Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Lody pana Mariana

Nadeszło lato. Szkolne dzwonki ucichły, plecaki powędrowały do szaf, a dzieci rozpoczęły długo wyczekiwane wakacje.

Każdego ranka słońce ogrzewało ulice niewielkiego miasteczka Wierzbno. W parku słychać było śmiech bawiących się dzieci, a na rynku ustawiały się kolejki do małego, drewnianego kiosku z napisem „Lodowa Zacisze”.

Właścicielem kiosku był pan Marian – pogodny starszy pan z siwymi wąsami i zawsze uśmiechniętymi oczami. Potrafił przygotować lody o wielu smakach: czekoladowe, waniliowe, jagodowe, cytrynowe, a nawet malinowe z listkami mięty.

Największą sławę zdobyły jednak jego lody poziomkowe.

Poziomki rosły w leśnym ogródku za jego domem. Każdego ranka pan Marian zbierał do koszyka dojrzałe owoce, dokładnie je mył, mieszał ze świeżą śmietanką i odrobiną miodu. Dzięki temu lody miały wyjątkowy smak i pachniały prawdziwym latem.

Pewnego słonecznego dnia do kiosku podbiegł siedmioletni Eryk.

– Dzień dobry, panie Marianie! Czy zostały jeszcze poziomkowe lody? – zapytał z nadzieją.

– Dla ciebie zawsze znajdzie się jedna porządna gałka – odpowiedział z uśmiechem lodziarz.

Pan Marian podał Erykowi chrupiący wafelek z dużą porcją lodów.

Chłopiec już miał spróbować pierwszego kęsa, gdy nagle się zatrzymał.

– Ojej…

Zaczął przeszukiwać kieszenie spodenek.

Potem drugą.

I jeszcze bluzę przewieszoną przez ramię.

Na jego twarzy pojawił się smutek.

– Zostawiłem portfel w domu. Mama dała mi pieniądze, ale chyba położyłem je na biurku.

Oddał rożek panu Marianowi.

– Przykro mi. Przyjdę jutro.

Lodziarz przez chwilę się zastanowił.

– Mam pewien pomysł.

Eryk spojrzał na niego zaciekawiony.

– Widzisz te doniczki z kwiatami przed kioskiem? Dziś jest bardzo gorąco, a ja od rana obsługuję klientów i nie miałem czasu ich podlać. Jeśli mi pomożesz, lody będą twoją zapłatą.

– Naprawdę? – ucieszył się Eryk.

– Oczywiście. Każda pomoc jest coś warta.

Chłopiec ostrożnie napełnił konewkę i podlewał kolorowe pelargonie oraz pachnącą lawendę. Potem pozamiatał kilka suchych liści, które wiatr nawiał przed wejście do kiosku.

Nie zajęło mu to długo, ale wykonał wszystko bardzo starannie.

– Świetna robota! – pochwalił go pan Marian.

Podając lody, dołożył jeszcze jedną małą gałkę.

– A ta jest za to, że pracowałeś z uśmiechem.

Eryk aż szeroko otworzył oczy.

– Dziękuję! Chyba jeszcze nigdy lody nie smakowały mi tak dobrze.

Pan Marian uśmiechnął się.

– Wiesz dlaczego?

– Dlaczego?

– Bo na nie zapracowałeś.

Eryk długo pamiętał tamten dzień.

Od tej pory, kiedy odwiedzał „Lodową Zacisze”, często sam pytał:

– Panie Marianie, jest coś, w czym mogę pomóc?

Raz ustawiał krzesła przed kioskiem, innym razem podlewał kwiaty albo ścierał stoliki po gościach.

A po skończonej pracy siadał na ławce z porcją ulubionych poziomkowych lodów i wiedział, że smakują jeszcze lepiej, gdy są nagrodą za dobrze wykonaną pracę.

I tak każde wakacje w Wierzbnie były pełne słońca, śmiechu, zapachu poziomek i życzliwości, którą mieszkańcy chętnie dzielili się z innymi.


Morał

Pomaganie innym i uczciwa praca sprawiają, że nawet najmniejsza nagroda daje wielką radość.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.