U dziadka w salonie stał zegar z drewnianą obudową. Przez małe okienko można było obserwować wahadło, a pełną godzinę zapowiadało niskie bim-bam. Kuba lubił czekać na ten dźwięk. Czasem przychodził do pokoju kilka minut wcześniej i siadał na dywanie pod półką.
Tego popołudnia dziadek podlewał pomidory. Kuba oglądał książki, kiedy za jedną z nich zauważył model samolotu. Przysunął się bliżej, żeby obejrzeć drobne kółka. Sięgając po model, zahaczył łokciem o zegar. Drewno stuknęło o brzeg półki i zegar upadł na dywan.
Kuba podniósł go ostrożnie. Szybka była cała, lecz wahadło przestało się kołysać. Postawił zegar na dawnym miejscu i przyłożył ucho do obudowy. Nie usłyszał niczego.
Z ogrodu dobiegło skrzypnięcie kranu. Dziadek za chwilę miał wrócić.
Kuba poprawił książki, schował samolot i usiadł na kanapie. Wyobraził sobie, że dziadek sam odkryje usterkę. Może uzna, że stary zegar po prostu się zatrzymał. Chłopiec nie musiałby wtedy opowiadać o sięganiu na półkę. Przez chwilę patrzył w okno, ale zaraz znowu spojrzał na nieruchome wskazówki.
Zazwyczaj słyszał tykanie nawet z kanapy. Teraz dochodziło stamtąd jedynie brzęczenie muchy, która usiadła na ramie obrazu. Kuba poczekał jeszcze chwilę.
Dziadek wszedł z konewką. Odstawił ją przy drzwiach i zerknął na zegar, jak robił to zawsze po powrocie z ogrodu.
– Dziadku, strąciłem go – odezwał się Kuba. – Chciałem zobaczyć samolot. Przepraszam.
Zsunął się z kanapy i podszedł do półki. Wskazał miejsce, w którym obudowa uderzyła o drewno. Została tam niewielka jasna rysa.
Dziadek obejrzał zegar z przodu i z tyłu. Sprawdził szybkę, a potem przeniósł go na stół. Rozłożył pod nim stary ręcznik.
– Podasz mi lampkę? – poprosił. – Teraz łatwiej będzie znaleźć, co się przesunęło.
Kuba przyniósł lampkę i przytrzymał jej ramię nad otwartą obudową. Dziadek pokazał mu metalowy haczyk. Po upadku wysunął się z niego cienki pręt wahadła. Małymi szczypcami osadził go na miejscu, a chłopiec pilnował, żeby światło nie padało mu prosto w oczy.
Pierwsze wahnięcie było krótkie. Drugie nieco szersze. Kuba przesunął krzesło i usiadł, nie odrywając wzroku od małego okienka. W salonie znów rozległo się tykanie.
Dziadek zamknął obudowę. Poprosił Kubę, żeby następnym razem zawołał go po modele stojące wysoko. Samolot postawili niżej, na stoliku przy fotelu. Chłopiec mógł teraz obejrzeć także spód skrzydeł.
Z ogrodu pachniała mokra ziemia. Dziadek poszedł umyć ręce, a Kuba zebrał ze stołu szczypce i złożył ręcznik. Gdy zegar wybił godzinę, obaj byli jeszcze w pokoju. Kuba doliczył do końca, po czym ustawił lampkę tak, jak stała wcześniej.






Napisz kilka słów