Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Dwie księżniczki i jeden wybór serca

Za górami, za lasami, za rzekami tak czystymi, że odbijały gwiazdy, stał pałac z białego kamienia. W tym pałacu żyły dwie księżniczki – Emma i Klara. Były bliźniaczkami i wyglądały tak podobnie, że nawet najstarszy dworski służący czasem nie wiedział, z którą z nich rozmawia.

Miały takie same jasne włosy, takie same oczy i taki sam śmiech. Różniły się tylko jednym.

Emma miała głos jak dzwoneczki. Gdy śpiewała, ptaki milkły, a kwiaty zdawały się pochylać ku niej. Klara natomiast… cóż. Gdy próbowała śpiewać, koty uciekały z ogrodu, a strażnicy zatykali uszy. Sama Klara śmiała się z tego najgłośniej.

– Każdy ma swój talent – mawiała. – Ja po prostu mam inne.

Bliźniaczki uwielbiały się zamieniać. Raz Emma była Klarą, raz Klara Emmą. Myliły królewskich kucharzy, damy dworu, a nawet własnych rodziców – króla i królową. Robiły to jednak nie ze złośliwości, lecz dla zabawy.

Pewnego dnia do królestwa dotarła wieść, że w dalekim kraju mieszka książę Ignacy. Był mądry, odważny i ciekawy świata. Usłyszał o cudownym głosie księżniczki Emmy i zapragnął ją poznać.

Wyruszył więc w długą podróż.

Gdy wieść o jego przybyciu dotarła do pałacu, Emma skrzywiła się lekko.

– Och… znów goście, rozmowy, kolacje – westchnęła. – A ja jestem taka zmęczona.

– To co? – zapytała Klara z błyskiem w oku. – Zamiana?

– Idź za mnie! – ucieszyła się Emma. – Ja się prześpię, a ty go zabawisz.

Klara aż klasnęła w dłonie. Uwielbiała poznawać nowych ludzi.

Tak więc, gdy książę Ignacy przybył, powitała go Klara – przebrana za Emmę. Spędzili razem cały dzień. Pływali łódką po jeziorze, spacerowali po łąkach, rozmawiali o podróżach, zwierzętach i marzeniach.

Klara była serdeczna, uważna i pełna ciepła. Ignacy śmiał się częściej, niż się spodziewał.

– Jesteś… zupełnie inna, niż sobie wyobrażałem – powiedział z uśmiechem.

Tymczasem prawdziwa Emma spała jak kamień.

Wieczorem, przy uroczystej kolacji, Ignacy wstał i poprosił króla o rękę Emmy. Potem zwrócił się do niej:

– Dziś było mi z tobą tak pięknie. Nie wyobrażam sobie szczęśliwszego życia niż u twego boku.

Emma zamarła. Spojrzała na Klarę. Jej siostra miała łzy w oczach i ściskała dłonie z nerwów.

Emma poczuła, jak w sercu robi jej się ciężko.

„Mogłabym zostać królową” – pomyślała. – „Ale… czy to byłoby fair?”

Wstała.

– Muszę powiedzieć prawdę – odezwała się drżącym głosem. – To nie ja byłałam dziś z tobą. To moja siostra Klara. To ją poznałeś. To w niej się zakochałeś.

W sali zapadła cisza.

Książę Ignacy poczerwieniał. Najpierw z gniewu, potem z zawstydzenia.

– Oszukano mnie… – powiedział.

Ale po chwili spojrzał na Klarę. Na jej przestraszoną, ale dobrą twarz.

– To z tobą było mi dobrze – powiedział cicho. – Nie z głosem. Z tobą.

Klara spuściła wzrok.

– Ja nie umiem śpiewać – wyszeptała.

Ignacy się uśmiechnął.

– A ja nie szukam pieśni. Szukam serca.

Król i królowa byli poruszeni odwagą Emmy i szczerością Klary. Po kilku dniach odbyło się piękne wesele. Klara została księżną, a później królową w królestwie Ignacego.

Emma śpiewała na ślubie. Najpiękniej jak potrafiła.


Morał

Nie talent ani pozory decydują o szczęściu, lecz prawda, dobroć i odwaga serca.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.