Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Bułka, która nie chciała być okrągła

Tymek i jego babcia pieką z sąsiadką bułki dla młynarza, lecz poprawianie cudzych pomysłów kończy się kłótnią. Historia pomaga porozmawiać o godzeniu się i zostawianiu przyjacielowi miejsca na własne pomysły.


We wsi przy starym młynie mieszkał Tymek, który lubił mieć wszystko równiutko. Buty ustawiał noskami do progu, kredki od najkrótszej do najdłuższej, a okruszki zgarniał, zanim jeszcze skończył jeść. Babcia Rozalia była podobna. Nawet ścierki wisiały u niej tak prosto, jakby czekały na uroczystą fotografię.

Pewnego ranka zaprosili Jagę z sąsiedztwa do pieczenia bułek. Mieli potem zanieść koszyk młynarzowi, który skręcił nogę. Babcia przygotowała ciasto, Tymek podzielił je na kawałki, a Jaga ulepiła pierwszy: długi, krzywy, z ogonkiem.

— To wydra — oznajmiła.

— To miała być bułka — odpowiedział Tymek i zwinął ogonek.

Jaga wyprostowała go z powrotem. Tymek znów zwinął. Za trzecim razem Jaga odsunęła stolnicę tak gwałtownie, że miseczka mąki podskoczyła. Biały obłoczek usiadł babci na nosie. Nos wyglądał bardzo dostojnie, choć zupełnie nie według planu.

— Sam sobie piecz te kółka — powiedziała Jaga.

Wyszła na ławkę przed domem. Tymek został z wydrą bez ogona i czymś nieprzyjemnym pod żebrami.

Najpierw zaniósł koleżance idealnie okrągłą bułeczkę z surowego ciasta. Jaga nawet jej nie dotknęła. Potem ustawił obok niej swoje ulubione foremki. Przesunęła się tylko na drugi koniec ławki.

Za trzecim razem usiadł w progu z pustymi rękami. Babcia przysiadła obok. Przez chwilę słuchali skrzypienia starego młyna.

— Zabrałeś jej wydrę — powiedziała cicho babcia. — Mnie też trudno zostawić krzywy brzeg pieroga. Ale to nie był mój brzeg.

Tymek potarł kolano. Potem podszedł do ławki.

— Poprawiałem, chociaż nie prosiłaś. Ulepisz jeszcze jedną? Nie ruszę ogona.

Jaga spojrzała na niego spod grzywki, po czym wstała. W kuchni podzielili stolnicę: z lewej powstawały równe bułki Tymka, z prawej wydry Jagi. Babcia przesunęła jedną krzywą wydrę na środek blachy i cofnęła rękę, zanim zdążyła ją poprawić.

Kiedy wsunęli blachę do pieca, rozsypana mąka zamigotała srebrno. Tylko na moment. Babcia uśmiechnęła się: mąka ze starego młyna czasem tak robiła, gdy ogrzał ją piec.

Młynarz wybrał właśnie krzywą wydrę. Zjadł najpierw ogon, żeby nie uciekła. Wieczorem Tymek i Jaga podzielili ostatnią bułkę na dwa nierówne kawałki. Tymek już miał je porównać, lecz podał większy koleżance. Potem siedzieli na ławce, aż w oknach młyna zapaliło się światło.


Morał

Łatwiej robić coś razem, kiedy nie wszystko musi być po naszemu.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.