Minęło kilka dni od historii z potworem spod lodówki.
Myszki znów żyły swoim zwyczajnym życiem.
Czyli głównie jadły, spały, szukały sera i uciekały przed kotem Pręgusem.
Zwłaszcza Tymek.
Tymek potrafił uciekać przed kotem nawet wtedy, gdy kota w pobliżu w ogóle nie było.
Pewnego ranka do mysiej norki wpadła zdyszana myszka Zosia.
— Katastrofa! Katastrofa!
— Co się stało? — zapytał Filutek.
— Ser!
— Co z serem?!
— Jest!
Wszystkie myszki odetchnęły z ulgą.
— To przecież dobra wiadomość.
— Ale jaki ser! — pisnęła Zosia. — Największy kawałek sera, jaki kiedykolwiek widziałam!
To zainteresowało wszystkich.
Nawet dziadek Bronisław odłożył gazetę.
— Jak duży?
— Ogromny!
— Czyli?
— Większy od stołu!
Myszki otworzyły szeroko oczy.
Po chwili całe mysie miasteczko ruszyło do spiżarni.
I rzeczywiście.
Na półce leżał gigantyczny kawał sera.
Żółty.
Pachnący.
Idealny.
Myszki aż się zachwiały z zachwytu.
— To chyba najpiękniejszy widok w moim życiu — westchnął Tymek.
— A widziałeś kiedyś tęczę? — zapytał Filutek.
— Tak.
— I co?
— Ser jest lepszy.
Po kilku minutach zwołano kolejne wielkie zebranie.
— Musimy zdobyć ten ser! — ogłosił Filutek.
— Tak! — krzyknęły wszystkie myszy.
— Ale jest pewien problem.
— Jaki?
— Ser leży na najwyższej półce.
Myszki spojrzały w górę.
Rzeczywiście.
Półka była bardzo wysoko.
Dla ludzi niewysoko.
Dla myszy prawie jak szczyt góry.
— Zbudujemy wieżę! — zaproponował Tymek.
— Z czego?
— Z myszy.
— Nie.
— Czemu?
— Bo ostatnim razem spadłeś na mnie trzy razy.
— To był eksperyment.
Po wielu dyskusjach wymyślili plan.
Przyniosą pudełka.
Potem książki.
Potem drewniane klocki.
I zbudują schodki.
Praca trwała cały dzień.
Myszki nosiły wszystko, co mogły znaleźć.
Dziadek Bronisław kierował budową.
— To pudełko bardziej w lewo!
— Nie aż tak w lewo!
— Teraz za bardzo!
— Czy wy chcecie zbudować schody czy naleśnika?!
W końcu konstrukcja była gotowa.
Filutek jako pierwszy wspiął się na samą górę.
Potem Tymek.
Potem Zosia.
I wtedy…
usłyszeli dziwny dźwięk.
Miauuuu…
Kot Pręgus wszedł do spiżarni.
Wszystkie myszki zamarły.
Pręgus spojrzał na schody.
Potem na ser.
Potem na myszy.
Potem znowu na schody.
— Co wy robicie? — zapytał.
Myszki były tak zdziwione, że nikt nie uciekał.
— Zdobywamy ser — odpowiedział szczerze Tymek.
— Aha.
— Nie będziesz nas gonił?
— Nie.
— Naprawdę?
— Nie.
— Dlaczego?
Pręgus westchnął.
— Bo jestem po obiedzie.
Wszystkie myszy odetchnęły.
— To możemy wrócić do sera?
— Możecie.
Pręgus usiadł w kącie i zaczął obserwować.
Po chwili powiedział:
— Wiecie, że ten ser jest sztuczny?
Zapadła cisza.
— JAK TO SZTUCZNY?!
Kot wskazał łapą.
Rzeczywiście.
Była to plastikowa ozdoba stojąca na półce.
Nie pachniała serem.
Nie smakowała serem.
Nawet nie była serem.
Tymek usiadł na schodach.
— Zbudowaliśmy całą górę dla plastikowego sera?
— Tak.
— To najgorszy dzień mojego życia.
— Gorszy od smoka z ziemniaków?
— Smok przynajmniej był prawdziwy…
Wieczorem myszki wróciły do swoich norek trochę rozczarowane.
Ale nauczyły się czegoś ważnego.
Nie wszystko, co wygląda jak ser…
jest serem.
A Tymek nauczył się jeszcze czegoś.
Zanim zacznie marzyć o uczcie…
warto najpierw powąchać ser.









Napisz kilka słów