Dawno, dawno temu, za siedmioma wzgórzami, znajdowało się niewielkie, spokojne królestwo. Rządził nim król Teodor, który był zupełnie inny niż wszyscy władcy, o jakich opowiadano w książkach.
Nie przepadał za turniejami rycerskimi. Nie marzył o dalekich wyprawach ani o polowaniach w królewskich lasach.
Za to miał jedną wielką pasję.
Uwielbiał piec.
Od samego rana z pałacowej kuchni unosił się zapach świeżego chleba, pachnących bułeczek, jabłkowych placków i maślanych ciasteczek. Król znał dziesiątki przepisów, a kucharze z całego kraju przyjeżdżali, aby uczyć się od niego nowych wypieków.
– Odrobina cynamonu… szczypta wanilii… i koniecznie dużo cierpliwości! – powtarzał z uśmiechem.
Królowa Emilia nieraz zaglądała do kuchni i żartowała:
– Wasza Wysokość, może dziś zamiast piekarnika odwiedzisz salę tronową?
Król tylko się uśmiechał.
– Zaraz, zaraz… tylko wyjmę ciasto z pieca.
Tak mijały kolejne dni.
Pewnego ranka do pałacu przybył posłaniec z sąsiedniego kraju.
Przyniósł elegancki list ozdobiony złotą pieczęcią.
Zapraszano króla Teodora na Wielki Festiwal Wypieków, podczas którego najlepsi cukiernicy i piekarze mieli wymieniać się swoimi sekretami.
Król aż klasnął w dłonie z radości.
– Muszę tam pojechać!
Królowa jednak zmarszczyła czoło.
– Słyszałam, że król Wiktor, który organizuje festiwal, nie zawsze postępuje uczciwie. Lepiej zachowaj ostrożność.
Ale Teodor był tak podekscytowany, że nie zwrócił na to większej uwagi.
– Przecież jadę tylko po nowe przepisy.
Następnego dnia wyruszył w drogę.
Po kilku godzinach jego kareta została zatrzymana przez grupę uzbrojonych strażników.
– Wasza Wysokość, prosimy przesiąść się do naszego powozu – powiedział jeden z nich.
– Ale ja jadę na Festiwal Wypieków! – zawołał król.
– Doskonale się składa – odparł strażnik. – My również jedziemy w tym samym kierunku.
Król uwierzył ich słowom.
Niestety, zamiast na festiwal trafił do kamiennej wieży w zamku króla Wiktora.
Dopiero wtedy zrozumiał, że został oszukany.
Bardzo martwił się o królową, młodego księcia i wszystkich mieszkańców swojego królestwa.
Na szczęście wiadomość o porwaniu szybko dotarła do pałacu.
Książę Michał nie zwlekał ani chwili.
Zebrał wiernych rycerzy, opracował sprytny plan i już po dwóch dniach uwolnił ojca.
Kiedy wrócili do domu, król długo rozmyślał.
– Kocham pieczenie bardziej niż rządzenie – przyznał pewnego wieczoru. – A ty udowodniłeś, że potrafisz troszczyć się o nasze królestwo mądrze i odważnie.
Kilka dni później podczas uroczystości na zamkowym dziedzińcu przekazał synowi koronę.
Sam zaś wrócił tam, gdzie czuł się najszczęśliwszy – do pałacowej kuchni.
Od świtu piekł pachnące chleby, chrupiące bułeczki i słodkie ciasta. Często zapraszał mieszkańców na wspólne pieczenie, a dzieci pomagały mu ozdabiać ciasteczka kolorowym lukrem.
Nowy król mądrze rządził krajem, a jego ojciec sprawiał, że w całym królestwie zawsze pachniało świeżymi wypiekami.
I choć nie każdy król musi być najlepszym piekarzem, a nie każdy piekarz królem, wszyscy zgodnie przyznawali, że człowiek jest najszczęśliwszy wtedy, gdy robi to, co naprawdę kocha.
I dlatego w tym królestwie nie brakowało ani dobrych rządów, ani pysznych ciast.
A mieszkańcy żyli długo, spokojnie i… bardzo słodko.







Napisz kilka słów