Ciepła bajka dla dzieci o kozie Gieni, która podczas wspólnego malowania skrzynek myli kubki z farbą. Z pomocą dzieci i kota odkrywa, że drobną pomyłkę można naprawić nie tylko cierpliwie, ale też pomysłowo. To pogodna opowieść o przyznawaniu się do błędów, współpracy i radości tworzenia.
Na podwórku za Domem Sąsiedzkim mieszkała koza Gienia. Miała karmelową grzywkę, zieloną apaszkę i wielką słabość do porządnych planów. Plan powinien mieć tytuł, strzałki i najlepiej jeszcze trzy kropki na końcu.
Pewnego dnia pani Marta poprosiła dzieci i zwierzęta, żeby pomogły ozdobić drewniane skrzynki na zioła. W skrzynkach miały zamieszkać mięta, bazylia i szczypiorek, które dotąd stały trochę smutno w doniczkach po jogurtach.
– Zrobimy mały ogródek! – zawołał Franek.
– I tabliczki z nazwami! – dodała jego siostra Ada.
Gienia od razu wyjęła z kieszonki notes.
– Najpierw podział zadań. Potem dobór barw. Następnie…
– Następnie otwieramy farby – przerwał jej kot Rollo, który siedział na murku i udawał, że tylko przechodził obok. – Bo ja już od pięciu minut wyobrażam sobie niebieską skrzynkę.
Na stole stały trzy kubki farby: żółtej jak ser, niebieskiej jak kałuża odbijająca niebo i czerwonej jak truskawkowy dżem. Gienia miała pilnować, żeby każdy kubek trafił na swoje miejsce.
– Żółty po lewej, niebieski pośrodku, czerwony po prawej – powiedziała pewnie.
Ale wtedy przyleciał lekki wiatr. Poruszył serwetką, serwetka musnęła notes, notes zsunął się na stół, a Gienia odruchowo chwyciła go obiema raciczkami.
Kubki nie zrobiły nic strasznego. Tylko zamieniły się miejscami.
Gienia tego nie zauważyła.
Franek namalował na swojej skrzynce żółte słoneczka. Ada chciała błękitne fale. Rollo zaś, oczywiście, zaplanował czerwone kropki, „żeby skrzynka miała charakter”. Po kilku minutach wszyscy patrzyli na swoje pędzle z minami tak zdziwionymi, jakby marchewka nagle zaczęła opowiadać dowcipy.
– Moje słoneczka są czerwone – powiedział Franek.
– A moje fale żółte – zauważyła Ada.
Rollo obejrzał swoje niebieskie kropki.
– Cóż. Nadal mają charakter – oznajmił. – Tylko nie ten, który zamówiłem.
Gienia poczuła, jak jej uszy robią się gorące. Spojrzała na kubki, potem na notes, a potem znowu na kubki.
– To przeze mnie – powiedziała cicho. – Kubki stoją nie tam, gdzie miały stać. Tak się spieszyłam z planem, że nie sprawdziłam, czy wszystko jest zgodne z planem.
Nikt nie odpowiedział od razu. Gienia pomyślała, że może lepiej byłoby schować się za największą skrzynką. Niestety największa skrzynka była bardzo mała.
Wtedy Ada podeszła i pokazała żółte fale na swoim drewnie.
– Mnie się podobają – powiedziała. – Wyglądają jak morze z lemoniady.
– A moje czerwone słońca są jak wakacje w pomidorze! – roześmiał się Franek.
Rollo zeskoczył z murku i przyjrzał się niebieskim kropkom.
– Proponuję – mruknął – żebyśmy nie walczyli z pomyłką. Zróbmy z niej wzór.
To był dobry pomysł. Ada domalowała żółtym falom małe łódki. Franek zmieszał odrobinę żółtej i niebieskiej farby, a potem dodał czerwonym słońcom zielone listki. Rollo namalował wokół swoich niebieskich kropek cienkie obwódki, które wyglądały jak pączki z lukrem.
Gienia zaś zrobiła tabliczki do skrzynek. Na każdej narysowała trzy maleńkie kubki farby, stojące w zupełnie pomieszanej kolejności.
Pod spodem napisała: „Ogródek Niespodzianek”.
Kiedy pani Marta przyszła obejrzeć gotowe skrzynki, klasnęła w dłonie.
– Są najweselsze na całym podwórku!
Gienia poprawiła apaszkę.
– Następnym razem sprawdzę kubki dwa razy – powiedziała.
– A potem? – zapytał Rollo.
Koza uśmiechnęła się.
– Potem zostawię trochę miejsca na niespodziankę.
I właśnie tak w podwórkowym ogródku wyrosły mięta, bazylia, szczypiorek oraz kilka bardzo ważnych pomysłów, których nikt wcześniej nie planował.
Morał
Pomyłka nie musi psuć dobrego pomysłu. Gdy spojrzymy na nią razem z innymi, czasem może stać się początkiem czegoś pięknego.