Szczeniak Kluska codziennie szuka swojego chłopca, który wyjechał z rodzicami do innego miasta, aż dziadek wpada na pomysł, jak razem przenieść tęsknotę na papier. Dobra na rozmowę o rozstaniach i o tym, co można zrobić, gdy brakuje nam kogoś bliskiego.
Kluska była szczeniakiem w kolorze miodu i miała jednego chłopca. Chłopiec nazywał się Kuba, rzucał patyki najdalej na świecie i spał z ręką zwieszoną z łóżka, żeby Kluska mogła ją lizać o świcie. Mieszkali u dziadka Edwarda, w domu z okrągłym oknem nad schodami.
Pod koniec lata pod dom podjechał samochód pełen kartonów. Rodzice Kuby dostali pracę w dalekim mieście i Kuba pojechał razem z nimi. Kluska została z dziadkiem, bo w nowym mieszkaniu nie było jeszcze miejsca nawet na łóżka.
Następnego ranka szczeniak przeszukał cały dom. Zajrzał pod łóżko Kuby, do szafy i do wanny. Potem usiadł pod okrągłym oknem i czekał. Czekał, kiedy dziadek gotował owsiankę, i czekał, kiedy dziadek czytał gazetę. Wieczorem przyniósł w pysku starą skarpetkę Kuby i położył ją na dziadkowym kapciu.
– Wiem – powiedział dziadek. – Ja też go szukam.
Przez kolejne dni Kluska znosiła mu wszystko, co pachniało chłopcem: rękawiczkę, piłkę z dziurą, czapkę z pomponem. Przy kapciu rosła góra. Dziadek patrzył na nią długo, aż w końcu wyjął z szuflady kartkę i długopis.
– Napiszemy do niego. Ty też musisz się podpisać.
Kluska podpisała się łapą umoczoną w kakao. Wyszło trochę rozmazane, ale bardzo wyraźne. Dziadek dopisał, że w ogrodzie spadły pierwsze jabłka i że ktoś bardzo się niecierpliwi pod oknem.
Po tygodniu listonosz przyniósł paczkę. Był w niej rysunek psa w kolorze miodu, list pisany dużymi literami i stara bluza Kuby, mocno wymięta. Kluska zanurzyła w niej nos i przestała się ruszać. Potem zaciągnęła bluzę pod okrągłe okno i ułożyła się na niej jak na posłaniu.
Listy chodziły tam i z powrotem przez całą jesień. Dziadek pisał o jabłkach i o pierwszym przymrozku, Kuba o nowej szkole i o koledze, który ma żółwia, a Kluska podpisywała wszystko łapą.
W grudniu na podjeździe znów stanął samochód. Kluska usłyszała trzaśnięcie drzwi, zanim dziadek zdążył odłożyć gazetę. Zbiegła po schodach tak szybko, że na ostatnim stopniu straciła równowagę i do drzwi dojechała ślizgiem.
Kuba był wyższy i miał nową czapkę. Pachniał jednak dokładnie tak samo.
Dziadek stał w progu i uśmiechał się do nich obojga. W kieszeni miał już kartkę i długopis, bo wiedział, że po świętach przyda się następny list.
Morał
Za kimś bliskim można tęsknić razem i razem coś z tą tęsknotą zrobić.






Napisz kilka słów