzu.
Obok niej… stał krecik.
Gdy tylko pocałowała go w nosek, wokół niego rozbłysła srebrna mgiełka.
I nagle…
zamiast krecika pojawił się piękny młody książę.
— Dziękuję ci, Liwio — powiedział. — Jestem książę Konrad. Zła wróżka zamieniła mnie w kreta. Tylko prawdziwa dobroć mogła mnie uwolnić.
I tak Liwia i Konrad zostali królem i królową.
A ludzie, z uśmiechem, nazywali go czasem… Królem Kamyczkiem.
Jemu to wcale nie przeszkadzało.
Bo był dobrym i mądrym władcą.
A oni oboje żyli długo i szczęśliwie






Napisz kilka słów