Ciepła bajka dla dzieci o kotce Kropce, która przypadkiem brudzi etykiety do szkolnych ziół i martwi się swoją pomyłką. Dzięki życzliwości pani Ireny oraz pomysłowości dzieci odkrywa, że nawet mała katastrofka może zmienić się w coś wyjątkowego. Opowieść o kreatywności, przyjmowaniu błędów i wspólnym szukaniu rozwiązań.
W kwiaciarni pani Ireny mieszkała kotka Kropka. Była biała, miękka jak obłoczek i miała trzy rude plamki: na uchu, ogonie oraz łapce. Ta ostatnia plamka wyglądała dokładnie jak kropla dżemu.
Kropka uważała, że w kwiaciarni najważniejsze są trzy rzeczy: nie siadać w tulipanach, nie gryźć wstążek i zawsze sprawdzać, czy karton po dostawie nadaje się na legowisko.
Pewnego dnia pani Irena przyniosła rząd małych doniczek.
– To zioła dla dzieci z pobliskiej szkoły – wyjaśniła. – Każda doniczka potrzebuje etykiety: bazylia, mięta albo szczypiorek.
Kropka zajrzała do środka. Roślinki były malutkie, zielone i sterczały z ziemi jak fryzury po wielkim dmuchnięciu suszarką.
Pani Irena pisała etykiety, a Kropka siedziała obok bardzo porządnie. Tak porządnie, że aż zaczęła się nudzić. Wtedy na ladę wskoczył promień słońca. Kropka ruszyła za nim jedną łapką, potem drugą… i bach!
Jej łapa wylądowała na świeżo zapisanych karteczkach.
Na jednej pojawił się zielony odcisk.
Na drugiej małe ziarnko ziemi.
A na trzeciej napis „mięta” dostał ogonek, bo Kropka przesunęła go pazurkiem.
Kotka zamarła.
– Ojej – szepnęła.
Pani Irena spojrzała na bałagan. Kropka spuściła uszy. Była pewna, że teraz zostanie przeniesiona z lady na sam dół, obok ciężkich worków z ziemią, gdzie nawet kartony pachniały poważnie.
– Chciałam tylko złapać słońce – mruknęła.
Pani Irena przykucnęła przy niej.
– Słońca nie da się złapać, Kropko. Ale można wymyślić, co zrobić z tymi etykietami.
Właśnie wtedy do kwiaciarni weszli uczniowie z panią Mają. Dzieci miały zabrać zioła do szkolnego kącika przyrodniczego.
– Ale piękne pieczątki! – zawołał Olek, oglądając etykiety.
– To nie pieczątki – powiedziała cicho Kropka.
– To kocie znaki? – spytała Zosia.
Pani Irena uśmiechnęła się.
– Chyba tak. A może każda roślina mogłaby dostać własne imię oprócz zwykłej nazwy?
Dzieci od razu przysunęły się do lady.
Bazylia została Bazylką Zieloną Czuprynką. Mięta dostała imię Miętka Chłodna Listka. A szczypiorek nazwano Pan Szczypiorek Wąsik, bo jego cienkie źdźbła wyglądały jak zielone wąsy.
Kropka słuchała, jakby właśnie odbywało się najważniejsze zebranie kotów świata.
– A ten odcisk łapki? – zapytał Olek.
– Będzie znakiem, że roślina była sprawdzona przez kwiaciarnianą kotkę – odparła pani Irena.
Kropka podniosła głowę. Pani Irena przygotowała zmywalny, nietoksyczny zielony tusz do pieczątek i ostrożnie dotknęła nim kociej łapki. Potem Kropka zrobiła po jednym odcisku na każdej etykiecie.
Dzieci zabrały doniczki, a Kropka odprowadziła je do drzwi z ogonem uniesionym jak mała chorągiewka.
– Do widzenia, Bazylko! – wołała Zosia.
– Rośnij, Panie Wąsiku! – dodał Olek.
Gdy w kwiaciarni znów zrobiło się spokojnie, Kropka usiadła na swoim kartonie.
– Myślisz, że wszystkie doniczki powinny mieć imiona? – zapytała.
Pani Irena pogłaskała ją między uszami.
– Nie wszystkie. Ale czasem jedna drobna plamka potrafi podsunąć bardzo dobry pomysł.
Kropka mruknęła z zadowoleniem. A promień słońca, który wcześniej narobił tyle zamieszania, przesunął się po ladzie i usiadł jej dokładnie na rudej plamce na łapce.
Morał
Pomyłka nie musi psuć całego planu. Gdy przyjrzymy się jej spokojnie razem z innymi, może podsunąć nowy, dobry pomysł.