Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Światełko na rękawie

Rozalkę boli ucho, a najbardziej boi się lampki, którą lekarka zagląda do środka, więc tata proponuje, żeby najpierw sama zbadała jego i kota. Pomaga przygotować dziecko do wizyty u lekarza i pokazuje, że pytanie „co pani zrobi?” jest w porządku.


Rozalka mówiła tyle, że tata twierdził, iż w piekarni nie potrzeba radia. Opowiadała, kto przeszedł przez rynek, co niosła sąsiadka i jaki kształt miała chmura nad zamkową wieżą. Tego ranka jednak siedziała cicho na stołeczku przy piecu i trzymała się za ucho.

Tata od razu zrozumiał, że coś jest nie tak. Ucho bolało od wczoraj. Po południu mieli pójść do pani Marty, lekarki spod zamku.

– Ona będzie mi świecić do środka. Widziałam. Ma taką lampkę z dziobem.

Tata nie zaczął jej przekonywać. Zdjął z haka latarkę, której używał wieczorem w spiżarni, i podał ją córce.

– To może najpierw ty zbadasz nas.

Pierwszy w kolejce był kot. Rozalka zaświeciła mu w ucho, a kot zmrużył oczy i nie zrobił nic więcej. Potem tata przykucnął i nadstawił swoje ucho, całe w mące. Rozalka zajrzała do środka i oznajmiła, że widzi tam dwie bułki i jeden rogalik. Tata obiecał, że wieczorem je wyjmie.

Na koniec Rozalka przyłożyła latarkę do własnego rękawa. Na czerwonym płaszczu pojawiło się jasne, okrągłe światełko. Nie parzyło i nie bolało. Było po prostu światłem.

W gabinecie pani Marty pachniało rumiankiem. Rozalka usiadła na wysokim krześle i zanim lekarka zdążyła cokolwiek powiedzieć, zapytała:

– Mogę najpierw potrzymać lampkę?

Pani Marta podała ją bez słowa. Rozalka obróciła lampkę w palcach, poświeciła sobie na rękaw i zobaczyła to samo okrągłe światełko co rano. Oddała ją i odgarnęła włosy.

Badanie trwało krócej niż liczenie do dwudziestu. Ucho było zaczerwienione, ale nic groźnego. Pani Marta wytłumaczyła tacie, jakie krople kupić, a Rozalce przykleiła na rękaw małą srebrną gwiazdkę. Powiedziała, że dostają ją pacjenci, którzy zadają dobre pytania.

W drodze powrotnej Rozalka znowu mówiła bez przerwy: o lampce, o krześle, które samo się podnosiło, i o tym, że lekarka nosi kolczyki w kształcie kropli. W piekarni przysiadła na ławce obok taty i oparła się o jego ramię. Za oknem zapalały się latarnie na rynku. Kot podszedł bliżej, a Rozalka bardzo poważnie zajrzała mu w ucho przez zwinięte w rurkę palce.

– Zdrowe. Następny proszę.


Morał

Zapytać, co się wydarzy, to też odwaga.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.