Ciepła bajka dla dzieci o kretce Melce, która chciałaby pomóc w szkolnym ogródku, lecz obawia się, że nie potrafi zrobić kolorowej mapy jak inni. Dzięki życzliwej rozmowie i własnej pomysłowości tworzy niezwykłą mapę do dotykania i wąchania. Opowieść wspiera pewność siebie, akceptację różnych sposobów poznawania świata oraz współpracę.
Za szkołą przy ulicy Morelowej był ogródek. Rosły w nim mięta, nagietki, szczypiorek i trzy krzaczki porzeczek, które co roku udawały, że są znacznie większe, niż były naprawdę.
Pod ogródkiem mieszkała kretka Melka. Miała aksamitne, ciemne futerko, różowy nosek i łapki świetne do kopania tuneli, ale zupełnie nieprzydatne do utrzymywania czystych pazurków.
– To dlatego ziemia tak cię lubi – mówił do niej ślimak Franek.
– Albo dlatego, że ciągle mam ją na nosie – odpowiadała Melka i parskała cicho.
Pewnego dnia dzieci z klasy pani Oli przyszły do ogródka z dużymi kartkami.
– Zrobimy mapę naszego zielonego zakątka! – ogłosiła Hania. – Zaznaczymy, gdzie rośnie co, żeby każdy wiedział, czego nie deptać.
Melka wychyliła nosek spod kamienia. Bardzo chciała pomóc. Znała ogródek lepiej niż ktokolwiek. Wiedziała, pod którym nagietkiem mieszka rodzina biedronek, gdzie korzenie mięty łaskoczą w tunelu i przy której grządce najprzyjemniej słychać krople deszczu.
Ale kiedy dzieci rozłożyły kolorowe kredki, Melka schowała się z powrotem.
– Nie umiem robić takich map – szepnęła do Franka. – Nie widzę ich tak jak dzieci. A poza tym wszystko na kartce wydaje mi się płaskie i obce.
Franek przesunął się o pół listka.
– Może mapa nie musi być tylko do oglądania?
Melka zastygła. Nawet jej nosek przestał drgać.
– Jak to?
– Można ją przecież także poczuć.
Kretka długo o tym myślała. Potem zebrała się na odwagę i wyszła do dzieci.
– Przepraszam – powiedziała cichutko. – Czy mogłabym zaproponować coś do waszej mapy?
Dzieci odwróciły się ku niej.
– Jasne! – zawołał Bartek. – Tylko nie rysuj tunelu pod moimi butami, bo łaskocze.
Melka uśmiechnęła się.
– Możemy zrobić mapę, którą da się dotknąć. Miętę oznaczymy miękkimi, suszonymi listkami. Ścieżkę drobnymi kamyczkami. Przy porzeczkach przykleimy kawałek szorstkiej kory. A nagietki… nagietki mogą mieć płatki z żółtego filcu.
– I każdy punkt będzie pachniał! – dodała Hania.
Praca trwała aż do chwili, gdy pani Ola przyniosła dzbanek wody z plasterkami jabłka. Melka ostrożnie układała na kartce wypukłe linie z cienkiego sznurka. Dzieci podawały jej skrawki materiałów, a Franek, choć poruszał się bardzo powoli, sprawdzał, czy nic nie odkleiło się od wilgotnego papieru.
Nagle zerwał się lekki wiatr. Kartka uniosła się na brzegu i kilka listków mięty poszybowało w trawę.
– Ojej! – westchnęła Melka. – Bez mięty nie znajdę na mapie naszej grządki.
Przez moment zrobiło się bardzo cicho. Melka poczuła, że jej odwaga robi się malutka jak ziarenko maku.
Wtedy Hania przykucnęła obok niej.
– Znajdziemy je razem. Ty masz najlepszy nos w całym ogródku.
Melka wciągnęła powietrze. Raz. Drugi. Potem ruszyła między łodyżkami, a za nią dzieci, Franek i nawet pani Ola z dzbankiem.
– Tutaj! – zawołała kretka po chwili.
Listki utknęły przy konewce. Pachniały świeżo, chłodno i odrobinę pieprznie.
Gdy mapa była gotowa, pani Ola zaprosiła do niej dzieci z młodszej klasy. Każde mogło zamknąć oczy i przesunąć palcami po sznurkowej ścieżce.
– Tu jest mięta! – rozpoznał ktoś.
– A tu porzeczki, bo kora drapie! – powiedział ktoś inny.
Melka stała obok swojej mapy, trochę ubrudzona ziemią i bardzo zadowolona.
– Widzisz? – szepnął Franek. – Twoje tunele przydały się na powierzchni.
– Tylko tym razem niczego pod nikim nie wykopałam – odparła Melka.
Od tego dnia przy wejściu do ogródka wisiała pachnąca mapa. A pod nią mała tabliczka: „Oglądaj oczami, dłońmi i nosem”.
Morał
Nie każdy robi wszystko tak samo, ale każdy może wnieść do wspólnej pracy coś ważnego. Dobry pomysł często zaczyna się od odwagi, by powiedzieć: „Mam inną propozycję”.