Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Złota Gwiazdka

W klasie 1a każdy miał swoje ulubione miejsce.

Olek siedział przy oknie. Lubił obserwować wróble skaczące po szkolnym boisku.

Kilka ławek dalej siedziała Zosia. Pięknie czytała na głos i zawsze pamiętała o pracy domowej.

Pewnego poniedziałku pani Marta przyniosła pudełko pełne złotych gwiazdek.

– Za każdy dobry uczynek albo zaangażowanie w naukę będzie można zdobyć jedną gwiazdkę – wyjaśniła. – Nie chodzi o to, kto uzbiera ich najwięcej. Chcę, żebyście zauważali dobro wokół siebie.

Już pierwszego dnia Zosia dostała gwiazdkę za to, że pomogła nowej koleżance odnaleźć właściwą salę.

Drugiego dnia otrzymała kolejną, bo pięknie przeczytała opowiadanie.

Olek patrzył na jej zeszyt z coraz większym smutkiem.

– Zosia znowu dostała gwiazdkę… – mruknął pod nosem.

Wieczorem długo o tym myślał.

– Chyba nigdy nie będę taki dobry jak ona – powiedział mamie.

Mama zamknęła książkę, którą właśnie czytała.

– A czy zauważyłeś, za co ty mógłbyś dostać gwiazdkę?

– Nie…

– Może po prostu jeszcze nie patrzyłeś we właściwą stronę.

Następnego dnia podczas przerwy jeden z pierwszoklasistów przewrócił pudełko z kredkami.

Kolorowe kredki potoczyły się po całym korytarzu.

Dzieci pobiegły dalej.

Tylko Olek przykucnął i zaczął je zbierać.

– Pomogę ci – powiedział chłopcu.

Po chwili wszystko znów było na swoim miejscu.

Pani Marta widziała to z końca korytarza.

Po lekcjach podeszła do Olka.

– Dzisiaj chciałabym wręczyć gwiazdkę komuś, kto zrobił coś dobrego, choć nikt go o to nie prosił.

Olek aż otworzył szeroko oczy.

– Mnie?

– Tak. Pomoc drugiej osobie jest równie ważna jak piękne czytanie.

Chłopiec uśmiechnął się, ale zaraz spojrzał na Zosię.

Dziewczynka także się uśmiechała.

Nie wyglądała na zmartwioną.

Wręcz przeciwnie.

Po lekcjach podeszła do niego.

– Gratuluję! Wiedziałam, że pani to zauważy.

– Naprawdę się cieszysz?

– Pewnie! – odpowiedziała Zosia. – Przecież nie rywalizujemy.

Olek zdziwił się.

– Myślałem, że chcesz mieć najwięcej gwiazdek.

Zosia pokręciła głową.

– Wiesz, ja trochę zazdrościłam tobie.

– Mnie?

– Tak. Ty zawsze umiesz rozśmieszyć całą klasę. Kiedy ktoś się boi albo jest smutny, od razu potrafisz poprawić mu humor. Ja tak nie umiem.

Olek nigdy wcześniej o tym nie pomyślał.

Okazało się, że każde z nich potrafiło coś innego.

Jedno pięknie czytało.

Drugie pomagało innym czuć się lepiej.

A Kuba świetnie rysował.

Natalka szybko liczyła.

Bartek budował niesamowite konstrukcje z klocków podczas świetlicy.

Pani Marta często powtarzała:

– Kwiaty w ogrodzie nie są piękne dlatego, że wszystkie wyglądają tak samo. Są piękne dlatego, że każdy jest inny.

Od tamtego dnia Olek przestał liczyć cudze gwiazdki.

Zamiast tego zaczął zauważać własne małe sukcesy.

A kiedy ktoś z klasy otrzymywał pochwałę, bił brawo najgłośniej ze wszystkich.

Bo zrozumiał, że czyjś sukces nie odbiera miejsca dla jego własnego.

I z tą spokojną myślą, gdy wieczorem zamykał oczy, wiedział już, że nie musi być taki jak inni.

Wystarczy, że każdego dnia będzie najlepszą wersją siebie.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.