Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Szkoła nie ma lewej nogi

Młody szewczyk Roch naprawia szkolne kapcie i przez zabawne nieporozumienie przygotowuje niezwykły szyld na rynek. Historia pomaga porozmawiać o obawach przed rozpoczęciem szkoły i poznawaniem nowych kolegów.


W warsztacie przy małym rynku mieszkał z dziadkiem młody szewczyk Roch. Umiał już przyszyć klamrę, wygładzić skórę i znaleźć igłę, którą dziadek przed chwilą odłożył „dokładnie tutaj”. Najtrudniejsze było to ostatnie, bo „dokładnie tutaj” oznaczało czasem kieszeń fartucha, a czasem parapet pod cebulą.

Od poniedziałku Roch miał chodzić do szkoły. Dziadek przygotował mu tabliczkę, kredę i płócienną torbę. Roch jednak co wieczór przekładał te rzeczy z krzesła na podłogę, a rano z podłogi na krzesło. W warsztacie wiedział, gdzie usiąść i co robić. W szkole nie znał nawet jednego haczyka na kurtkę.

W piątek przyszła nauczycielka, pani Malina. Zamówiła naprawę sześciu par kapci, które dzieci zostawiły przed wakacjami. W sobotę klasa miała przygotować na rynku szkolny kącik: ławkę do czytania, stolik z rysunkami i kosz zapasowych kapci. Nowi uczniowie też mogli pomóc.

— Przyjdziesz z kapciami? Poznasz nas przed poniedziałkiem — zapytała.

Roch kiwnął głową, ale gdy wyszła, mocno zacisnął usta. Postanowił naprawić wszystko sam. Jeśli przyniesie sześć doskonałych par, nikt nie zauważy, że nie wie, jak się zaczyna rozmowę z obcymi dziećmi.

Dziadek zostawił mu miękki filc i pudełko łatek. Sam usiadł obok z butami piekarza. Roch odrzucił pomoc przy nawlekaniu igły. Potem odrzucił pomoc przy liczeniu kapci. Dopiero kiedy wyszło mu jedenaście, zajrzał pod stołek. Dwunasty kapeć służył kotu za poduszkę.

Nazajutrz na rynku czekali pani Malina, Lena z warkoczem i piegowaty Olek. Roch postawił kosz obok ławki. Na wierzchu leżał ogromny papierowy but, który zrobił wieczorem ze sklejonych arkuszy.

— To dla szkoły. Dziadek powiedział, że szkoła potrzebuje dobrego obuwia.

Olek obejrzał papierowy but, potem budynek za studnią.

— Ale gdzie ona ma drugą nogę?

Roch poczuł gorąco aż pod włosami. Właśnie dlatego nie chciał tu przychodzić. Już chwytał kosz, kiedy pani Malina przykucnęła przy papierowym bucie.

— Miałam na myśli kapcie dla uczniów. A z tego możemy zrobić szyld naszego stoiska.

Lena przyniosła farby. Nie roześmiała się ani razu. Zapytała tylko, czy może namalować sznurowadła w grochy. Roch puścił uchwyt kosza. Olek znalazł dwa patyki, żeby szyld stał prosto, a Roch pokazał mu, jak mocno związać je sznurkiem.

Potem zaczęło się przymierzanie. Jeden kapeć uciskał Lenę w piętę. Roch natychmiast sięgnął po igłę, ale dziewczynka pokazała mu zawinięty kawałek podszewki. Wystarczyło go rozprostować. Roch przesunął po nim palcem, po czym odsunął się, żeby mogła spróbować jeszcze raz. Tym razem przeszła w kapciach całą drogę do studni i z powrotem.

Na dnie kosza została maleńka złota łatka. Dziadek wyciął ją ze starego pantofla, którego właścicielka podobno tańczyła kiedyś na balu u leśnej królowej. Roch nie bardzo w to wierzył. Teraz przyszył łatkę do papierowego buta, żeby zasłonić plamę po farbie.

Gdy słońce schowało się za ratuszem, łatka zaświeciła łagodnie, jak okruszek popołudnia. Dzieci przysunęły głowy. Roch dotknął jej ostrożnie. Była ciepła, choć papier wokół już wystygł.

— Zostawimy szyld przy naszej ławce? — spytała Lena.

Roch przytaknął. Potem poprosił, żeby w poniedziałek pokazali mu szatnię. Olek obiecał czekać przy drzwiach, a Lena zrobiła mu miejsce na ławce. Usiedli razem i zjedli śliwki z jednej papierowej torebki.

Wieczorem Roch schował tabliczkę do torby. Dziadek niczego nie poprawiał. Tylko kot wsunął łeb do środka, wyraźnie przekonany, że skoro do szkoły idą kapcie, to ich poduszkarz również.


Morał

Łatwiej wejść do nowego miejsca, kiedy pozwoli się komuś usiąść obok.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.