Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Syrenka Ola i latarnik wynalazca – tajemnica brudnej zatoki

Po burzy do zatoki napływają śmieci, a syrenka Ola i pan Kajetan, latarnik i wynalazca, próbują odkryć, skąd się biorą. Ona zna morze, on umie budować, ale dopiero razem wymyślają coś, co działa. Dobra na rozmowę o współpracy i o tym, że każdy jest w czymś mocny.


Syrenka Ola znała zatokę lepiej niż własną kieszeń, chociaż kieszeni nie miała. Wiedziała, gdzie mieszkają kraby, którędy płyną zimne prądy i pod którym kamieniem śpi stary węgorz. Po wielkiej jesiennej burzy zatoka zrobiła się mętna, a na falach zaczęły kołysać się butelki, folie i jedna gumowa kaczka.

Na cyplu stała latarnia, a w latarni mieszkał pan Kajetan, latarnik i wynalazca. Miał lunetę, pełną skrzynkę śrubek i małego robota z puszki, który umiał podawać klucze. Pan Kajetan też zauważył śmieci. Zbudował łódkę z siatką i zaczął je wyławiać.

Ola wynurzyła się obok łódki tak nagle, że latarnik upuścił klucz do wody. Syrenka zanurkowała i oddała mu go, zanim zdążył się zmartwić.

– Pod wodą jest ich jeszcze więcej. Utykają między skałami.

Pan Kajetan chciał od razu zanurzyć siatkę głębiej, ale Ola go zatrzymała. Na dnie rosły delikatne trawy, a w skałach mieszkały małe ryby. Ciężka siatka zniszczyłaby im dom. Tym razem to ona prowadziła. Pokazywała latarnikowi miejsca, w które można sięgnąć bezpiecznie, i sama wyjmowała śmieci spomiędzy kamieni.

Po trzech dniach zatoka była czystsza, ale rano znów pływały w niej nowe butelki. Pan Kajetan wspiął się na latarnię i spojrzał przez lunetę. Śmieci przypływały rzeką. W górze rzeki burza przewróciła kosze na przystani i wiatr wciąż dorzucał odpadki do wody.

Latarnik zbudował w poprzek ujścia rzeki pływającą zaporę z beczek i siatki. Zatrzymywała śmieci, ale zatrzymywała też ryby, które płynęły do morza. Ola od razu to zauważyła. Zaproponowała, żeby siatka sięgała tylko trochę pod powierzchnię, bo plastik pływa na górze, a ryby wolą płynąć głębiej. Pan Kajetan przerobił zaporę według jej pomysłu.

Druga próba się udała. Butelki zatrzymywały się przy beczkach, a ryby przepływały spokojnie pod spodem. Robot z puszki dostał zadanie codziennego zbierania śmieci z zapory. Wykonywał je z wielkim zapałem i strasznie przy tym skrzypiał.

Wieczorem Ola wyciągnęła rękę, żeby przybić latarnikowi piątkę. Pan Kajetan miał na dłoni grubą roboczą rękawicę, więc przybili ją bardzo ostrożnie, a i tak oboje się roześmiali. Gumową kaczkę Ola zatrzymała dla siebie. Uznała, że zasłużyła na nią najbardziej.


Morał

Najlepsze pomysły powstają, gdy połączymy to, co każdy z nas umie najlepiej.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.