Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Jak Fikuś przepędził Zimorę

Czy śnił wam się kiedyś taki sen, że po przebudzeniu nie wiedzieliście, czy był śmieszny, czy dziwny?

Właśnie taki sen przyśnił się Fikusiowi.

Obudził się… i od razu poczuł okropne zimno.

Stał przed domem tylko w zielonych bokserkach i podkoszulku. Na głowie miał wianek z mniszków, tulipanów i bzu, ale wszystkie kwiaty smutno zwisały, bo zmarzły od wielkiego mrozu.

– Brrr… Ale zima! – zatrząsł się Fikuś.

Nagle coś lodowatego uszczypnęło go w palec u nogi.

– Auuu!

Spojrzał w dół.

Przy jego stopie stał malutki mrozik wielkości krasnoludka.

Miał nos jak sopel, czapkę z lodu i śmiał się:

– Hi, hi! Zamroziłem ci palec!

Obok biegały dziesiątki innych mrozików.

Jeden zamieniał kałuże w lodowiska.

Drugi malował na oknach piękne lodowe kwiatki.

Trzeci przyklejał ludziom buty do chodnika.

A najmniejszy próbował zamrozić kota… ale kot spojrzał na niego tak groźnie, że mrozik uciekł z piskiem.

Nad wszystkimi mrozikami dowodziła pewna postać.

Stała na wielkiej śnieżnej górce.

Miała długą białą suknię, rozwiane włosy i lodową koronę.

Fikuś aż otworzył buzię.

– Zubomiła?!

Dziewczynka uśmiechnęła się tajemniczo.

– Dzisiaj nie jestem Zubomiłą.

Jestem Zimorą!

Królową Zimy!

I postanowiłam, że zima będzie trwała cały rok!

– Cały rok?! – zdziwił się Fikuś.

– Oczywiście! Będziemy jeździć na sankach nawet w lipcu!

Szroniki zaczęły klaskać.

– Hurra!

– Więcej śniegu!

– Więcej lodu!

– Zamrozimy nawet lody!

– Zaraz… – powiedział jeden z nich. – Przecież lody już są zimne.

– A to trudno! Zamrozimy je jeszcze bardziej!

Fikuś pobiegł do domu.

Przy kominku siedziała mama.

– Dobrze, że jesteś! – ucieszyła się.

– Co się dzieje?

– Zima oszalała.

Za chwilę ktoś zapukał.

To był sąsiad Brzeziński.

Z jego płaszcza zwisały sople.

– Ratunku! – jęknął.

– Co się stało?

– Chciałem popływać…

– I?

– Najpierw musiałbym wywiercić dziurę w jeziorze!

Po chwili przybiegł tata.

Na nosie miał dwa małe sople.

– Fikusiu! Trzeba coś zrobić!

Całe Straszydło marznie!

Wtedy Fikuś spojrzał na swój kwiatowy wianek.

Choć wszędzie panował mróz, kwiatki nagle znów zrobiły się kolorowe.

– Zaraz…

Kwiaty?

Wiosna?

Czyżby…

– To ja jestem Wiosną!

Mama klasnęła w dłonie.

– Oczywiście!

Dlatego kwiatki cię słuchają!

Fikuś wybiegł z domu.

Zimora właśnie śmiała się, patrząc, jak mroziki urządzają ślizgawkę na schodach.

– Zimoro! – zawołał Fikuś.

– Co tam, Wiosenko?

– Zima też jest potrzebna.

Ale tylko przez jakiś czas.

Potem kolej na wiosnę.

Kwiaty chcą zakwitnąć.

Ptaki chcą śpiewać.

Jeże chcą się obudzić.

A dzieci chcą pobiegać po trawie!

Zimora zamyśliła się.

– To prawda…

Szroniki też przestały się śmiać.

Jeden z nich powiedział:

– Ja już trochę tęsknię za wakacjami.

– Ja za motylami.

– A ja za lodami… ale takimi, które się nie zamrażają dwa razy!

Fikuś uniósł swój kwiatowy wianek.

– Hokus-pokus!

Zimo, czas odpoczywać!

Wiosno, witaj!

Nagle powiał ciepły wiatr.

Śnieg zaczął topnieć.

Z dachów kapały krople.

Ptaki zaśpiewały.

Na trawie pojawiły się pierwsze przebiśniegi.

Szroniki pomachały wszystkim.

– Do zobaczenia zimą!

I schowały się głęboko pod ziemię, gdzie spokojnie czekały na następny grudzień.

Zimora uśmiechnęła się do Fikusia.

– Dziękuję.

Każdy ma swój czas.

Teraz pora na ciebie.

Zamieniła się w słomianą kukłę.

Mieszkańcy Straszydła zanieśli ją na wzgórze i spalili na wielkim ognisku, śmiejąc się i witając wiosnę.

Od tej pory robili to każdego roku.

Nie dlatego, że nie lubili zimy.

Ale dlatego, że wiedzieli, iż po każdej zimie zawsze przychodzi piękna, kolorowa wiosna.

A Fikuś?

Obudził się we własnym łóżku.

Za oknem śpiewały ptaki.

Na parapecie stał mały bukiet żółtych żonkili.

Fikuś uśmiechnął się.

– To był tylko sen…

A może jednak nie do końca?

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.