Pierwszego czerwca w Szkole Podstawowej przy ulicy Kasztanowej zawsze działo się coś wyjątkowego.
Nie było zwykłych lekcji.
Zamiast matematyki były zawody sportowe.
Zamiast sprawdzianów – zabawy.
A zamiast pracy domowej dzieci dostawały małe paczki z niespodziankami.
Nic więc dziwnego, że wszyscy uwielbiali Dzień Dziecka.
Wszyscy oprócz klasy drugiej B.
Tego roku dzieci siedziały przy swoich ławkach wyjątkowo cicho.
Na biurku stało wielkie pudełko ze słodyczami, na boisku czekała sztafeta, a z korytarza dochodziła wesoła muzyka.
Ale nikomu nie chciało się wychodzić.
Brakowało Szymona.
Ich kolega od kilku tygodni był chory i przebywał w szpitalu.
Tomek spojrzał na swoją paczkę ze smakołykami.
– Nigdy nie sądziłem, że to powiem…
– Co? – zapytała Hanka.
– Nawet nie mam ochoty zjeść czekolady.
Wszyscy spojrzeli na niego ze zdumieniem.
Tomek uwielbiał czekoladę.
– To naprawdę poważna sprawa – stwierdził Damian.
Do klasy weszła wychowawczyni.
– A wy dlaczego tutaj siedzicie? Za dziesięć minut zaczyna się sztafeta! Druga A już ćwiczy.
Nikt się nie ruszył.
– Nie chcemy dzisiaj startować – powiedziała Hanka.
Pani popatrzyła na dzieci.
– Dlaczego?
– Bo Szymona nie ma – odpowiedział Tomek. – Pewnie siedzi sam w szpitalu, a my mamy tutaj świętować.
– Chcielibyśmy być z nim – dodał Damian.
Pani przez chwilę nic nie mówiła.
Potem się uśmiechnęła.
– Chyba mam pewien pomysł.
Po rozmowie z rodzicami Szymona i personelem szpitala okazało się, że można przygotować dla niego niespodziankę.
Nie wszyscy mogli wejść jednocześnie do jego sali, dlatego dzieci podzieliły się zadaniami.
Jedni zrobili wielką kartkę z napisem:
SZYMON, CZEKAMY NA CIEBIE!
Inni narysowali całą klasę.
Tomek namalował siebie tak wielkiego, że zasłonił pół tablicy.
– Przecież ja wcale nie jestem taki duży! – bronił się.
– Na twoim rysunku jesteś większy od pani – zauważyła Hanka.
– To perspektywa – odpowiedział poważnie Tomek.
Nikt nie wiedział, co to dokładnie znaczy, ale wszyscy zaczęli się śmiać.
Po południu część dzieci wraz z nauczycielką pojechała do szpitala, a pozostali przygotowali dla Szymona krótkie nagranie.
Kiedy drzwi jego sali się otworzyły, Szymon aż usiadł z wrażenia.
– Co wy tutaj robicie?!
– Obchodzimy Dzień Dziecka – odpowiedział Damian.
– Tutaj?!
– A gdzie mielibyśmy go obchodzić, skoro ciebie nie ma w szkole?
Szymon uśmiechnął się tak szeroko, jak nie uśmiechał się od wielu dni.
Dzieci przyniosły mu kartki, rysunki i przygotowane specjalnie dla niego niespodzianki.
Potem włączyły nagranie od reszty klasy.
Na ekranie pojawił się Tomek.
– Szymon! Wracaj szybko, bo Damian próbuje siedzieć na twoim miejscu!
Z boku natychmiast odezwał się Damian:
– Tylko raz!
– Cztery razy!
– Dwa!
– Trzy i pół!
Szymon śmiał się tak głośno, że pielęgniarka zajrzała do sali.
– Co tu się dzieje?
Dzieci natychmiast ucichły.
Pielęgniarka popatrzyła na nie bardzo poważnie.
A potem powiedziała:
– Śmiać się można. Tylko trochę ciszej.
– Dobrze! – odpowiedzieli wszyscy chórem.
Po chwili znów było słychać chichotanie.
Tylko znacznie cichsze.
Na koniec dzieci wręczyły Szymonowi wspólny prezent.
Było tam kilka drobiazgów, książka, gra i pudełko pełne karteczek.
Na każdej ktoś napisał coś miłego.
„Czekamy na ciebie.”
„Bez ciebie nasza drużyna nie jest kompletna.”
„Jak wrócisz, gramy w piłkę!”
„Twoje miejsce w klasie na ciebie czeka.”
Szymon przeczytał wszystkie.
– To najlepszy Dzień Dziecka, jaki miałem – powiedział cicho.
– Przecież jesteś w szpitalu – zdziwił się Tomek.
– Wiem.
Szymon spojrzał na kolegów.
– Ale dzisiaj wcale nie czuję się sam.
Kilka tygodni później nadszedł ostatni dzień szkoły.
Dzieci siedziały w klasie i czekały na rozdanie świadectw.
Nagle otworzyły się drzwi.
Stanął w nich Szymon.
– Cześć!
– SZYMON!
Klasa poderwała się z miejsc.
Tomek prawie przewrócił krzesło.
Damian zaczął klaskać.
Hanka pobiegła przywitać kolegę.
Szymon wrócił.
Czuł się już znacznie lepiej i mógł razem z przyjaciółmi zakończyć rok szkolny.
Kiedy usiadł na swoim miejscu, zauważył małą karteczkę przyklejoną do ławki.
„Mówiliśmy, że na ciebie czeka.”
Szymon uśmiechnął się.
Wiedział, że prezent można zgubić.
Czekoladę można zjeść.
Balon może pęknąć.
Ale są takie prezenty, które zostają z człowiekiem na bardzo długo.
Jednym z nich jest świadomość, że ktoś o nas pamięta, nawet wtedy, gdy nie możemy być razem.
I właśnie taki prezent Szymon dostał od swoich przyjaciół.






Napisz kilka słów