Za górami, za lasami, za rzekami tak czystymi, że odbijały gwiazdy, stał pałac z białego kamienia. W tym pałacu żyły dwie księżniczki – Emma i Klara. Były bliźniaczkami i wyglądały tak podobnie, że nawet najstarszy dworski służący czasem nie wiedział, z którą z nich rozmawia.
Miały takie same jasne włosy, takie same oczy i taki sam śmiech. Różniły się tylko jednym.
Emma miała głos jak dzwoneczki. Gdy śpiewała, ptaki milkły, a kwiaty zdawały się pochylać ku niej. Klara natomiast… cóż. Gdy próbowała śpiewać, koty uciekały z ogrodu, a strażnicy zatykali uszy. Sama Klara śmiała się z tego najgłośniej.
– Każdy ma swój talent – mawiała. – Ja po prostu mam inne.
Bliźniaczki uwielbiały się zamieniać. Raz Emma była Klarą, raz Klara Emmą. Myliły królewskich kucharzy, damy dworu, a nawet własnych rodziców – króla i królową. Robiły to jednak nie ze złośliwości, lecz dla zabawy.
Pewnego dnia do królestwa dotarła wieść, że w dalekim kraju mieszka książę Ignacy. Był mądry, odważny i ciekawy świata. Usłyszał o cudownym głosie księżniczki Emmy i zapragnął ją poznać.
Wyruszył więc w długą podróż.
Gdy wieść o jego przybyciu dotarła do pałacu, Emma skrzywiła się lekko.
– Och… znów goście, rozmowy, kolacje – westchnęła. – A ja jestem taka zmęczona.
– To co? – zapytała Klara z błyskiem w oku. – Zamiana?
– Idź za mnie! – ucieszyła się Emma. – Ja się prześpię, a ty go zabawisz.
Klara aż klasnęła w dłonie. Uwielbiała poznawać nowych ludzi.
Tak więc, gdy książę Ignacy przybył, powitała go Klara – przebrana za Emmę. Spędzili razem cały dzień. Pływali łódką po jeziorze, spacerowali po łąkach, rozmawiali o podróżach, zwierzętach i marzeniach.
Klara była serdeczna, uważna i pełna ciepła. Ignacy śmiał się częściej, niż się spodziewał.
– Jesteś… zupełnie inna, niż sobie wyobrażałem – powiedział z uśmiechem.
Tymczasem prawdziwa Emma spała jak kamień.
Wieczorem, przy uroczystej kolacji, Ignacy wstał i poprosił króla o rękę Emmy. Potem zwrócił się do niej:
– Dziś było mi z tobą tak pięknie. Nie wyobrażam sobie szczęśliwszego życia niż u twego boku.
Emma zamarła. Spojrzała na Klarę. Jej siostra miała łzy w oczach i ściskała dłonie z nerwów.
Emma poczuła, jak w sercu robi jej się ciężko.
„Mogłabym zostać królową” – pomyślała. – „Ale… czy to byłoby fair?”
Wstała.
– Muszę powiedzieć prawdę – odezwała się drżącym głosem. – To nie ja byłałam dziś z tobą. To moja siostra Klara. To ją poznałeś. To w niej się zakochałeś.
W sali zapadła cisza.
Książę Ignacy poczerwieniał. Najpierw z gniewu, potem z zawstydzenia.
– Oszukano mnie… – powiedział.
Ale po chwili spojrzał na Klarę. Na jej przestraszoną, ale dobrą twarz.
– To z tobą było mi dobrze – powiedział cicho. – Nie z głosem. Z tobą.
Klara spuściła wzrok.
– Ja nie umiem śpiewać – wyszeptała.
Ignacy się uśmiechnął.
– A ja nie szukam pieśni. Szukam serca.
Król i królowa byli poruszeni odwagą Emmy i szczerością Klary. Po kilku dniach odbyło się piękne wesele. Klara została księżną, a później królową w królestwie Ignacego.
Emma śpiewała na ślubie. Najpiękniej jak potrafiła.
Morał
Nie talent ani pozory decydują o szczęściu, lecz prawda, dobroć i odwaga serca.






Napisz kilka słów