Kiedy słońce zaglądało przez firanki do pokoju Tosi i Jasia, na półkach budziły się zabawki.
Pluszowy Miś przeciągał się leniwie.
Lalka Zosia poprawiała kokardkę.
A drewniany pociąg z kolorowymi wagonikami czekał cierpliwie na kolejną podróż.
Tosia miała pięć lat i bardzo lubiła ten pociąg. To był prezent od dziadka. Znała każdy jego wagonik i każdą ryskę na drewnie.
Jaś był młodszy o rok. Dla niego pociąg był najszybszą lokomotywą na świecie.
Tego popołudnia Tosia właśnie układała tory.
– Najpierw pojedzie do Gór Marchewkowych, potem do Zamku Misiów – mówiła sama do siebie.
Jaś usiadł obok.
– Mogę być maszynistą?
Tosia zawahała się.
– Nie… Ja jeszcze się bawię.
Jaś spuścił głowę.
– To chociaż jeden wagonik?
– Nie teraz.
Chłopiec odsunął się cichutko i zaczął bawić się samotnie małym samochodzikiem.
Mama, która podlewała kwiaty, nic nie powiedziała. Wiedziała, że czasem dzieci same znajdują najlepsze rozwiązania.
Wieczorem, kiedy zabawki wróciły na swoje miejsca, Tosia długo patrzyła na drewniany pociąg.
– Ciekawe, czy zabawki lubią bawić się tylko z jedną osobą… – pomyślała.
Tej nocy przyśnił jej się niezwykły sen.
Stała na maleńkiej stacji kolejowej.
Na peronie czekał jej drewniany pociąg.
Ale wyglądał zupełnie inaczej.
Miał oczy, uśmiech i małą czapkę maszynisty.
– Witaj, Tosiu! – zagwizdał wesoło.
– Ty… mówisz?
– Oczywiście. Wszystkie zabawki rozmawiają, gdy dzieci śpią.
Pociąg westchnął cichutko.
– Wiesz, jest mi trochę smutno.
– Smutno? Dlaczego?
– Bo bardzo lubię jeździć.
– Przecież codziennie się tobą bawię.
– To prawda – odpowiedziała lokomotywa. – Ale najbardziej lubię wtedy, gdy śmieją się dwoje dzieci.
Tosia zmarszczyła czoło.
– Naprawdę?
– Gdy jedno dziecko prowadzi pociąg, podróż jest ciekawa. Ale gdy drugie buduje mosty, wymyśla stacje albo macha pasażerom… wtedy przygoda staje się o wiele większa.
Nagle z pobliskiego lasu wybiegły pluszowe misie.
– Pociąg jedzie! Pociąg jedzie!
Za nimi podskakiwały króliki, drewniane kaczuszki i małe lalki.
Każdy chciał dołączyć do podróży.
Lokomotywa śmiała się radośnie.
– Widzisz? Im więcej przyjaciół, tym dalej możemy dojechać.
Pociąg przejechał przez Most Uśmiechu, Tunel Wyobraźni i Polanę Dobrych Pomysłów.
Przy każdej stacji ktoś dokładał coś od siebie.
Jedni budowali nowe tory.
Inni sadzili papierowe drzewa.
Jeszcze inni wymyślali nazwy nowych miejsc.
Podróż stawała się coraz piękniejsza.
– Sama nigdy bym tego wszystkiego nie wymyśliła… – szepnęła Tosia.
– Właśnie dlatego zabawki najbardziej lubią wspólną zabawę – odpowiedziała lokomotywa. – Gdy dzieci się dzielą, przygód jest dwa razy więcej.
Rankiem Tosia obudziła się bardzo wcześnie.
Spojrzała na półkę.
Drewniany pociąg stał dokładnie tam, gdzie zawsze.
Ale wydawało jej się, że jego uśmiech jest odrobinę większy.
Jaś właśnie wszedł do pokoju.
Nieśmiało zapytał:
– Mogę dziś pobawić się z tobą?
Tosia chwilę pomyślała.
Potem przesunęła pociąg na środek dywanu.
– Jasne.
– Ty będziesz maszynistą, a ja zbuduję stację?
– A potem się zamienimy – zaproponowała Tosia.
Jaś uśmiechnął się tak szeroko, że aż zmarszczył nos.
Przez następne pół godziny pociąg odwiedził Wyspę Dinozaurów, Krainę Tęczowych Kwiatów, Most Nad Wielką Kałużą i Górę Poduszek.
Każde z dzieci miało nowe pomysły.
Każde dodawało coś od siebie.
A kiedy mama zajrzała do pokoju, usłyszała tylko śmiech, gwizd lokomotywy i głosy dwojga dzieci, które wspólnie wymyślały kolejne przygody.
Wieczorem Tosia odkładała pociąg na półkę bardzo ostrożnie.
– Dziękuję za dzisiejszą podróż – szepnęła.
Przez krótką chwilę wydawało jej się, że lokomotywa cichutko zagwizdała.
Może to był tylko wiatr.
A może zabawki naprawdę są najszczęśliwsze wtedy, gdy dzieci potrafią się nimi dzielić.
I z tą ciepłą myślą Tosia i Jaś zasnęli spokojnie, gotowi na kolejne wspólne przygody następnego dnia.






Napisz kilka słów