Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Wanda i wielki traktor do odśnieżania

Wanda była siedmioletnią dziewczynką o złotych włosach, w które często wpinała kolorowe kokardki.

Lubiła śpiewać, malować i wymyślać niezwykłe historie.

Ale miała też pewne marzenie, o którym nikt nie wiedział.

Aż do pewnego styczniowego dnia.

Pani nauczycielka zapytała dzieci:

– Gdybyście mogli przeżyć jedną niezwykłą przygodę, co by to było?

Ręce natychmiast powędrowały w górę.

– Chciałbym polecieć rakietą! – zawołał Bartek.

– Ja chcę zobaczyć delfiny! – powiedziała Zosia.

– A ja chciałbym spać w prawdziwym zamku! – oznajmił Tomek.

W końcu pani wskazała Wandę.

– A ty?

Wanda odpowiedziała bez zastanowienia:

– Chciałabym przejechać się wielkim traktorem, który odgarnia śnieg!

W klasie zrobiło się cicho.

– Traktorem? – zdziwił się Tomek.

– Tak!

– Dlaczego?

Wanda wzruszyła ramionami.

– Bo jest ogromny. Ma wielki pług. I zawsze chciałam zobaczyć, jak wygląda od środka.

Kilka osób zachichotało.

Pani jednak powiedziała:

– Każdy może mieć inne marzenia. I właśnie dlatego świat jest ciekawy.

Wanda uśmiechnęła się.

Naprawdę chciała kiedyś przejechać się takim traktorem.

Po lekcjach Tomek opowiedział o wszystkim swojemu tacie.

A tak się składało, że tata Tomka zimą pomagał odśnieżać drogi.

– Naprawdę marzy o przejażdżce traktorem? – zapytał.

– Naprawdę.

Tata Tomka się uśmiechnął.

– W takim razie, kiedy spadnie dużo śniegu, porozmawiamy z jej rodzicami. Może uda się zrobić Wandzie niespodziankę.

Następnego dnia Tomek powiedział koleżance:

– Czekaj na śnieg.

– Dlaczego?

– Zobaczysz.

– Tomek!

Ale chłopiec niczego więcej nie zdradził.

Minął tydzień.

Śniegu nie było.

Minął drugi.

Nadal nic.

Wanda codziennie rano podbiegała do okna.

– No dalej, śniegu…

Aż pewnej nocy…

Syp, syp, syp!

Śnieg padał przez wiele godzin.

Rano cała wieś była biała.

Dachy były białe.

Drzewa były białe.

Samochody wyglądały jak wielkie śnieżne bułki.

I wtedy ktoś zapukał do drzwi Wandy.

Puk, puk!

Mama otworzyła.

Na zewnątrz stali Tomek i jego tata.

– Dzień dobry. Mamy dla Wandy pewną propozycję.

Wanda wyjrzała zza mamy.

A kiedy zobaczyła stojący przy drodze ogromny traktor z pługiem…

aż zapiszczała.

– NAPRAWDĘ?!

Mama Wandy wcześniej wszystko ustaliła z tatą Tomka. Dziewczynka mogła pojechać z nimi na krótki, bezpieczny odcinek odśnieżania.

Założyła ciepłą kurtkę, czapkę, rękawiczki i zimowe buty.

Samo wejście do traktora było już przygodą.

– Ale tu wysoko! – zachwyciła się.

Usiadła na bezpiecznym miejscu w kabinie i zapięła pas.

Silnik zahuczał.

BRUMMM!

Lampka na dachu zaczęła błyskać.

Pik! Pik! Pik!

A wielki pług ruszył.

SZUUUUR!

Śnieg rozstępował się przed traktorem i leciał na boki.

– Ale super! – wołała Wanda.

Z wysokości wszystko wyglądało zupełnie inaczej.

Samochody wydawały się małe.

Śmietniki wyglądały jak pudełka.

A zaspy jak góry z bitej śmietany.

Tata Tomka prowadził powoli i bardzo uważnie.

– Trzeba cały czas patrzeć dookoła – tłumaczył. – Przy odśnieżaniu najważniejsze jest bezpieczeństwo.

Wanda obserwowała go z podziwem.

Tyle przycisków!

Tyle lusterek!

Tyle rzeczy trzeba było pilnować jednocześnie!

– To trudniejsze, niż myślałam – powiedziała.

– Dlatego trzeba się tego długo uczyć – odpowiedział tata Tomka.

Wanda spojrzała na ogromny pług przesuwający śnieg.

Jej marzenie właśnie się spełniało.

Po przejażdżce podziękowała tacie Tomka chyba z dziesięć razy.

– Dziękuję!

– Nie ma za co.

– Naprawdę dziękuję!

– Wanda…

– Tak?

– Już mi dziękowałaś.

– Wiem. Ale mogę jeszcze raz?

Roześmiali się.

Kilka dni później pani nauczycielka powiedziała:

– Dzisiaj napiszemy krótkie wypracowanie pod tytułem: „Ważny zawód”.

Dzieci zaczęły pisać.

Jedni wybrali lekarzy.

Inni strażaków.

Ktoś napisał o nauczycielach.

A Wanda?

Napisała o ludziach, którzy zimą odśnieżają drogi.

Kiedy później czytała swoją pracę przed klasą, powiedziała:

– Kiedy śpimy, oni często już pracują. Dzięki nim rano możemy bezpieczniej dojechać do szkoły i pracy. Karetki mogą dotrzeć do chorych, autobusy mogą jeździć, a samochody dowożą jedzenie do sklepów.

W klasie zrobiło się cicho.

Tomek podniósł rękę.

– Mój tata czasami wstaje do odśnieżania, kiedy ja jeszcze śpię.

– Właśnie – powiedziała Wanda. – Niektórych ważnych zawodów prawie nie zauważamy, dopóki ktoś nie przestanie ich wykonywać.

Pani nauczycielka się uśmiechnęła.

– To bardzo mądre spostrzeżenie.

Wanda spojrzała przez okno.

Na ulicy przejeżdżał właśnie znajomy traktor.

BRUMMM!

Dziewczynka pomachała mu ręką.

A potem pomyślała, że kiedyś, gdy będzie dorosła, może sama nauczy się prowadzić taką wielką maszynę.

Bo marzenia wcale nie muszą być takie same jak marzenia innych.

Warto szanować cudze zainteresowania i pamiętać, że wiele zwyczajnych z pozoru zawodów jest niezwykle potrzebnych.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.